ਮਾऽਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਾਪਂ ਵਾ ਧਰ੍षਣਾਂ ਵੇਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਕਦਲੀषਣ੍ਡਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਹ੍ਯੇਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਾਨਰਃ
ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ ਵਿਚ ਖੜਾ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਪ ਜਾਂ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨਾ ਮਿਲੇ।'
ਪ੍ਰਾਜृਮ੍ਭਤ ਮਹਾਕਾਯੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ। ਕਦਲੀषਣ੍ਡਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ ਵਿਚ, ਮਹਾਂਕਾਇ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਵ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ ਮਹਾਕਪਿਃ'। ਜृਮ੍ਭਮਾਣਃ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰਧ੍ਵਜਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਆਸ੍ਫੋਟਯਚ੍ਚਲਾਙ੍ਗੂਲਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹਾਂਕਪਿ ਜਾਗ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਹਿਲਦੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਧਮਾਕਾ ਕਰਕੇ ਝਟਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਨਿਨਦਂ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸੁਗੁਹਾਮੁਖੈਃ। ਉਦ੍ਗਾਰਮਿਵ ਗੌਰ੍ਨਰ੍ਦਨ੍ਨੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਪਰਬਤ ਆਪਣੀਆਂ ਗੁਪਤ ਗੁਫਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਸ੍ਫੋਟਸ਼ਬ੍ਦਾਚ੍ਚ ਚਲਿਤਃ ਸ ਮਹਾਗਿਰਿਃ। ਵਿਘੂਰ੍ਣਮਾਨਸ਼ਿਖਰਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਪੂੰਛ ਦੇ ਝਟਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹਾਂਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕੰਬਦੀਆਂ ਤੇ ਟੁੱਟਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸ ਲਾਙ੍ਗੂਲਰਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਨਿਸ੍ਵਨਮ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਯਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਚਚਾਰ ਗਿਰਿਸਾਨੁषੁ
ਉਸ ਪੂੰਛ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਮੱਤ ਹਾਥੀ ਦੀ ਬੂਂਗ ਵਾਂਗ, ਅਜੀਬ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਢਲਾਨਾਂ ਵਿਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ। ਸ਼ਬ੍ਦਪ੍ਰਭਵਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਂਸ਼੍ਚਚਾਰ ਕਦਲੀਵਨਮ੍
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ; ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਹ ਕੇਲੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਕਦਲੀਵਨਮਧ੍ਯਸ੍ਥਮਥ ਪੀਨੇ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਨਰਾਧਿਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ ਵਿਚ, ਮੋਟੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਭੀਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਪਾਤਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਪਾਤਪਿਙ੍ਗਲਮ੍। ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਪਾਤਨਿਨਦਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਪਾਤਚਞ੍ਚਲਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ-ਰੰਗ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਪੀਲਾ, ਧੁਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਲਾਕ।
ਬਾਹੁਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਪੀਨਵृਤ੍ਤਸ਼ਿਰੋਧਰਮ੍। ਸ੍ਕਨ੍ਧਭੂਯਿष੍ਠਕਾਯਤ੍ਵਾਤ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਕਟੀਤਟਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮੋਟੀ ਤੇ ਗੋਲ ਗਰਦਨ, ਬਾਂਹਾਂ ਸਵਸਤਿਕ ਵਾਂਗ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਮੋਟਾ ਮੋਟਾ ਮੋਹਰੇ ਤੇ ਪੱਟ ਤੇ ਪਿੱਠ ਪਾਸੇ ਪਤਲਾ।
ਕਿਂਚਿਚ੍ਚਾਭੁਗ੍ਨਸ਼ੀਰ੍षੇਣ ਦੀਰ੍ਘਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤੇਨ ਚ। ਲਾਙ੍ਗੂਲੇਨੋਰ੍ਧ੍ਵਗਤਿਨਾ ਧ੍ਵਜੇਨੇਵ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਬੇ ਤੇ ਖੜੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਪੂੰਛ ਉੱਪਰ ਝੰਡ ਵਾਂਗ ਉਠੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵੌष੍ਠਂ ਤਾਮ੍ਰਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਰਕ੍ਤਕਰ੍ਣਂ ਚਲਦ੍ਧੁਵਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਵਨ੍ਤਮਿਵੋਡੁਪਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਛੋਟੇ ਹੋਠਾਂ, ਤਾਮਰ ਜੀਭ, ਲਾਲ ਕੰਨ, ਤੇ ਕੰਬਦੀ ਦਾਡੀ ਨਾਲ, ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵਦਨਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਗਤੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਰਲਂਕृਤਮ੍। ਕੇਸਰੋਤ੍ਕਰਸਂਮਿਸ਼੍ਰਮਸ਼ੋਕਾਨਾਮਿਵੋਤ੍ਕਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅੰਦਰੋਂ ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸ਼ੋਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯੀਨਾਂ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਕਦਲੀਨਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇਨ ਵਪੁषਾ ਸ੍ਵਰ੍ਚਿष੍ਮਨ੍ਤਮਿਵਾਨਲਮ੍। ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਮਪਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਲੋਚਨੈਰ੍ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਲੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਲਉ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮਧੁਰ ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਭੈ ਤਰੀਕੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਵਾਨਰਵਰਂ ਧੀਮਾਨਤਿਕਾਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਨ੍ਥਾਨਮਾਵृਤ੍ਯ ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਿਵ ਸ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰੇਕਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਵਨੇ। ਅਥੋਪਸृਤ੍ਯਤਰਸਾ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਇੱਕਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਭੀਮ ਪੁਰਖਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚਕਾਰੋਗ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਂ ਬਲੀ। ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਭੀਮਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜ ਮਾਰੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗਰਜਨ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਡਰ ਗਏ।
ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਵ ਈषਦੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਲੋਚਨੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਥ ਸਾਵਜ੍ਞਂ ਲੋਚਨੈਰ੍ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਲੈਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮਧੁਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਤਤਃ ਪਵਨਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਨ੍ਤਿਕਸ੍ਥਂ ਮਹੌਜਸਮ੍'। ਸ੍ਮਿਤੇਨ ਚੈਨਮਾਸਾਦ੍ਯਹਨੂਮਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਭੀਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਰੁਜਸ੍ਤੇऽਹਂ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ। ਨਨੁ ਨਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਦਯਾ ਭੂਤੇषੁ ਜਾਨਤਾ
ਤੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਨੀਂਦ ਵਿਚੋਂ ਕਿਉਂ ਜਗਾਇਆ? ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਵਯਂ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਨਰਾਸ੍ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਸਂਪਨ੍ਨਾ ਦਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਅਸੀਂ, ਜੋ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਪਰ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਕਲ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੂਰੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ ਕਥਂ ਦੇਹਵਾਕ੍ਚਿਤ੍ਤਦੂषਿषੁ। ਧਰ੍ਮਘਾਤਿषੁ ਸਜ੍ਜਨ੍ਤੇ ਬੁਦ੍ਦਿਮਨ੍ਤੋ ਭਵਦ੍ਵਿਧਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਐਸੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਨ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਵृਦ੍ਧਾ ਨੋਪਾਸਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਅਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਿਤਯਾ ਬਾਲ੍ਯਾਦੁਤ੍ਸਾਦਯਸਿ ਯਨ੍ਮृਗਾਨ੍
ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਨਾਦਾਨੀ ਤੇ ਘੱਟ ਸਮਝ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਕਿਮਿਦਂ ਵਨਮਾਗਤਃ। ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਮਾਨੁषੈਰ੍ਭਾਵੈਸ੍ਤਥੈਵ ਪੁਰੁषੈਰਪਿ
ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਕ੍ਵ ਚ ਤ੍ਵਯਾऽਦ੍ਯਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਅਤਃ ਪਰਮਗਮ੍ਯੋऽਯਂ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸੁਦੁਰਾਰੁਹਃ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੱਸੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ? ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਪਹਾੜ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਸਿਦ੍ਧਗਤਿਂ ਵੀਰ ਗਤਿਰਤ੍ਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। [ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗੋऽਯਮਗਮ੍ਯੋ ਮਾਨੁषੈਃ ਸਦਾ]
ਹੇ ਵੀਰ, ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵੀਰ ਵਾਰਯਾਮਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਨਾਤਃ ਪਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤੁਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਕਰੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ; ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵੇਹ ਤਵਾਦ੍ਯ ਮਨੁਜਰ੍षਭ। ਇਮਾਨ੍ਯਮृਤਕਲ੍ਪਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਇੱਥੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਹਨ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਾ ਵृਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਵਧਮ੍। ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਯਦਿ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਮਨੁਜਪੁਙ੍ਗਵ
ਖਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ; ਵਿਅਰਥ ਮੌਤ ਦੀ ਖੋਜ ਨਾ ਕਰ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮੰਨ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਦਾ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।