ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀਮੇਨ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਤਰਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਭਯਾਦ੍ਵਿਸਸृਜੁਰ੍ਭੀਮਂ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਤੇ ਤਿਪੜ—all ਵਧੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰ—ਭੀਮ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੰਦ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਾਨਪਾਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਨਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਸ਼ਬ੍ਦੇਨਾਪੂਰਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਗਨਧਮਾਦਨਸਾਨੁषੁ। ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਕਦਲੀषਣਅਡਂ ਬਹੁਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਭੀਮ ਨੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਕੇਲੇਆਂ ਦਾ ਬਾਗ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਕੋਸਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਵੇਗੇਨ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿष੍ਯਨ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਮਹਾਗਜ ਇਵਾਸ੍ਰਾਵੀ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਬਾਗ ਨੂੰ ਝਟਕਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੋਵੇ।
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਕਦਲੀਸ੍ਤਮ੍ਭਾਨ੍ਬਹੁਤਾਲਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਾਨ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਰਸਾ ਭੀਮਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਵਿਮਰ੍ਦਨ੍ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਨृਸਿਂਹ ਇਵ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਭੀਮ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਲੰਬੇ-ਲੰਬੇ ਤਣੇ, ਜੋ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ ਸਨ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਸਿੰਘ-ਮਾਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ।
ਤਤਃ ਸਂਨ੍ਯਪਤਂਸ੍ਤਤ੍ਰਸੁਬਹੂਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਰੁਰੁਵਾਰਣਯੂਥਾਨਿ ਮਹਿषਾਸ਼੍ਚ ਜਲਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਉਥੇ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸਾਂ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਜਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਾਨਪਾਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਨਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨਾਦੇਨਾਪੂਰਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਚੈਵਾਥ ਭੀਮਸੇਨਰਵੇਣ ਚ। ਵਨਾਨ੍ਤਰਗਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਮृਹਪਕ੍ਸ਼ਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਰਜ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਡਰ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨਨਥ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭੇ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਜਲਾਰ੍ਦ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਹਗਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਪੰਛੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਏ।
ਤਾਨੌਦਕਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਤਾਨੇਵਾਨੁਸਰਨ੍ਰਮ੍ਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਹਤ੍ਸਰਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ਕਦਲੀषਣ੍ਡੈਰ੍ਮਨ੍ਦਮਾਰੁਤਕਮ੍ਪਿਤੈਃ। ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਤੀਰਾਤ੍ਤੀਰਵਿਸਰ੍ਪਿਭਿਃ
ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਬਾਗ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕਰਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ; ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਸਰੋऽਥਾਵਤੀਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਭੂਤਨਲਿਨੋਤ੍ਪਲਮ੍। ਮਹਾਗਜ ਇਵੋਦ੍ਦਾਮਸ਼੍ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਬਲਵਦ੍ਬਲੀ
ਉਹ ਸਰੋਵਰ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਈ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਫੁੱਲ ਸਨ, ਉਥੇ ਭੀਮ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰੀਡ੍ਯਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰੁਚਿਰਮੁਤ੍ਤਤਾਰਾਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ। `ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਸਲਿਲਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵਵਾਰਣਃ
ਉਥੇ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਭੀਮ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੌੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਉਲਟ ਪਲਟ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਜਗਾਹੇ ਵੇਗੇਨ ਤਦ੍ਵਨਂ ਬਹੁਪਾਦਪਮ੍। ਦਧ੍ਮੌ ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। [ਆਸ੍ਫੋਟਯਚ੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਭੀਮਃ ਸਂਨਾਦਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ।।]
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਵਣ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਸਿੰਘ-ਨਾਦ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੀ ਵਜਾਈਆਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਨ ਭੀਮਸੇਨਰਵੇਣ ਚ। ਬਾਹੁਸ਼ਬ੍ਦਨ ਚੋਗ੍ਰੇਣ ਨਦਨ੍ਤੀਵ ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਹਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਰਜ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤੀਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵੀ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਂ ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਸਮਮਾਸ੍ਫੋਟਿਤਮਹਾਰਵਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਗੁਹਾਸੁਪ੍ਤੈਃ ਸਿਂਹੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਮਹਾ-ਰਵ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਟੱਕਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਛੱਡੀ।
ਸਿਂਹਨਾਦਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤੈਃ ਕੁਞ੍ਜਰੈਰਪਿ ਭਾਰਤ। ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਰਾਵਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤੋ ਯੇਨ ਪੂਰਿਤਃ
ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਨਾਦਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ...
ਦਿਵਂਗਮਂ ਰੁਰੋਧਾਥ ਮਾਰ੍ਗਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਤ੍। ਅਨੇਨ ਹਿ ਪਥਾ ਮਾ ਵੈ ਗਚ੍ਛੇਦਿਤਿ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਦੇ ਲਈ ਅਸਮਾਨੀ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਭੀਮ ਇਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਆਸ੍ਤ ਏਕਾਯਨੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਕਦਲੀषਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤੇ। ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਭੀਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਮਵਰੁਧ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ ਵਿਚ ਸਜੇ ਇਕੱਲੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਭੀਮ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ।
ਮਾऽਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਾਪਂ ਵਾ ਧਰ੍षਣਾਂ ਵੇਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਕਦਲੀषਣ੍ਡਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਹ੍ਯੇਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਾਨਰਃ
ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ ਵਿਚ ਖੜਾ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਪ ਜਾਂ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨਾ ਮਿਲੇ।'
ਪ੍ਰਾਜृਮ੍ਭਤ ਮਹਾਕਾਯੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ। ਕਦਲੀषਣ੍ਡਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ ਵਿਚ, ਮਹਾਂਕਾਇ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਵ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ ਮਹਾਕਪਿਃ'। ਜृਮ੍ਭਮਾਣਃ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰਧ੍ਵਜਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਆਸ੍ਫੋਟਯਚ੍ਚਲਾਙ੍ਗੂਲਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹਾਂਕਪਿ ਜਾਗ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਹਿਲਦੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਧਮਾਕਾ ਕਰਕੇ ਝਟਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਨਿਨਦਂ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸੁਗੁਹਾਮੁਖੈਃ। ਉਦ੍ਗਾਰਮਿਵ ਗੌਰ੍ਨਰ੍ਦਨ੍ਨੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਪਰਬਤ ਆਪਣੀਆਂ ਗੁਪਤ ਗੁਫਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਸ੍ਫੋਟਸ਼ਬ੍ਦਾਚ੍ਚ ਚਲਿਤਃ ਸ ਮਹਾਗਿਰਿਃ। ਵਿਘੂਰ੍ਣਮਾਨਸ਼ਿਖਰਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਪੂੰਛ ਦੇ ਝਟਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹਾਂਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕੰਬਦੀਆਂ ਤੇ ਟੁੱਟਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸ ਲਾਙ੍ਗੂਲਰਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਨਿਸ੍ਵਨਮ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਯਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਚਚਾਰ ਗਿਰਿਸਾਨੁषੁ
ਉਸ ਪੂੰਛ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਮੱਤ ਹਾਥੀ ਦੀ ਬੂਂਗ ਵਾਂਗ, ਅਜੀਬ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਢਲਾਨਾਂ ਵਿਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ। ਸ਼ਬ੍ਦਪ੍ਰਭਵਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਂਸ਼੍ਚਚਾਰ ਕਦਲੀਵਨਮ੍
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ; ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਹ ਕੇਲੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਕਦਲੀਵਨਮਧ੍ਯਸ੍ਥਮਥ ਪੀਨੇ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਨਰਾਧਿਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ ਵਿਚ, ਮੋਟੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਭੀਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਪਾਤਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਪਾਤਪਿਙ੍ਗਲਮ੍। ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਪਾਤਨਿਨਦਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਪਾਤਚਞ੍ਚਲਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ-ਰੰਗ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਪੀਲਾ, ਧੁਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਲਾਕ।
ਬਾਹੁਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਪੀਨਵृਤ੍ਤਸ਼ਿਰੋਧਰਮ੍। ਸ੍ਕਨ੍ਧਭੂਯਿष੍ਠਕਾਯਤ੍ਵਾਤ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਕਟੀਤਟਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮੋਟੀ ਤੇ ਗੋਲ ਗਰਦਨ, ਬਾਂਹਾਂ ਸਵਸਤਿਕ ਵਾਂਗ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਮੋਟਾ ਮੋਟਾ ਮੋਹਰੇ ਤੇ ਪੱਟ ਤੇ ਪਿੱਠ ਪਾਸੇ ਪਤਲਾ।