ਰਾਮਪਤ੍ਨੀਕृਤੇ ਯੇਨ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਃ। ਸਾਗਰਃ ਪ੍ਲਵਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕ੍ਰਮੇਣੈਕੇਨ ਲਙ੍ਘਿਤਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਛਾਲ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋऽਹਂ ਤਸ੍ ਤੇਜਸਾ। ਬਲੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਤਵ ਨਿਗ੍ਰਹੇ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਮਹਾਨ ਬੀਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ। ਬਲ, ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਇਮਂ ਦੇਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਰਣੇਨਾਸ੍ਮਿ ਕੇਨਚਿਤ੍।' ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦੇਹਿ ਮੇ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਚਾਦ੍ਯ ਪੌਰੁषਮ੍। ਮਚ੍ਛਾਸਨਮਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਾ ਨੇष੍ਯੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਇਸ ਥਾਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਉਠ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਬਲ ਵੇਖ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਂ ਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਹृਦਯੇਨਾਵਹਸ੍ਯੈਨਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਬਲ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਤ੍ਥਾਤੁਂ ਜਰਯਾऽਨਘ। ਮਮਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਤ੍ਵੇਤਤ੍ਪੁਚ੍ਛਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਬੁੱਢੇਪੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉੱਠਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਹਟਾ ਕੇ ਰਾਹ ਲੈ ਲੈ।
[ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਹਨੁਮਤਾ ਹੀਨਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਮਨਸਾऽਚਿਨਤਯਦ੍ਭੀਮਃ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਬੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ੌਰ 'ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਪੁਚ੍ਛੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤਰਸਾ ਹੀਨਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਾਲੋਕ੍ਯਮਨ੍ਤਕਸ੍ਯੈਨਂ ਨਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯੇਹ ਵਾਨਰਮ੍ ।।]
ਭੀਮ ਨੇ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਬੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਸਾਵਜ੍ਞਮਥ ਵਾਮੇਨ ਸ੍ਮਯਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ। ਨ ਚਾਸ਼ਕਚ੍ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਭੀਮਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਮਹਾਕਪੇਃ
ਫਿਰ, ਖੰਭੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੂੰਛ ਫੜੀ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਉਚ੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪੁਨਰ੍ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਨੋਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕਦ੍ਭੀਮੋ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਪਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂੰਛ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮਹਾਂ ਬਲ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂੰਛ ਉਠਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਭ੍ਰੂਰ੍ਵਿਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਹਤਭ੍ਰਕੁਟੀਮੁਖਃ। ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ਭੀਮੋ ਨ ਚੋਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਮ੍
ਭੀਮ ਦੀ ਭੰਵਾਂ ਉੱਠ ਗਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਭੰਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਪੂੰਛ ਉਠਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਯਤ੍ਨਵਾਨਪਿ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਮਾਁਲ੍ਲਾਙ੍ਗੂਲੋਦ੍ਧਰਣੇ ਤਤਃ। ਕਪੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਤੋ ਭੀਮਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵ੍ਰੀਡਡਾਨਤਾਨਨਃ
ਪੂੰਛ ਉਠਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਭੀਮ ਵਾਨਰ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ, ਮੂੰਹ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦੁਰੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਮਮ
ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੀ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।'
ਸਿਦ੍ਧੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਦੇਵੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਵਾऽਥ ਗੁਹ੍ਯਕਃ। ਪृष੍ਟਃ ਸਨ੍ਕੋ ਮਯਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਨਰਰੂਪਧृਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧ ਹੋ, ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਗੰਧਰਵ ਹੋ ਜਾਂ ਗੁਹ੍ਯਕ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹੋ?
ਨ ਚੇਦ੍ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਚੇਦ੍ਭਵੇਨ੍ਮਮ। ਸ਼ਿष੍ਯਵਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਉਪਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇऽਨਘ
ਜੇ ਇਹ ਗੁਪਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੁ, ਤੇ ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਯਤ੍ਤੇ ਮਮ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨੇ ਕੌਤੂਹਲਮਰਿਂਦਮ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਖਿਲੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਾਗੀ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਅਹਂ ਕੇਸਰਿਣਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਾਯੁਨਾ ਜਗਦਾਯੁषਾ। ਜਾਤਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ
ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਹਨੂਮਾਨ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਮੈਂ ਕੇਸਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਦਵਾਰਾ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਵਾਲਿਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਰਾਜਾਨੌ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਯੂਥਪਾਃ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ ਹਨ।
ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਮਮ ਚਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਭਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਰਨਿਲਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਨਾ ਯਥਾ
ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਂਵੀਰ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਕृਤਃ ਸ ਤਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ। ऋਸ਼੍ਯਮੂਕੇ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨ੍ਯਵਸਚ੍ਚਿਰਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵੱਲੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਧੋਖਾ ਖਾ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਵੀਰੋ ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਾਨੁषਰੂਪੇਣ ਚਚਾਰ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਫਿਰ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ।
ਸ ਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਸਹਭਾਰ੍ਯਃ ਸਹਾਨੁਜਃ। ਸਧਨੁਰ੍ਧਨ੍ਵਿਨਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਚ੍ਛਲੇਨਾਪਹृਤਾ ਬਲਾਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਲਿਨਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਅ攀ਕੜੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰੇਣ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਮਾਰੀਚੇਨ ਤਦਾऽਨਘ
ਮਾਰੀਚ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਗਿਆ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਹृਤਦਾਰਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪਤ੍ਨੀਂ ਮਾਰ੍ਗਨ੍ਸ ਰਾਘਵਃ। ਦृष੍ਟਵਾਞ੍ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਮ੍
ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗੁਆ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਨ ਤਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ਸਖ੍ਯਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਨਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮੁੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣੇ। ਵਾਨਰਾਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਭੇਜੇ।
ਤਤੋ ਵਾਨਰਕੋਟੀਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਹਂ ਨਰਰ੍षਭ। ਸੀਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਲੱਖਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਾਹੁ ਹੋ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਃ ਸੀਤਾਯਾ ਗृਧ੍ਰੇਣ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਂਪਾਤਿਨਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗਿੱਧ ਸੰਪਾਤੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ, ਕਿ ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਤਤੋऽਹਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰਮਰ੍ਣਵਂ ਸਹਸਾ ਪ੍ਲੁਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਨਿਰਵਿਗਨ ਹਨ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਅਹਂ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਾਗਰਂ ਮਕਰਾਲਯਮ੍। ਸੁਤਾਂ ਜਨਕਰਾਜਸ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਸੁਰਰਸੁਤੋਪਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮਕਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਨਕ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ।