ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਨ੍ਤੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵੇਗਵਾਨ੍। ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਾਰਣਃ
ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਤਾਕਤ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ।
ਪ੍ਰਿਯਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋਪਵਿष੍ਟਾਭਿਰ੍ਵਾਯਵृਤ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੈਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯੋषਾਭਿਰਦृਸ਼੍ਯਾਭਿਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹਨ, ਪਾਸ ਬੈਠੀਆਂ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀਆਂ, ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਨਵਾਵਤਾਰਂ ਰੂਪਸ੍ ਵਿਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਚਚਾਰ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸਾਨੁषੁ
ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਕृਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਵਨਵਾਸਿਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਲੋਂ ਹੋਏ ਕਈ ਦੁੱਖ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੋऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥੇ ਮਯਿ ਤ੍ਵਤਿਵਿਲਮ੍ਬਿਤੇ। ਪੁष੍ਪਹੇਤੋਃ ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਰ੍ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਜੇ ਮੈਂ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾ ਦੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ?'
ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਨਰਵਰੋ ਨੂਨਮਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਦ੍ਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਣਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ ਨਹੀਂ।
ਕਥਂ ਨੁ ਕੁਸੁਮਾਵਾਪ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਡਿਵ ਵੇਗਿਤਃ
ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
[ਸਜ੍ਜਮਾਨਮਨੋਦृष੍ਟਿਃ ਫੁਲ੍ਲੇषੁ ਗਿਰਿਸਾਨੁषੁ। ਦ੍ਰੌਪਦੀਵਾਕ੍ਯਪਾਥੇਯੋ ਭੀਮਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਰਂ ਯਯੌ ।।]
ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥ ਬਣਾਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਘਾਤ ਇਵ ਪਰ੍ਵਸੁ। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਗਜਯੂਥਾਨਿ ਵਾਤਰਂਹਾ ਵृਕੋਦਰਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਰਥਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮृਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਦਯਾਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਉਨ੍ਮੂਲਯਨ੍ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪੋਥਯਂਸ਼੍ਚੋਰਸਾ ਬਲੀ
ਮਹਾਂਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਸਿੰਹ, ਬਾਘ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ।
ਲਤਾਵਲ੍ਲੀਸ਼੍ਚ ਵੇਗੇਨ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਮਾਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਰਿਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨੂੰ ਫਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ।
ਜਲਾਵਲਮ੍ਬੋऽਤਿਭृਸ਼ਂ ਸਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵ ਤੋਯਦਃ। `ਵ੍ਯਨਦਤ੍ਸ ਮਹਾਨਾਦਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਜਲ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਹੋਵੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਨਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਾਃ। ਗੁਹਾਂ ਸਂਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਨਿਲਿਲ੍ਯੁਰ੍ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨਾਦ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ, ਬਾਘਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਖਗਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਮृਗਯੂਥਾਨਿ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਸਸृਜਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਹਰਯੋ ਗੁਹਾਮ੍। ਵ੍ਯਜृਮ੍ਭਨ੍ਤ ਮਹਾਸਿਂਹਾ ਮਹਿषਾਸ਼੍ਚ ਵਨੇਚਰਾਃ
ਡਰੇ ਹੋਏ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਏ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਭੱਜ ਪਏ, ਰਿੱਛਾਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਵੱਡੇ ਸਿੰਹ ਉਂਘਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਭੈਸ ਭੀ ਚਲ ਪਏ।
ਤੇਨ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਨਾਗਾਃ ਕਰੇਣੁਪਰਿਵਾਰਿਤਾਃ। ਤਦ੍ਵਨਂ ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰਨ੍ਯਨ੍ਮਹਾਵਨਮ੍
ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਕਰੇਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਰਾਹਮृਗਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਸ਼੍ਚ ਵਨੇਚਰਾਃ। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗੋਮਾਯੁਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣੇਦੁਰ੍ਗਵਯੈਃ ਸਹ
ਸੂਰਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਜੰਗਲੀ ਭੈਸ, ਬਾਘ ਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਗਾਂ—all ਭੱਜ ਪਏ।
ਰਥਾਙ੍ਗਸਾਹ੍ਵਦਾਤ੍ਯੂਹਾ ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਪ੍ਲਵਾਃ। ਸ਼ੁਕਾਃ ਪਾਰਾਵਤਾਃ ਕੌਞ੍ਚਾ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾ ਭੇਜਿਰੇ ਦਿਸ਼ਃ
ਹੰਸ, ਬਗਲੇ, ਬਤਖ, ਤੋਤਾ, ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਕੌਂਜ—all ਡਰੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿੱਖਰ ਗਏ।
ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ ਦਰ੍ਪਿਤਾ ਨਾਗਾਃ ਕਰੇਣੁਸ਼ਰਪੀਡਿਤਾਃ। ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਭੀਮਸੇਨਮਥਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਕਰੇਣੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਹ ਤੇ ਬਾਘ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਚ ਮੁਞ੍ਚਾਨਾ ਭਯਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਨਸਾਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰ ਵ੍ਯਨਦਨ੍ਭੀषਣਾਨ੍ਰਵਾਨ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਮੂਤਰ ਤੇ ਗੂ ਕਰਦੇ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ।
ਤਤੋ ਵਾਯੁਸੁਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਗਜੇਨਾਨ੍ਯਾਨ੍ਗਜਾਨ੍ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਿਂਹਂ ਸਿਂਹੇਨ ਵਾ ਵਿਭੁਃ। ਤਲਪ੍ਰਹਾਰੈਰਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਹਨਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਸਿੰਹ ਨਾਲ ਸਿੰਹ, ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀਮੇਨ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਤਰਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਭਯਾਦ੍ਵਿਸਸृਜੁਰ੍ਭੀਮਂ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਤੇ ਤਿਪੜ—all ਵਧੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰ—ਭੀਮ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੰਦ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਾਨਪਾਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਨਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਸ਼ਬ੍ਦੇਨਾਪੂਰਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਗਨਧਮਾਦਨਸਾਨੁषੁ। ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਕਦਲੀषਣਅਡਂ ਬਹੁਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਭੀਮ ਨੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਕੇਲੇਆਂ ਦਾ ਬਾਗ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਕੋਸਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਵੇਗੇਨ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿष੍ਯਨ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਮਹਾਗਜ ਇਵਾਸ੍ਰਾਵੀ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਬਾਗ ਨੂੰ ਝਟਕਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੋਵੇ।
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਕਦਲੀਸ੍ਤਮ੍ਭਾਨ੍ਬਹੁਤਾਲਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਾਨ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਰਸਾ ਭੀਮਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਵਿਮਰ੍ਦਨ੍ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਨृਸਿਂਹ ਇਵ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਭੀਮ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਲੰਬੇ-ਲੰਬੇ ਤਣੇ, ਜੋ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ ਸਨ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਸਿੰਘ-ਮਾਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ।
ਤਤਃ ਸਂਨ੍ਯਪਤਂਸ੍ਤਤ੍ਰਸੁਬਹੂਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਰੁਰੁਵਾਰਣਯੂਥਾਨਿ ਮਹਿषਾਸ਼੍ਚ ਜਲਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਉਥੇ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸਾਂ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਜਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਾਨਪਾਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਨਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨਾਦੇਨਾਪੂਰਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਚੈਵਾਥ ਭੀਮਸੇਨਰਵੇਣ ਚ। ਵਨਾਨ੍ਤਰਗਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਮृਹਪਕ੍ਸ਼ਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਰਜ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਡਰ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨਨਥ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭੇ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਜਲਾਰ੍ਦ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਹਗਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਪੰਛੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਏ।
ਤਾਨੌਦਕਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਤਾਨੇਵਾਨੁਸਰਨ੍ਰਮ੍ਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਹਤ੍ਸਰਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ।