ਲੋਮਸ਼ਃ ਸਿਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗੇਣ ਜਗਾਮਾਨੁਪਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਸ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਦ੍ਵੀਤੀਯ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਲੋਮਸ਼ ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਿਧ ਹੋਏ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾਇਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸਨ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸੁਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਆਲੋਕਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਂ ਬਦਰੀਮਨੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਦਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਤੇ ਤ੍ਵਾਸ਼ੁਗਤਿਭਿਰ੍ਵੀਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਜਵੈਃ। ਉਹ੍ਯਮਾਨਾ ਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਦਧ੍ਵਾਨਮਲ੍ਪਵਤ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਤੇਜ਼ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਸਮਝ ਕੇ ਜਲਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ।
ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਾਕਰਾਯੁਤਾਨ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਗਿਰਿਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਧਾਤੁਸਮਾਚਿਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਧਾਤੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਘਰਮਾਕੀਰ੍ਣਆਨ੍ਯੁਤਾਨ੍ਵਾਨਰਕਿਨ੍ਨਰੈਃ। ਤਥਾ ਕਿਂਪੁਰੁषੈਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਬੰਦਰ ਤੇ ਕਿਨਨਰ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਯੂਰੈਸ਼੍ਚਭਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਹਰਿਣੈ ਰੁਰੁਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਵਰਾਹੈਰ੍ਗਵਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਿषੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਰ, ਤਿਤਲੀ, ਹਿਰਣ, ਰੁਰੂ, ਸੂਅਰ, ਜੰਗਲੀ ਗਾਂ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ੀ ਵੱਧ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਦੀਜਾਲਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਯੁਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਨਾਨਾਵਿਧਮृਗੈਰ੍ਜੁष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚਾਰਣੈਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍। ਸਮਦੈਸ਼੍ਚ੍ਯਸ਼ਿ ਵਿਹਗੈਃ ਉਪੈਰਨ੍ਵਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਇਲਾਕੇ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇऽਵਤੀਰ੍ਯ ਬਹੂਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨੁਤ੍ਤਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰੂਨਪਿ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਚਰਜ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ, ਕੈਲਾਸਾ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤੁ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਉਪੇਤਂ ਪਾਦਪੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਦਾਪੁष੍ਪਫਲੋਪਗੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਵਯ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਚ ਬਦਰੀਂ ਵृਤ੍ਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਮਵਿਰਲਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਬਦਰੀ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਡੰਡੀ ਗੋਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਰਵਿਰਲੈਰੁਪੇਤਾਂ ਮृਦੁਭਿਃ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਵਿਸ਼ਾਲਸ਼ਾਖਾਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਮਤਿਦ੍ਯੁਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖ ਨਰਮ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਧ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਫੈਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਤੇ ਅਤਿ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਫਲੈਰੁਪਚਿਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਚਿਤਾਂ ਸ੍ਵਾਦੁਭਿਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਮਧੁਸ੍ਰਵੈਃ ਸਦਾ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਹਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਮਦਪ੍ਰਮੁਦਿਤੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖ ਦਿਵਯ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਧੂ ਟਪਕਦਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼-ਮਸਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਦਂਸ਼ਮਸ਼ਕੇ ਦੇਸ਼ੇ ਬਹੁਮੂਲਫਲੋਦਕੇ। ਨੀਲਸ਼ਾਦ੍ਵਲਸਂਛਨ੍ਨੇ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤੇ
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਡੰਸਣ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਜਾਂ ਮੱਛਰ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਜੜ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ, ਨੀਲਾ-ਹਰਾ ਘਾਹ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸੁਭੂਮਿਭਾਗਵਿਸ਼ਦੇ ਸ੍ਵਭਾਵਵਿਦਿਤੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਜਾਤਾਂ ਹਿਮਮृਦੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇऽਪਹਤਕਣ੍ਟਕੇ
ਉਹ ਇਲਾਕਾ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਵਧੀਆ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ, ਹਿਮ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਨਰਮ, ਤੇ ਕਾਂਟੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਤਾਮੁਪੇਤ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਹ ਤੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭੈਃ। ਅਵਤੇਰੁਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਕਨ੍ਧਤਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਕੰਧਿਆਂ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਤਰੇ।
ਤਤਸ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਸਹਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵੈਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉੱਤਮ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਨਰਾ-ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਸਾ ਰਹਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਨਾਮृष੍ਟਂ ਰਵੇਃ ਕਰੈਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਟ੍ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਦੋषੈਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਨੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਹੀਂ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਡ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਹਰ੍षਿਗਣਸਂਬਾਧਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਦੁष੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨਰੈਰ੍ਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸੀ। ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਬਲਿਹੋਮਾਰ੍ਚਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਸਂਮृष੍ਟਾਨੁਲੇਪਨਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤੋऽਭਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬਲੀ ਦੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਹਵਨ ਹੋਏ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਾਲੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਰਣੈਃ ਸ੍ਰੁਗ੍ਭਾਣ੍ਡੈਰਾਚਿਤਂ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਮਹਦ੍ਭਿਸ੍ਤੋਯਕਲਸ਼ੈਃ ਕਠਿਨੈਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਡੇ ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਚਾਂ ਅਤੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋਪਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਯਣੀਯਂ ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰਮਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਤਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਂ ਦੇਵਵਰ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵੀ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨੈਰ੍ਦਾਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਰੁਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਮ੍ਬਰੈਃ। ਸੂਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸਮੈਸ੍ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਥੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਤਪਸਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਫਲ ਅਤੇ ਮੂਲ ਖਾਂਦੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਚਮੜੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹਰ੍षਿਭਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਪਰੈਰ੍ਯਤਿਭਿਰ੍ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਰੁਪੇਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਭੁੱਖ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਚੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੋऽਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਾਨृषੀਨ੍ਨਿਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੋਪਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਵਿਧਿਨਾ ਪਾਵਕਾਪਮਾਃ। ਉਪਾਜਹ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਲਿਲਂ ਪੁष੍ਪਮੂਲਫਲਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਮੂਲ ਅਤੇ ਫਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਸ ਤੈਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾऽਥ ਸਤ੍ਕਾਰਮੁਪਨੀਤਂ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਥ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਮਿਹਮਾਨੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸਦਨਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਂ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋਪਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਸੋਹਣੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ੋਭਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚ ਸਹਾਨਘ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗੈਸ਼੍ਚ ਸਹਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਉਹ ਨਿਰਮਲ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।