ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਭੀਮਸੇਨੋ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮ੍। `ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਘਟੋਤਕਚ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁषਾਤਿष੍ਠਦਭਿਵਾਦ੍ਯਾਥ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ ਚ ਤੈਰਮਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਘਟੋਤਕਚ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਆ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਉਵਾਚ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ ਪਿਤਰਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਸਚਾ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਸ੍ਮृਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਵਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਹਮਾਗਤਃ। ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾऽਸ੍ਮ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ, ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਚਿਨ੍ਤਾਯਾ ਸਮਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵृਕੋਦਰਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਹੈਡਿਮ੍ਬੇਯ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਤਵ ਮਾਤਾऽਪਰਾਜਿਤਾ। ਤ੍ਵਂ ਕਚ ਕਾਮਗਮਸ੍ਤਾਤ ਬਲਵਾਨ੍ਵਹ ਤਾਂ ਖਗ
ਹੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਅਜੈਯ ਮਾਂ ਥੱਕ ਗਈ ਹੈ; ਤੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਸਕਦਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਹੇ ਪੰਛੀ-ਸਰੂਪ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਰੋਪ੍ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਧ੍ਯੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਹਾਯਸਾ। ਗਚ੍ਛ ਨੀਚਿਕਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਚੈਨਾਂ ਨ ਪੀਡਯੇਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਡ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਚ ਧੌਮ੍ਯਂ ਚ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਯਮਜੌ ਤਥਾ। ਏਕੋਪ੍ਯਹਮਲਂ ਵੋਢੁਂ ਕਿਮੁਤਾਦ੍ਯ ਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਧਰਮਰਾਜ, ਧੌਮਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਯਮ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਅੱਜ ਤਾਂ ਸਹਾਇਕ ਵੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੀਆ।
[ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਹਙ੍ਗਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਹਿਤਾऽਨਘ। `ਮਨ੍ਦਂਮਨ੍ਦਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਹਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਨਨ੍ਦਿਨੀਮ੍
ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਬਹਾਦਰ, ਪੰਛੀ-ਸਰੂਪ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਲੈ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ; ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾਮੁਵਾਹ ਸ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਮਧ੍ਯਗੋ ਵੀਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਪਿ ਚਾਪਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਿਆ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਲੋਮਸ਼ਃ ਸਿਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗੇਣ ਜਗਾਮਾਨੁਪਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਸ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਦ੍ਵੀਤੀਯ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਲੋਮਸ਼ ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਿਧ ਹੋਏ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾਇਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸਨ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸੁਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਆਲੋਕਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਂ ਬਦਰੀਮਨੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਦਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਤੇ ਤ੍ਵਾਸ਼ੁਗਤਿਭਿਰ੍ਵੀਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਜਵੈਃ। ਉਹ੍ਯਮਾਨਾ ਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਦਧ੍ਵਾਨਮਲ੍ਪਵਤ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਤੇਜ਼ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਸਮਝ ਕੇ ਜਲਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ।
ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਾਕਰਾਯੁਤਾਨ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਗਿਰਿਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਧਾਤੁਸਮਾਚਿਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਧਾਤੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਘਰਮਾਕੀਰ੍ਣਆਨ੍ਯੁਤਾਨ੍ਵਾਨਰਕਿਨ੍ਨਰੈਃ। ਤਥਾ ਕਿਂਪੁਰੁषੈਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਬੰਦਰ ਤੇ ਕਿਨਨਰ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਯੂਰੈਸ਼੍ਚਭਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਹਰਿਣੈ ਰੁਰੁਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਵਰਾਹੈਰ੍ਗਵਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਿषੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਰ, ਤਿਤਲੀ, ਹਿਰਣ, ਰੁਰੂ, ਸੂਅਰ, ਜੰਗਲੀ ਗਾਂ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ੀ ਵੱਧ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਦੀਜਾਲਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਯੁਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਨਾਨਾਵਿਧਮृਗੈਰ੍ਜੁष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚਾਰਣੈਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍। ਸਮਦੈਸ਼੍ਚ੍ਯਸ਼ਿ ਵਿਹਗੈਃ ਉਪੈਰਨ੍ਵਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਇਲਾਕੇ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇऽਵਤੀਰ੍ਯ ਬਹੂਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨੁਤ੍ਤਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰੂਨਪਿ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਚਰਜ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ, ਕੈਲਾਸਾ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤੁ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਉਪੇਤਂ ਪਾਦਪੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਦਾਪੁष੍ਪਫਲੋਪਗੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਵਯ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਚ ਬਦਰੀਂ ਵृਤ੍ਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਮਵਿਰਲਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਬਦਰੀ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਡੰਡੀ ਗੋਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਰਵਿਰਲੈਰੁਪੇਤਾਂ ਮृਦੁਭਿਃ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਵਿਸ਼ਾਲਸ਼ਾਖਾਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਮਤਿਦ੍ਯੁਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖ ਨਰਮ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਧ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਫੈਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਤੇ ਅਤਿ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਫਲੈਰੁਪਚਿਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਚਿਤਾਂ ਸ੍ਵਾਦੁਭਿਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਮਧੁਸ੍ਰਵੈਃ ਸਦਾ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਹਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਮਦਪ੍ਰਮੁਦਿਤੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖ ਦਿਵਯ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਧੂ ਟਪਕਦਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼-ਮਸਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਦਂਸ਼ਮਸ਼ਕੇ ਦੇਸ਼ੇ ਬਹੁਮੂਲਫਲੋਦਕੇ। ਨੀਲਸ਼ਾਦ੍ਵਲਸਂਛਨ੍ਨੇ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤੇ
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਡੰਸਣ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਜਾਂ ਮੱਛਰ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਜੜ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ, ਨੀਲਾ-ਹਰਾ ਘਾਹ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸੁਭੂਮਿਭਾਗਵਿਸ਼ਦੇ ਸ੍ਵਭਾਵਵਿਦਿਤੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਜਾਤਾਂ ਹਿਮਮृਦੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇऽਪਹਤਕਣ੍ਟਕੇ
ਉਹ ਇਲਾਕਾ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਵਧੀਆ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ, ਹਿਮ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਨਰਮ, ਤੇ ਕਾਂਟੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਤਾਮੁਪੇਤ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਹ ਤੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭੈਃ। ਅਵਤੇਰੁਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਕਨ੍ਧਤਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਕੰਧਿਆਂ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਤਰੇ।
ਤਤਸ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਸਹਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵੈਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉੱਤਮ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਨਰਾ-ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਸਾ ਰਹਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਨਾਮृष੍ਟਂ ਰਵੇਃ ਕਰੈਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਟ੍ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਦੋषੈਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਨੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਹੀਂ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਡ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਹਰ੍षਿਗਣਸਂਬਾਧਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਦੁष੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨਰੈਰ੍ਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸੀ। ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਬਲਿਹੋਮਾਰ੍ਚਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਸਂਮृष੍ਟਾਨੁਲੇਪਨਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤੋऽਭਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬਲੀ ਦੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਹਵਨ ਹੋਏ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।