ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮਹਿष੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਃ ਸ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਿਸੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਵਾਤਂ ਤਮੇਵਾਭਿਮੁਖੋ ਯਤਸ੍ਤਤ੍ਪੁष੍ਪਮਾਗਤਮ੍। ਆਜਿਹੀਰ੍षੁਰ੍ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸਪੁष੍ਪਾਣ੍ਯਪਰਾਣ੍ਯਪਿ
ਜਿਥੋਂ ਫੁੱਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਰੁਕ੍ਮਪृष੍ਠਂ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਮृਗਰਾਡਿਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ। [ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮਹਾਬਾਣਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਭੀਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਜਾਂ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਨ ਚ ਵੈਕ੍ਲਬ੍ਯਂ ਨ ਭਯਂ ਨ ਚ ਸਂਭ੍ਰਮਃ। ਕਦਾਚਿਜ੍ਜੁषਤੇ ਪਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਜਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ ।।]
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਥਕਾਵਟ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਡਰ ਜਾਂ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਸ ਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਵ੍ਯਪੇਤਭਯਸਮੋਹਃ ਸ਼ੈਲਮਭ੍ਯਪਤਦ੍ਬਲੀ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਤਂ ਦ੍ਰੁਮਲਤਾਗੁਲ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਨੀਲਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍। ਗਿਰਿਂ ਚਚਾਰਾਰਿਹਰਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਚਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੀਲੀ ਚੱਟਾਨਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਨਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਥਾਨ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਧਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਧਾਤੁਦ੍ਰੁਮਮृਗਾਣ੍ਡਜੈਃ। ਸਰ੍ਵਭੂषਣਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਭੂਮੇਰ੍ਭੁਜਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਣਿਜਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਅੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਂਗ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਰਮਣੀਯੇषੁ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸਾਨੁषੁ। ਸਕ੍ਤਚਕ੍ਸ਼ੁਰਭਿਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਹृਦਯੇਨਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਸੁਹਣੇ ਢਲਾਣਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਸੋਚਦਾ ਗਿਆ।
ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਨਿਨਾਦੇषੁ षਟ੍ਪਦਾਚਰਿਤੇषੁ ਚ। ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਜਗਾਮਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ, ਮਨ, ਕੰਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਆਜਿਘ੍ਰਨ੍ਸ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਦ੍ਭਵਮ੍। ਗਨ੍ਧਮੁਦ੍ਧਤਮੁਦ੍ਦਾਮੋ ਵਨੇ ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰ ਮਹਿਕ ਨੂੰ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਗਹਿਰੀ ਸਾਂਸ ਨਾਲ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਗਨ੍ਧਿਨਾ। ਪਿਤੁਃ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼ੀਤੇਨ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਵਾਯੁਨਾ
ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾ, ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਠੰਡੀ ਛੋਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਸ਼੍ਰਮਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ।
ਸ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੁਰਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਮ੍। ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪੁष੍ਪਹੇਤੋਰਰਿਂਦਮਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸੀ।
ਵਿषਮਚ੍ਛਦੈਰਚਿਤੈਰਨੁਲਿਪ੍ਤ ਇਵਾਙ੍ਗੁਲੈਃ। ਵਿਮਲੈਰ੍ਧਾਤੁਵਿਚ੍ਛੇਦੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਞ੍ਜਨਰਾਜਤੈਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਅਣਸਮਾਨ ਢਕਣ, ਜਿਵੇਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਸੁੱਚੇ ਖਣਿਜਾਂ ਦੇ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ, ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਧੱਬੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਪਕ੍ਸ਼ਮਿਵ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਲਗ੍ਨੈਃ ਪਯੋਧਰੈਃ। ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰੈਰਿਵ ਚਿਤਂ ਚ੍ਯੁਤੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਦਕੈਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਪੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਜਾਪਦਾ, ਪਾਸੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਝਰਣਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਭਿਰਾਮਦਰੀਕੁਞ੍ਜਨਿਰ੍ਝਰੋਦਕਕਨ੍ਦਰਮ੍। ਅਪ੍ਸਰੋਨੂਪੁਰਰਵੈਃ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਵਰਬਰ੍ਹਿਣਮ੍
ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਝਰਣਿਆਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਨੱਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਦਿਗ੍ਵਾਰਣਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਰ੍ਘृष੍ਟੋਪਲਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍। ਸ੍ਰਸ੍ਤਾਂਸ਼ੁਕਮਿਵਾਸ਼੍ਰੋਭ੍ਯੈਰ੍ਨਿਮ੍ਨਗਾਨਿਃਸृਤੈਰ੍ਜਲੈਃ
ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੂੰਡਾਂ ਨਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਰਗੜੀ ਹੋਈ, ਝੜੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ, ਨੀਵੀਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ।
ਸਸ਼ष੍ਪਕਬਲੈਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥੈਰਦੂਰਪਰਿਵਰ੍ਤਿਭਿਃ। ਭਯਾਨਭਿਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞੈਰ੍ਹਰਿਣੈਃ ਕੌਤੂਹਲਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਨਜ਼ਦੀਕ ਚਰਦੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ, ਡਰ ਰਹੇ ਨਾ ਮੰਗਣ ਦੀ ਆਦਤ ਵਾਲੇ, ਹਿਰਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਚਾਲਯਾਨਃ ਸ੍ਵਵੇਗੇਨ ਲਤਾਜਾਲਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਆਕ੍ਰੀਡਮਾਨਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਾਯੁਸੁਤੋ ਯਯੌ
ਤਿੱਖੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਕਈ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੌਂਤਿਆ, ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਾਮਨੋਰਥਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਸ਼੍ਚਾਰੁਲੋਚਨਃ। ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਕਨਕਵਰ੍ਣਾਭਃ ਸਿਂਹਸਂਹਨਨੋ ਯੁਵਾ
ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ।
ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਨ੍ਤੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵੇਗਵਾਨ੍। ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਾਰਣਃ
ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਤਾਕਤ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ।
ਪ੍ਰਿਯਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋਪਵਿष੍ਟਾਭਿਰ੍ਵਾਯਵृਤ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੈਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯੋषਾਭਿਰਦृਸ਼੍ਯਾਭਿਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹਨ, ਪਾਸ ਬੈਠੀਆਂ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀਆਂ, ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਨਵਾਵਤਾਰਂ ਰੂਪਸ੍ ਵਿਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਚਚਾਰ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸਾਨੁषੁ
ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਕृਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਵਨਵਾਸਿਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਲੋਂ ਹੋਏ ਕਈ ਦੁੱਖ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੋऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥੇ ਮਯਿ ਤ੍ਵਤਿਵਿਲਮ੍ਬਿਤੇ। ਪੁष੍ਪਹੇਤੋਃ ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਰ੍ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਜੇ ਮੈਂ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾ ਦੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ?'
ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਨਰਵਰੋ ਨੂਨਮਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਦ੍ਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਣਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ ਨਹੀਂ।
ਕਥਂ ਨੁ ਕੁਸੁਮਾਵਾਪ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਡਿਵ ਵੇਗਿਤਃ
ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
[ਸਜ੍ਜਮਾਨਮਨੋਦृष੍ਟਿਃ ਫੁਲ੍ਲੇषੁ ਗਿਰਿਸਾਨੁषੁ। ਦ੍ਰੌਪਦੀਵਾਕ੍ਯਪਾਥੇਯੋ ਭੀਮਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਰਂ ਯਯੌ ।।]
ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥ ਬਣਾਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਘਾਤ ਇਵ ਪਰ੍ਵਸੁ। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਗਜਯੂਥਾਨਿ ਵਾਤਰਂਹਾ ਵृਕੋਦਰਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਰਥਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮृਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਰ੍ਦਯਾਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਉਨ੍ਮੂਲਯਨ੍ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪੋਥਯਂਸ਼੍ਚੋਰਸਾ ਬਲੀ
ਮਹਾਂਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਸਿੰਹ, ਬਾਘ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ।