ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵਰ੍ਪਿਪੂਜਿਤਮ੍। ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਧृਸ੍ਰਵਫਲਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਭਾਵਿਨੀਮ੍। ਵਦਰੀਂ ਤਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਉਥੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰੀ ਬਦਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹੇ।
ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਰੇਮਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਤਦਾ। ਆਲੋਕਯਨ੍ਤੋ ਮੈਨਾਕਂ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣਾਯੁਤਮ੍। ਹਿਰਣ੍ਯਸ਼ਿਖਰਂ ਚੈਵ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਦੁਸਰਃ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ, ਮੈਨਾਕਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਂਦੁਸਰ ਝੀਲ ਦੇਖਦੇ।
ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਸੁਤੀਰ੍ਥਾਂ ਚ ਸ਼ੀਤਾਮਲਜਲਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍। ਮਣਿਪ੍ਰਵਾਲਪ੍ਰਸ੍ਤਾਰਾਂ ਪਾਦਪੈਰੁषਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਠੰਡੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ, ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਮਣੀ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਮਨਃਪ੍ਰੀਤਿਵਿਵਰ੍ਧਨੀਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਜਹ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਚਰਿਤੇ ਦੇਸ਼ੇ ਪਰਮਦੁਰ੍ਗਮੇ। ਭਾਗੀਰਥੀਪੁਣ੍ਯਜਲੇਤਰ੍ਪਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪਿਤॄਨ੍। ਦੇਵਾਨृषੀਂਸ਼੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਃ ਪਰਮਂ ਸ਼ੌਚਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪਹੁੰਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਜਪਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹਿਤਾ ਵੀਰਾ ਹ੍ਯਵਸਨ੍ਪੁਰੁਪਰ੍षਭਾਃ
ਉਥੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਤੇ ਜਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣਾਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰਪਸ਼ਯ੍ਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰੀਡਿਤਾਨ੍ਯਮਰਪ੍ਰਭਾਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਰੇਮਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਪਰਮਂ ਸ਼ੌਚਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਮਵਸਨ੍ਵੀਰਾ ਧਨਂਜਯਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਥੇ ਉਹ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਜਿਹੇ ਪੁਰਸ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਹਰਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਰਮਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਮਨੋਜ੍ਞੇ ਕਾਨਨਵਰੇ ਸਰ੍ਵ ਭੂਤਮਨੋਰਮੇ
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ, ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ।
ਪਾਦਪੈਃ ਪੁष੍ਪਵਿਕਚੈਃ ਫਲਭਾਰਾਵਨਾਮਿਤੈਃ। ਸ਼ੋਭਿਤਃ ਪਰ੍ਵਤੋ ਰਮ੍ਯਃ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਕੁਲਾਕੁਲੈਃ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪਤ੍ਰੈਰਵਿਰਲੈਃ ਸ਼ੀਤਚ੍ਛਾਯੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੀਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਰੁੱਖਾਂ, ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਘਣੀ ਪੱਤੀਆਂ, ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲਾਨਿ ਚ। ਕਮਲੈਃ ਸੋਤ੍ਪਲੈਸ੍ਤਤ੍ਰਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਰੁਰੂਪਾਣਇ ਰੇਮਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ, ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਉਤਪਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਸਾਫ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ।
ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਃ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਵਵੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮੀਰਣਃ। ਹ੍ਲਾਦਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਬਾਨ੍ਸਕृष੍ਣਾਨ੍ਸਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਨ੍
ਉਥੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਜੋ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ। ਇਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰੇ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਲਵਮਾਨੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਸਹਸ੍ਰਪਤ੍ਰਮਰ੍ਕਾਭਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਮੁਪਾਹਰਤ੍
ਫਿਰ ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹੀ ਹਵਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਕਮਲ ਲਿਆਈ।
ਤਦਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਂ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਅਨਿਲੇਨਾਹृਤਂਭੂਮੌ ਪਤਿਤਂ ਜਲਜਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ, ਹਵਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਚ੍ਛੁਭਾ ਸ਼ੁਭਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਤੀਵ ਮੁਦਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਸੇਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਚਮਕਦੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਰੁਚਿਰਂ ਭੀਮ ਪੁष੍ਪਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਗਨ੍ਧਸਂਸ੍ਥਾਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਮਨਸੋ ਮਮ ਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਭੀਮ, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਫੁੱਲ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਰਂਤਪ। `ਗृਹ੍ਯਾਪਰਾਣਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ'। ਹਰੇਰਿਦਂ ਮੇ ਕਾਮਾਯ ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਐਸੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਦੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਕਾਮਯਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਤੇऽਹਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਪਾਰ੍ਥ ਬਹੂਨੀਮਾਨ੍ਯੁਪਾਹਰ। ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਪਾਰਥ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਐਸੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਦੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਕਾਮਯਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਲੀ ਭੀਮਸੇਨਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਜਗਾਮ ਪੁष੍ਪਮਾਦਾਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਤਤ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮਹਿष੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਃ ਸ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਿਸੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਵਾਤਂ ਤਮੇਵਾਭਿਮੁਖੋ ਯਤਸ੍ਤਤ੍ਪੁष੍ਪਮਾਗਤਮ੍। ਆਜਿਹੀਰ੍षੁਰ੍ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸਪੁष੍ਪਾਣ੍ਯਪਰਾਣ੍ਯਪਿ
ਜਿਥੋਂ ਫੁੱਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਰੁਕ੍ਮਪृष੍ਠਂ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਮृਗਰਾਡਿਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ। [ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮਹਾਬਾਣਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਭੀਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਜਾਂ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਨ ਚ ਵੈਕ੍ਲਬ੍ਯਂ ਨ ਭਯਂ ਨ ਚ ਸਂਭ੍ਰਮਃ। ਕਦਾਚਿਜ੍ਜੁषਤੇ ਪਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਜਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ ।।]
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਥਕਾਵਟ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਡਰ ਜਾਂ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਸ ਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਵ੍ਯਪੇਤਭਯਸਮੋਹਃ ਸ਼ੈਲਮਭ੍ਯਪਤਦ੍ਬਲੀ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਤਂ ਦ੍ਰੁਮਲਤਾਗੁਲ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਨੀਲਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍। ਗਿਰਿਂ ਚਚਾਰਾਰਿਹਰਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਚਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੀਲੀ ਚੱਟਾਨਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਨਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਥਾਨ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਧਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਧਾਤੁਦ੍ਰੁਮਮृਗਾਣ੍ਡਜੈਃ। ਸਰ੍ਵਭੂषਣਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਭੂਮੇਰ੍ਭੁਜਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਣਿਜਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਅੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਂਗ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਰਮਣੀਯੇषੁ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸਾਨੁषੁ। ਸਕ੍ਤਚਕ੍ਸ਼ੁਰਭਿਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਹृਦਯੇਨਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਸੁਹਣੇ ਢਲਾਣਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਸੋਚਦਾ ਗਿਆ।
ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਨਿਨਾਦੇषੁ षਟ੍ਪਦਾਚਰਿਤੇषੁ ਚ। ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਜਗਾਮਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ, ਮਨ, ਕੰਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਆਜਿਘ੍ਰਨ੍ਸ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਦ੍ਭਵਮ੍। ਗਨ੍ਧਮੁਦ੍ਧਤਮੁਦ੍ਦਾਮੋ ਵਨੇ ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰ ਮਹਿਕ ਨੂੰ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਗਹਿਰੀ ਸਾਂਸ ਨਾਲ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।