ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ਕਦਲੀषਣ੍ਡੈਰ੍ਮਨ੍ਦਮਾਰੁਤਕਮ੍ਪਿਤੈਃ। ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਤੀਰਾਤ੍ਤੀਰਵਿਸਰ੍ਪਿਭਿਃ
ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਬਾਗ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕਰਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ; ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਸਰੋऽਥਾਵਤੀਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਭੂਤਨਲਿਨੋਤ੍ਪਲਮ੍। ਮਹਾਗਜ ਇਵੋਦ੍ਦਾਮਸ਼੍ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਬਲਵਦ੍ਬਲੀ
ਉਹ ਸਰੋਵਰ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਈ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਫੁੱਲ ਸਨ, ਉਥੇ ਭੀਮ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰੀਡ੍ਯਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰੁਚਿਰਮੁਤ੍ਤਤਾਰਾਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ। `ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਸਲਿਲਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵਵਾਰਣਃ
ਉਥੇ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਭੀਮ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੌੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਉਲਟ ਪਲਟ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਜਗਾਹੇ ਵੇਗੇਨ ਤਦ੍ਵਨਂ ਬਹੁਪਾਦਪਮ੍। ਦਧ੍ਮੌ ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। [ਆਸ੍ਫੋਟਯਚ੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਭੀਮਃ ਸਂਨਾਦਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ।।]
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਵਣ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਸਿੰਘ-ਨਾਦ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੀ ਵਜਾਈਆਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਨ ਭੀਮਸੇਨਰਵੇਣ ਚ। ਬਾਹੁਸ਼ਬ੍ਦਨ ਚੋਗ੍ਰੇਣ ਨਦਨ੍ਤੀਵ ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਹਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਰਜ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤੀਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵੀ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਂ ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਸਮਮਾਸ੍ਫੋਟਿਤਮਹਾਰਵਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਗੁਹਾਸੁਪ੍ਤੈਃ ਸਿਂਹੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਮਹਾ-ਰਵ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਟੱਕਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਛੱਡੀ।
ਸਿਂਹਨਾਦਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤੈਃ ਕੁਞ੍ਜਰੈਰਪਿ ਭਾਰਤ। ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਰਾਵਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤੋ ਯੇਨ ਪੂਰਿਤਃ
ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਨਾਦਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ...
ਦਿਵਂਗਮਂ ਰੁਰੋਧਾਥ ਮਾਰ੍ਗਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਤ੍। ਅਨੇਨ ਹਿ ਪਥਾ ਮਾ ਵੈ ਗਚ੍ਛੇਦਿਤਿ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਦੇ ਲਈ ਅਸਮਾਨੀ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਭੀਮ ਇਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਆਸ੍ਤ ਏਕਾਯਨੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਕਦਲੀषਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤੇ। ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਭੀਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਮਵਰੁਧ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ ਵਿਚ ਸਜੇ ਇਕੱਲੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਭੀਮ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ।
ਮਾऽਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਾਪਂ ਵਾ ਧਰ੍षਣਾਂ ਵੇਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਕਦਲੀषਣ੍ਡਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਹ੍ਯੇਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਾਨਰਃ
ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ ਵਿਚ ਖੜਾ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਪ ਜਾਂ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨਾ ਮਿਲੇ।'
ਪ੍ਰਾਜृਮ੍ਭਤ ਮਹਾਕਾਯੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ। ਕਦਲੀषਣ੍ਡਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ ਵਿਚ, ਮਹਾਂਕਾਇ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਵ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ ਮਹਾਕਪਿਃ'। ਜृਮ੍ਭਮਾਣਃ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰਧ੍ਵਜਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਆਸ੍ਫੋਟਯਚ੍ਚਲਾਙ੍ਗੂਲਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹਾਂਕਪਿ ਜਾਗ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਹਿਲਦੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਧਮਾਕਾ ਕਰਕੇ ਝਟਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਨਿਨਦਂ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸੁਗੁਹਾਮੁਖੈਃ। ਉਦ੍ਗਾਰਮਿਵ ਗੌਰ੍ਨਰ੍ਦਨ੍ਨੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਪਰਬਤ ਆਪਣੀਆਂ ਗੁਪਤ ਗੁਫਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਸ੍ਫੋਟਸ਼ਬ੍ਦਾਚ੍ਚ ਚਲਿਤਃ ਸ ਮਹਾਗਿਰਿਃ। ਵਿਘੂਰ੍ਣਮਾਨਸ਼ਿਖਰਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਪੂੰਛ ਦੇ ਝਟਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹਾਂਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕੰਬਦੀਆਂ ਤੇ ਟੁੱਟਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸ ਲਾਙ੍ਗੂਲਰਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਨਿਸ੍ਵਨਮ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਯਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਚਚਾਰ ਗਿਰਿਸਾਨੁषੁ
ਉਸ ਪੂੰਛ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਮੱਤ ਹਾਥੀ ਦੀ ਬੂਂਗ ਵਾਂਗ, ਅਜੀਬ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਢਲਾਨਾਂ ਵਿਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ। ਸ਼ਬ੍ਦਪ੍ਰਭਵਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਂਸ਼੍ਚਚਾਰ ਕਦਲੀਵਨਮ੍
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ; ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਹ ਕੇਲੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਕਦਲੀਵਨਮਧ੍ਯਸ੍ਥਮਥ ਪੀਨੇ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਨਰਾਧਿਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ ਵਿਚ, ਮੋਟੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਭੀਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਪਾਤਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਪਾਤਪਿਙ੍ਗਲਮ੍। ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਪਾਤਨਿਨਦਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਪਾਤਚਞ੍ਚਲਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ-ਰੰਗ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਪੀਲਾ, ਧੁਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਲਾਕ।
ਬਾਹੁਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਪੀਨਵृਤ੍ਤਸ਼ਿਰੋਧਰਮ੍। ਸ੍ਕਨ੍ਧਭੂਯਿष੍ਠਕਾਯਤ੍ਵਾਤ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਕਟੀਤਟਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮੋਟੀ ਤੇ ਗੋਲ ਗਰਦਨ, ਬਾਂਹਾਂ ਸਵਸਤਿਕ ਵਾਂਗ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਮੋਟਾ ਮੋਟਾ ਮੋਹਰੇ ਤੇ ਪੱਟ ਤੇ ਪਿੱਠ ਪਾਸੇ ਪਤਲਾ।
ਕਿਂਚਿਚ੍ਚਾਭੁਗ੍ਨਸ਼ੀਰ੍षੇਣ ਦੀਰ੍ਘਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤੇਨ ਚ। ਲਾਙ੍ਗੂਲੇਨੋਰ੍ਧ੍ਵਗਤਿਨਾ ਧ੍ਵਜੇਨੇਵ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਬੇ ਤੇ ਖੜੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਪੂੰਛ ਉੱਪਰ ਝੰਡ ਵਾਂਗ ਉਠੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵੌष੍ਠਂ ਤਾਮ੍ਰਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਰਕ੍ਤਕਰ੍ਣਂ ਚਲਦ੍ਧੁਵਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਵਨ੍ਤਮਿਵੋਡੁਪਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਛੋਟੇ ਹੋਠਾਂ, ਤਾਮਰ ਜੀਭ, ਲਾਲ ਕੰਨ, ਤੇ ਕੰਬਦੀ ਦਾਡੀ ਨਾਲ, ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵਦਨਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਗਤੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਰਲਂਕृਤਮ੍। ਕੇਸਰੋਤ੍ਕਰਸਂਮਿਸ਼੍ਰਮਸ਼ੋਕਾਨਾਮਿਵੋਤ੍ਕਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅੰਦਰੋਂ ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸ਼ੋਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯੀਨਾਂ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਕਦਲੀਨਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇਨ ਵਪੁषਾ ਸ੍ਵਰ੍ਚਿष੍ਮਨ੍ਤਮਿਵਾਨਲਮ੍। ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਮਪਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਲੋਚਨੈਰ੍ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਲੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਲਉ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮਧੁਰ ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਭੈ ਤਰੀਕੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਵਾਨਰਵਰਂ ਧੀਮਾਨਤਿਕਾਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਨ੍ਥਾਨਮਾਵृਤ੍ਯ ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਿਵ ਸ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰੇਕਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਵਨੇ। ਅਥੋਪਸृਤ੍ਯਤਰਸਾ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਇੱਕਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਭੀਮ ਪੁਰਖਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚਕਾਰੋਗ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਂ ਬਲੀ। ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਭੀਮਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜ ਮਾਰੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗਰਜਨ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਡਰ ਗਏ।
ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਵ ਈषਦੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਲੋਚਨੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਥ ਸਾਵਜ੍ਞਂ ਲੋਚਨੈਰ੍ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਲੈਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮਧੁਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਤਤਃ ਪਵਨਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਨ੍ਤਿਕਸ੍ਥਂ ਮਹੌਜਸਮ੍'। ਸ੍ਮਿਤੇਨ ਚੈਨਮਾਸਾਦ੍ਯਹਨੂਮਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਭੀਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਰੁਜਸ੍ਤੇऽਹਂ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ। ਨਨੁ ਨਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਦਯਾ ਭੂਤੇषੁ ਜਾਨਤਾ
ਤੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਨੀਂਦ ਵਿਚੋਂ ਕਿਉਂ ਜਗਾਇਆ? ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।