ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਚ ਬਦਰੀਂ ਵृਤ੍ਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਮਵਿਰਲਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਬਦਰੀ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਡੰਡੀ ਗੋਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਰਵਿਰਲੈਰੁਪੇਤਾਂ ਮृਦੁਭਿਃ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਵਿਸ਼ਾਲਸ਼ਾਖਾਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਮਤਿਦ੍ਯੁਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖ ਨਰਮ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਧ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਫੈਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਤੇ ਅਤਿ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਫਲੈਰੁਪਚਿਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਚਿਤਾਂ ਸ੍ਵਾਦੁਭਿਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਮਧੁਸ੍ਰਵੈਃ ਸਦਾ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਹਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਮਦਪ੍ਰਮੁਦਿਤੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖ ਦਿਵਯ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਧੂ ਟਪਕਦਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼-ਮਸਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਦਂਸ਼ਮਸ਼ਕੇ ਦੇਸ਼ੇ ਬਹੁਮੂਲਫਲੋਦਕੇ। ਨੀਲਸ਼ਾਦ੍ਵਲਸਂਛਨ੍ਨੇ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤੇ
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਡੰਸਣ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਜਾਂ ਮੱਛਰ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਜੜ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ, ਨੀਲਾ-ਹਰਾ ਘਾਹ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸੁਭੂਮਿਭਾਗਵਿਸ਼ਦੇ ਸ੍ਵਭਾਵਵਿਦਿਤੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਜਾਤਾਂ ਹਿਮਮृਦੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇऽਪਹਤਕਣ੍ਟਕੇ
ਉਹ ਇਲਾਕਾ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਵਧੀਆ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ, ਹਿਮ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਨਰਮ, ਤੇ ਕਾਂਟੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਤਾਮੁਪੇਤ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਹ ਤੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭੈਃ। ਅਵਤੇਰੁਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਕਨ੍ਧਤਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਕੰਧਿਆਂ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਤਰੇ।
ਤਤਸ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਸਹਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵੈਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉੱਤਮ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਨਰਾ-ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਸਾ ਰਹਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਨਾਮृष੍ਟਂ ਰਵੇਃ ਕਰੈਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਟ੍ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਦੋषੈਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਨੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਹੀਂ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਡ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਹਰ੍षਿਗਣਸਂਬਾਧਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਦੁष੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨਰੈਰ੍ਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸੀ। ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਬਲਿਹੋਮਾਰ੍ਚਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਸਂਮृष੍ਟਾਨੁਲੇਪਨਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤੋऽਭਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬਲੀ ਦੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਹਵਨ ਹੋਏ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਾਲੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਰਣੈਃ ਸ੍ਰੁਗ੍ਭਾਣ੍ਡੈਰਾਚਿਤਂ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਮਹਦ੍ਭਿਸ੍ਤੋਯਕਲਸ਼ੈਃ ਕਠਿਨੈਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਡੇ ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਚਾਂ ਅਤੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋਪਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਯਣੀਯਂ ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰਮਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਤਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਂ ਦੇਵਵਰ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵੀ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨੈਰ੍ਦਾਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਰੁਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਮ੍ਬਰੈਃ। ਸੂਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸਮੈਸ੍ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਥੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਤਪਸਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਫਲ ਅਤੇ ਮੂਲ ਖਾਂਦੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਚਮੜੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹਰ੍षਿਭਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਪਰੈਰ੍ਯਤਿਭਿਰ੍ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਰੁਪੇਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਭੁੱਖ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਚੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੋऽਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਾਨृषੀਨ੍ਨਿਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੋਪਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਵਿਧਿਨਾ ਪਾਵਕਾਪਮਾਃ। ਉਪਾਜਹ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਲਿਲਂ ਪੁष੍ਪਮੂਲਫਲਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਮੂਲ ਅਤੇ ਫਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਸ ਤੈਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾऽਥ ਸਤ੍ਕਾਰਮੁਪਨੀਤਂ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਥ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਮਿਹਮਾਨੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸਦਨਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਂ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋਪਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਸੋਹਣੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ੋਭਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚ ਸਹਾਨਘ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗੈਸ਼੍ਚ ਸਹਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਉਹ ਨਿਰਮਲ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵਰ੍ਪਿਪੂਜਿਤਮ੍। ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਧृਸ੍ਰਵਫਲਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਭਾਵਿਨੀਮ੍। ਵਦਰੀਂ ਤਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਉਥੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰੀ ਬਦਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹੇ।
ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਰੇਮਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਤਦਾ। ਆਲੋਕਯਨ੍ਤੋ ਮੈਨਾਕਂ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣਾਯੁਤਮ੍। ਹਿਰਣ੍ਯਸ਼ਿਖਰਂ ਚੈਵ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਦੁਸਰਃ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ, ਮੈਨਾਕਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਂਦੁਸਰ ਝੀਲ ਦੇਖਦੇ।
ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਸੁਤੀਰ੍ਥਾਂ ਚ ਸ਼ੀਤਾਮਲਜਲਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍। ਮਣਿਪ੍ਰਵਾਲਪ੍ਰਸ੍ਤਾਰਾਂ ਪਾਦਪੈਰੁषਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਠੰਡੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ, ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਮਣੀ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਮਨਃਪ੍ਰੀਤਿਵਿਵਰ੍ਧਨੀਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਜਹ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਚਰਿਤੇ ਦੇਸ਼ੇ ਪਰਮਦੁਰ੍ਗਮੇ। ਭਾਗੀਰਥੀਪੁਣ੍ਯਜਲੇਤਰ੍ਪਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪਿਤॄਨ੍। ਦੇਵਾਨृषੀਂਸ਼੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਃ ਪਰਮਂ ਸ਼ੌਚਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪਹੁੰਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਜਪਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹਿਤਾ ਵੀਰਾ ਹ੍ਯਵਸਨ੍ਪੁਰੁਪਰ੍षਭਾਃ
ਉਥੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਤੇ ਜਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣਾਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰਪਸ਼ਯ੍ਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰੀਡਿਤਾਨ੍ਯਮਰਪ੍ਰਭਾਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਰੇਮਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਪਰਮਂ ਸ਼ੌਚਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਮਵਸਨ੍ਵੀਰਾ ਧਨਂਜਯਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਥੇ ਉਹ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਜਿਹੇ ਪੁਰਸ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਹਰਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਰਮਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਮਨੋਜ੍ਞੇ ਕਾਨਨਵਰੇ ਸਰ੍ਵ ਭੂਤਮਨੋਰਮੇ
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ, ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ।