ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਗਨ੍ਧਿਨਾ। ਪਿਤੁਃ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼ੀਤੇਨ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਵਾਯੁਨਾ
ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾ, ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਠੰਡੀ ਛੋਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਸ਼੍ਰਮਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ।
ਸ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੁਰਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਮ੍। ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪੁष੍ਪਹੇਤੋਰਰਿਂਦਮਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸੀ।
ਵਿषਮਚ੍ਛਦੈਰਚਿਤੈਰਨੁਲਿਪ੍ਤ ਇਵਾਙ੍ਗੁਲੈਃ। ਵਿਮਲੈਰ੍ਧਾਤੁਵਿਚ੍ਛੇਦੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਞ੍ਜਨਰਾਜਤੈਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਅਣਸਮਾਨ ਢਕਣ, ਜਿਵੇਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਸੁੱਚੇ ਖਣਿਜਾਂ ਦੇ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ, ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਧੱਬੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਪਕ੍ਸ਼ਮਿਵ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਲਗ੍ਨੈਃ ਪਯੋਧਰੈਃ। ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰੈਰਿਵ ਚਿਤਂ ਚ੍ਯੁਤੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਦਕੈਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਪੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਜਾਪਦਾ, ਪਾਸੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਝਰਣਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਭਿਰਾਮਦਰੀਕੁਞ੍ਜਨਿਰ੍ਝਰੋਦਕਕਨ੍ਦਰਮ੍। ਅਪ੍ਸਰੋਨੂਪੁਰਰਵੈਃ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਵਰਬਰ੍ਹਿਣਮ੍
ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਝਰਣਿਆਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਨੱਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਦਿਗ੍ਵਾਰਣਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਰ੍ਘृष੍ਟੋਪਲਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍। ਸ੍ਰਸ੍ਤਾਂਸ਼ੁਕਮਿਵਾਸ਼੍ਰੋਭ੍ਯੈਰ੍ਨਿਮ੍ਨਗਾਨਿਃਸृਤੈਰ੍ਜਲੈਃ
ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੂੰਡਾਂ ਨਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਰਗੜੀ ਹੋਈ, ਝੜੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ, ਨੀਵੀਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ।
ਸਸ਼ष੍ਪਕਬਲੈਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥੈਰਦੂਰਪਰਿਵਰ੍ਤਿਭਿਃ। ਭਯਾਨਭਿਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞੈਰ੍ਹਰਿਣੈਃ ਕੌਤੂਹਲਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਨਜ਼ਦੀਕ ਚਰਦੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ, ਡਰ ਰਹੇ ਨਾ ਮੰਗਣ ਦੀ ਆਦਤ ਵਾਲੇ, ਹਿਰਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਚਾਲਯਾਨਃ ਸ੍ਵਵੇਗੇਨ ਲਤਾਜਾਲਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਆਕ੍ਰੀਡਮਾਨਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਾਯੁਸੁਤੋ ਯਯੌ
ਤਿੱਖੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਕਈ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੌਂਤਿਆ, ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਾਮਨੋਰਥਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਸ਼੍ਚਾਰੁਲੋਚਨਃ। ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਕਨਕਵਰ੍ਣਾਭਃ ਸਿਂਹਸਂਹਨਨੋ ਯੁਵਾ
ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ।
ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਨ੍ਤੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵੇਗਵਾਨ੍। ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਾਰਣਃ
ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਤਾਕਤ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ।
ਪ੍ਰਿਯਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋਪਵਿष੍ਟਾਭਿਰ੍ਵਾਯਵृਤ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੈਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯੋषਾਭਿਰਦृਸ਼੍ਯਾਭਿਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹਨ, ਪਾਸ ਬੈਠੀਆਂ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀਆਂ, ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਨਵਾਵਤਾਰਂ ਰੂਪਸ੍ ਵਿਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਚਚਾਰ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸਾਨੁषੁ
ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਕृਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਵਨਵਾਸਿਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਲੋਂ ਹੋਏ ਕਈ ਦੁੱਖ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੋऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥੇ ਮਯਿ ਤ੍ਵਤਿਵਿਲਮ੍ਬਿਤੇ। ਪੁष੍ਪਹੇਤੋਃ ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਰ੍ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਜੇ ਮੈਂ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾ ਦੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ?'
ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਨਰਵਰੋ ਨੂਨਮਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਦ੍ਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਣਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ ਨਹੀਂ।
ਕਥਂ ਨੁ ਕੁਸੁਮਾਵਾਪ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਡਿਵ ਵੇਗਿਤਃ
ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
[ਸਜ੍ਜਮਾਨਮਨੋਦृष੍ਟਿਃ ਫੁਲ੍ਲੇषੁ ਗਿਰਿਸਾਨੁषੁ। ਦ੍ਰੌਪਦੀਵਾਕ੍ਯਪਾਥੇਯੋ ਭੀਮਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਰਂ ਯਯੌ ।।]
ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥ ਬਣਾਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਘਾਤ ਇਵ ਪਰ੍ਵਸੁ। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਗਜਯੂਥਾਨਿ ਵਾਤਰਂਹਾ ਵृਕੋਦਰਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਰਥਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮृਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਦਯਾਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਉਨ੍ਮੂਲਯਨ੍ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪੋਥਯਂਸ਼੍ਚੋਰਸਾ ਬਲੀ
ਮਹਾਂਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਸਿੰਹ, ਬਾਘ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ।
ਲਤਾਵਲ੍ਲੀਸ਼੍ਚ ਵੇਗੇਨ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਮਾਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਰਿਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨੂੰ ਫਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ।
ਜਲਾਵਲਮ੍ਬੋऽਤਿਭृਸ਼ਂ ਸਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵ ਤੋਯਦਃ। `ਵ੍ਯਨਦਤ੍ਸ ਮਹਾਨਾਦਂ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਜਲ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਹੋਵੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਨਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਾਃ। ਗੁਹਾਂ ਸਂਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਨਿਲਿਲ੍ਯੁਰ੍ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨਾਦ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ, ਬਾਘਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਖਗਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਮृਗਯੂਥਾਨਿ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਸਸृਜਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਹਰਯੋ ਗੁਹਾਮ੍। ਵ੍ਯਜृਮ੍ਭਨ੍ਤ ਮਹਾਸਿਂਹਾ ਮਹਿषਾਸ਼੍ਚ ਵਨੇਚਰਾਃ
ਡਰੇ ਹੋਏ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਏ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਭੱਜ ਪਏ, ਰਿੱਛਾਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਵੱਡੇ ਸਿੰਹ ਉਂਘਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਭੈਸ ਭੀ ਚਲ ਪਏ।
ਤੇਨ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਨਾਗਾਃ ਕਰੇਣੁਪਰਿਵਾਰਿਤਾਃ। ਤਦ੍ਵਨਂ ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰਨ੍ਯਨ੍ਮਹਾਵਨਮ੍
ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਕਰੇਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਰਾਹਮृਗਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਸ਼੍ਚ ਵਨੇਚਰਾਃ। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗੋਮਾਯੁਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣੇਦੁਰ੍ਗਵਯੈਃ ਸਹ
ਸੂਰਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਜੰਗਲੀ ਭੈਸ, ਬਾਘ ਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਗਾਂ—all ਭੱਜ ਪਏ।
ਰਥਾਙ੍ਗਸਾਹ੍ਵਦਾਤ੍ਯੂਹਾ ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਪ੍ਲਵਾਃ। ਸ਼ੁਕਾਃ ਪਾਰਾਵਤਾਃ ਕੌਞ੍ਚਾ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾ ਭੇਜਿਰੇ ਦਿਸ਼ਃ
ਹੰਸ, ਬਗਲੇ, ਬਤਖ, ਤੋਤਾ, ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਕੌਂਜ—all ਡਰੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿੱਖਰ ਗਏ।
ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ ਦਰ੍ਪਿਤਾ ਨਾਗਾਃ ਕਰੇਣੁਸ਼ਰਪੀਡਿਤਾਃ। ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਭੀਮਸੇਨਮਥਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਕਰੇਣੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਹ ਤੇ ਬਾਘ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਚ ਮੁਞ੍ਚਾਨਾ ਭਯਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਨਸਾਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰ ਵ੍ਯਨਦਨ੍ਭੀषਣਾਨ੍ਰਵਾਨ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਮੂਤਰ ਤੇ ਗੂ ਕਰਦੇ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ।
ਤਤੋ ਵਾਯੁਸੁਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਗਜੇਨਾਨ੍ਯਾਨ੍ਗਜਾਨ੍ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਿਂਹਂ ਸਿਂਹੇਨ ਵਾ ਵਿਭੁਃ। ਤਲਪ੍ਰਹਾਰੈਰਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਹਨਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਸਿੰਹ ਨਾਲ ਸਿੰਹ, ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲਿਆ।