ਵਯਂ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਨਰਾਸ੍ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਸਂਪਨ੍ਨਾ ਦਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਅਸੀਂ, ਜੋ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਪਰ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਕਲ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੂਰੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ ਕਥਂ ਦੇਹਵਾਕ੍ਚਿਤ੍ਤਦੂषਿषੁ। ਧਰ੍ਮਘਾਤਿषੁ ਸਜ੍ਜਨ੍ਤੇ ਬੁਦ੍ਦਿਮਨ੍ਤੋ ਭਵਦ੍ਵਿਧਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਐਸੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਨ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਵृਦ੍ਧਾ ਨੋਪਾਸਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਅਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਿਤਯਾ ਬਾਲ੍ਯਾਦੁਤ੍ਸਾਦਯਸਿ ਯਨ੍ਮृਗਾਨ੍
ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਨਾਦਾਨੀ ਤੇ ਘੱਟ ਸਮਝ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਕਿਮਿਦਂ ਵਨਮਾਗਤਃ। ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਮਾਨੁषੈਰ੍ਭਾਵੈਸ੍ਤਥੈਵ ਪੁਰੁषੈਰਪਿ
ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਕ੍ਵ ਚ ਤ੍ਵਯਾऽਦ੍ਯਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਅਤਃ ਪਰਮਗਮ੍ਯੋऽਯਂ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸੁਦੁਰਾਰੁਹਃ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੱਸੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ? ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਪਹਾੜ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਸਿਦ੍ਧਗਤਿਂ ਵੀਰ ਗਤਿਰਤ੍ਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। [ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗੋऽਯਮਗਮ੍ਯੋ ਮਾਨੁषੈਃ ਸਦਾ]
ਹੇ ਵੀਰ, ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵੀਰ ਵਾਰਯਾਮਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਨਾਤਃ ਪਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤੁਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਕਰੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ; ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵੇਹ ਤਵਾਦ੍ਯ ਮਨੁਜਰ੍षਭ। ਇਮਾਨ੍ਯਮृਤਕਲ੍ਪਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਇੱਥੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਹਨ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਾ ਵृਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਵਧਮ੍। ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਯਦਿ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਮਨੁਜਪੁਙ੍ਗਵ
ਖਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ; ਵਿਅਰਥ ਮੌਤ ਦੀ ਖੋਜ ਨਾ ਕਰ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮੰਨ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਦਾ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵਾ ਵਾਨਰਂ ਵਪੁਰਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਨ੍ਤਰੋ ਵਰ੍ਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਵਾऽਨੁਪृਚ੍ਛਤਿ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਵਾਨਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ? ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੌਰਵਃ ਸੋਮਵਂਸ਼ੀਯਃ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੇਣ ਧਾਰਿਤਃ। ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਵਾਯੁਤਨਯੋ ਭੀਮਸੇਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਮੈਂ ਪਾਂਡਵ, ਪਵਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਹਾਂ।
ਸ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸ੍ਮਿਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤ੍। ਹਨੁਮਾਨ੍ਵਾਯੁਤਨਯੋ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਮਭਾषਤ
ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸੁਣੀ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਨਰੋऽਹਂ ਨ ਤੇ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥੋਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਵੈਸ਼ਸਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਚੰਗਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ; ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਦੁਖ ਨਾ ਲਿਆ।
ਵੈਸ਼ਸਂ ਵਾऽਸ੍ਤੁ ਯਦ੍ਵਾਨ੍ਯਨ੍ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਰਪृਚ੍ਚਾਮਿ ਵਾਨਰ। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮਾਰ੍ਗਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮਾ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਵ੍ਯਥਾਮ੍
ਚਾਹੇ ਇਹ ਹਿੰਸਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇ, ਉਠ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮਮੋਤ੍ਥਾਤੁਂ ਜਰਯਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਯਦ੍ਯਵਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤਵ੍ਯਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਉੱਠਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਬੁੱਢੇਪੇ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੀ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਜਾ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਤੁ ਦੇਹਂ ਤੇ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤੇ। ਤਮਹਂ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇ ਨ ਲਙ੍ਘਯੇ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਰ ਕਰਦਾ।
ਯਦ੍ਯਾਗਮੈਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਤਮਹਂ ਭੂਤਭਾਵਨਮ੍। ਕ੍ਰਮੇਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਗਿਰਿਂ ਚੈਵ ਹਨੀਮਾਨਿਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਯਜਨਾਂ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕ ਏष ਹਨੁਮਾਨ੍ਨਾਮ ਸਾਗਰੋ ਯੇਨ ਲਙ੍ਘਿਤਃ। ਪृਚ੍ਚਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਨੂਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਦੱਸ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਮ ਗੁਣਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸਤ੍ਵਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਰਾਮਾਯਣੇऽਤਿਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ, ਸਤ, ਤੇ ਬਲ ਹੈ; ਰਾਮਾਇਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਰਾਮਪਤ੍ਨੀਕृਤੇ ਯੇਨ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਃ। ਸਾਗਰਃ ਪ੍ਲਵਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕ੍ਰਮੇਣੈਕੇਨ ਲਙ੍ਘਿਤਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਛਾਲ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋऽਹਂ ਤਸ੍ ਤੇਜਸਾ। ਬਲੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਤਵ ਨਿਗ੍ਰਹੇ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਮਹਾਨ ਬੀਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ। ਬਲ, ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਇਮਂ ਦੇਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਰਣੇਨਾਸ੍ਮਿ ਕੇਨਚਿਤ੍।' ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦੇਹਿ ਮੇ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਚਾਦ੍ਯ ਪੌਰੁषਮ੍। ਮਚ੍ਛਾਸਨਮਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਾ ਨੇष੍ਯੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਇਸ ਥਾਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਉਠ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਬਲ ਵੇਖ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਂ ਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਹृਦਯੇਨਾਵਹਸ੍ਯੈਨਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਬਲ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਤ੍ਥਾਤੁਂ ਜਰਯਾऽਨਘ। ਮਮਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਤ੍ਵੇਤਤ੍ਪੁਚ੍ਛਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਬੁੱਢੇਪੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉੱਠਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਹਟਾ ਕੇ ਰਾਹ ਲੈ ਲੈ।
[ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਹਨੁਮਤਾ ਹੀਨਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਮਨਸਾऽਚਿਨਤਯਦ੍ਭੀਮਃ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਬੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ੌਰ 'ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਪੁਚ੍ਛੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤਰਸਾ ਹੀਨਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਾਲੋਕ੍ਯਮਨ੍ਤਕਸ੍ਯੈਨਂ ਨਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯੇਹ ਵਾਨਰਮ੍ ।।]
ਭੀਮ ਨੇ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਬੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਸਾਵਜ੍ਞਮਥ ਵਾਮੇਨ ਸ੍ਮਯਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ। ਨ ਚਾਸ਼ਕਚ੍ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਭੀਮਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਮਹਾਕਪੇਃ
ਫਿਰ, ਖੰਭੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੂੰਛ ਫੜੀ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਉਚ੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪੁਨਰ੍ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਨੋਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕਦ੍ਭੀਮੋ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਪਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂੰਛ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮਹਾਂ ਬਲ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂੰਛ ਉਠਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਭ੍ਰੂਰ੍ਵਿਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਹਤਭ੍ਰਕੁਟੀਮੁਖਃ। ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ਭੀਮੋ ਨ ਚੋਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਮ੍
ਭੀਮ ਦੀ ਭੰਵਾਂ ਉੱਠ ਗਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਭੰਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਪੂੰਛ ਉਠਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।