ਕਿਂਚਿਚ੍ਚਾਭੁਗ੍ਨਸ਼ੀਰ੍षੇਣ ਦੀਰ੍ਘਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤੇਨ ਚ। ਲਾਙ੍ਗੂਲੇਨੋਰ੍ਧ੍ਵਗਤਿਨਾ ਧ੍ਵਜੇਨੇਵ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਬੇ ਤੇ ਖੜੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਪੂੰਛ ਉੱਪਰ ਝੰਡ ਵਾਂਗ ਉਠੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵੌष੍ਠਂ ਤਾਮ੍ਰਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਰਕ੍ਤਕਰ੍ਣਂ ਚਲਦ੍ਧੁਵਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਵਨ੍ਤਮਿਵੋਡੁਪਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਛੋਟੇ ਹੋਠਾਂ, ਤਾਮਰ ਜੀਭ, ਲਾਲ ਕੰਨ, ਤੇ ਕੰਬਦੀ ਦਾਡੀ ਨਾਲ, ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵਦਨਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਗਤੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਰਲਂਕृਤਮ੍। ਕੇਸਰੋਤ੍ਕਰਸਂਮਿਸ਼੍ਰਮਸ਼ੋਕਾਨਾਮਿਵੋਤ੍ਕਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅੰਦਰੋਂ ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸ਼ੋਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯੀਨਾਂ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਕਦਲੀਨਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇਨ ਵਪੁषਾ ਸ੍ਵਰ੍ਚਿष੍ਮਨ੍ਤਮਿਵਾਨਲਮ੍। ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਮਪਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਲੋਚਨੈਰ੍ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਲੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਲਉ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮਧੁਰ ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਭੈ ਤਰੀਕੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਵਾਨਰਵਰਂ ਧੀਮਾਨਤਿਕਾਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਨ੍ਥਾਨਮਾਵृਤ੍ਯ ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਿਵ ਸ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰੇਕਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਵਨੇ। ਅਥੋਪਸृਤ੍ਯਤਰਸਾ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਇੱਕਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਭੀਮ ਪੁਰਖਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚਕਾਰੋਗ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਂ ਬਲੀ। ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਭੀਮਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜ ਮਾਰੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗਰਜਨ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਡਰ ਗਏ।
ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਵ ਈषਦੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਲੋਚਨੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਥ ਸਾਵਜ੍ਞਂ ਲੋਚਨੈਰ੍ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਲੈਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮਧੁਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਤਤਃ ਪਵਨਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਨ੍ਤਿਕਸ੍ਥਂ ਮਹੌਜਸਮ੍'। ਸ੍ਮਿਤੇਨ ਚੈਨਮਾਸਾਦ੍ਯਹਨੂਮਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਭੀਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਰੁਜਸ੍ਤੇऽਹਂ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ। ਨਨੁ ਨਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਦਯਾ ਭੂਤੇषੁ ਜਾਨਤਾ
ਤੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਨੀਂਦ ਵਿਚੋਂ ਕਿਉਂ ਜਗਾਇਆ? ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਵਯਂ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਨਰਾਸ੍ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਸਂਪਨ੍ਨਾ ਦਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਅਸੀਂ, ਜੋ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਪਰ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਕਲ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੂਰੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ ਕਥਂ ਦੇਹਵਾਕ੍ਚਿਤ੍ਤਦੂषਿषੁ। ਧਰ੍ਮਘਾਤਿषੁ ਸਜ੍ਜਨ੍ਤੇ ਬੁਦ੍ਦਿਮਨ੍ਤੋ ਭਵਦ੍ਵਿਧਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਐਸੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਨ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਵृਦ੍ਧਾ ਨੋਪਾਸਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਅਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਿਤਯਾ ਬਾਲ੍ਯਾਦੁਤ੍ਸਾਦਯਸਿ ਯਨ੍ਮृਗਾਨ੍
ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਨਾਦਾਨੀ ਤੇ ਘੱਟ ਸਮਝ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਕਿਮਿਦਂ ਵਨਮਾਗਤਃ। ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਮਾਨੁषੈਰ੍ਭਾਵੈਸ੍ਤਥੈਵ ਪੁਰੁषੈਰਪਿ
ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਕ੍ਵ ਚ ਤ੍ਵਯਾऽਦ੍ਯਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਅਤਃ ਪਰਮਗਮ੍ਯੋऽਯਂ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸੁਦੁਰਾਰੁਹਃ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੱਸੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ? ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਪਹਾੜ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਸਿਦ੍ਧਗਤਿਂ ਵੀਰ ਗਤਿਰਤ੍ਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। [ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗੋऽਯਮਗਮ੍ਯੋ ਮਾਨੁषੈਃ ਸਦਾ]
ਹੇ ਵੀਰ, ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵੀਰ ਵਾਰਯਾਮਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਨਾਤਃ ਪਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤੁਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਕਰੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ; ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵੇਹ ਤਵਾਦ੍ਯ ਮਨੁਜਰ੍षਭ। ਇਮਾਨ੍ਯਮृਤਕਲ੍ਪਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਇੱਥੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਹਨ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਾ ਵृਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਵਧਮ੍। ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਯਦਿ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਮਨੁਜਪੁਙ੍ਗਵ
ਖਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ; ਵਿਅਰਥ ਮੌਤ ਦੀ ਖੋਜ ਨਾ ਕਰ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮੰਨ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਦਾ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵਾ ਵਾਨਰਂ ਵਪੁਰਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਨ੍ਤਰੋ ਵਰ੍ਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਵਾऽਨੁਪृਚ੍ਛਤਿ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਵਾਨਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ? ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੌਰਵਃ ਸੋਮਵਂਸ਼ੀਯਃ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੇਣ ਧਾਰਿਤਃ। ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਵਾਯੁਤਨਯੋ ਭੀਮਸੇਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਮੈਂ ਪਾਂਡਵ, ਪਵਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਹਾਂ।
ਸ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸ੍ਮਿਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤ੍। ਹਨੁਮਾਨ੍ਵਾਯੁਤਨਯੋ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਮਭਾषਤ
ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸੁਣੀ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਨਰੋऽਹਂ ਨ ਤੇ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥੋਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਵੈਸ਼ਸਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਚੰਗਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ; ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਦੁਖ ਨਾ ਲਿਆ।
ਵੈਸ਼ਸਂ ਵਾऽਸ੍ਤੁ ਯਦ੍ਵਾਨ੍ਯਨ੍ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਰਪृਚ੍ਚਾਮਿ ਵਾਨਰ। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮਾਰ੍ਗਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮਾ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਵ੍ਯਥਾਮ੍
ਚਾਹੇ ਇਹ ਹਿੰਸਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇ, ਉਠ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮਮੋਤ੍ਥਾਤੁਂ ਜਰਯਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਯਦ੍ਯਵਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤਵ੍ਯਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਉੱਠਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਬੁੱਢੇਪੇ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੀ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਜਾ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਤੁ ਦੇਹਂ ਤੇ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤੇ। ਤਮਹਂ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇ ਨ ਲਙ੍ਘਯੇ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਰ ਕਰਦਾ।
ਯਦ੍ਯਾਗਮੈਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਤਮਹਂ ਭੂਤਭਾਵਨਮ੍। ਕ੍ਰਮੇਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਗਿਰਿਂ ਚੈਵ ਹਨੀਮਾਨਿਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਯਜਨਾਂ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕ ਏष ਹਨੁਮਾਨ੍ਨਾਮ ਸਾਗਰੋ ਯੇਨ ਲਙ੍ਘਿਤਃ। ਪृਚ੍ਚਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਨੂਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਦੱਸ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਮ ਗੁਣਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸਤ੍ਵਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਰਾਮਾਯਣੇऽਤਿਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ, ਸਤ, ਤੇ ਬਲ ਹੈ; ਰਾਮਾਇਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।