ਪਠ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ। ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਕਰੈਃ ਸ਼ੀਤੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ, ਪਾਂਡਵ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਠੰਢੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਰਹੇ,
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਸ਼ੀਤੇਨ ਜਲਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਵਾਯੁਨਾ। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸੁਖਮਾਸਾਦ੍ਯ ਲੇਭੇ ਚੇਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਹੌਲ-ਹੌਲ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯਚ ਤਾਂ ਦੀਨਾਂ ਕृष੍ਣਾਮਜਿਨਸਂਸ੍ਤਰੇ। ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਯਾਮਾਸੁਰ੍ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੋਸ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾ ਯਮੌ ਰਕ੍ਤਤਲੌ ਪਾਦੌ ਪੂਜਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣੌ। ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਿਣਜਾਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਨਕੈਃ ਸਂਵਵਾਹਤੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਲਾਲ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਯਮ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਸਖਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਲ੍ਹੇ।
ਪਰ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸਯਦਪ੍ਯੇਨਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਉਵਾਚ ਚ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭੀਮਸੇਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਬਹਵਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਮੀਮ ਵਿषਮਾ ਹਿਮਦੁਰ੍ਗਮਾਃ। ਤੇषੁ ਕृष੍ਣਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਥਂ ਨੁ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਥੇ ਕਈ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਜੋ ਔਖੇ ਤੇ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਤੁਰ ਸਕੇਗੀ?
ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਚ ਯਮੌ ਚ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਸ੍ਵਯਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਮਾ ਵਿषਾਦੇ ਮਨੁਃ ਕृਥਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਯਮ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਅਥਵਾ ਯੋ ਮਯਾ ਜਾਤੋ ਵਿਹਗੋ ਮਦ੍ਬਲੋਪਮਃ। ਵਹੇਦਨਘ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨੋ ਵਚਨਾਤ੍ਤੇ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗੂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇਂ — ਘਟੋਤਕਚ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਬਲਵਾਞ੍ਸ਼ੂਰਃ ਸਦ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਭਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਾਨੌਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨੇਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਮਾਤਰਮ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਸਾਡਾ ਭਗਤ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਵ ਭੀਮ ਸੁਤੇਨਾਹਂ ਨੀਤੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਅਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸਹ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਭੀਮਸੇਨੋ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮ੍। `ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਘਟੋਤਕਚ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁषਾਤਿष੍ਠਦਭਿਵਾਦ੍ਯਾਥ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ ਚ ਤੈਰਮਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਘਟੋਤਕਚ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਆ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਉਵਾਚ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ ਪਿਤਰਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਸਚਾ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਸ੍ਮृਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਵਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਹਮਾਗਤਃ। ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾऽਸ੍ਮ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ, ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਚਿਨ੍ਤਾਯਾ ਸਮਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵृਕੋਦਰਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਹੈਡਿਮ੍ਬੇਯ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਤਵ ਮਾਤਾऽਪਰਾਜਿਤਾ। ਤ੍ਵਂ ਕਚ ਕਾਮਗਮਸ੍ਤਾਤ ਬਲਵਾਨ੍ਵਹ ਤਾਂ ਖਗ
ਹੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਅਜੈਯ ਮਾਂ ਥੱਕ ਗਈ ਹੈ; ਤੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਸਕਦਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਹੇ ਪੰਛੀ-ਸਰੂਪ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਰੋਪ੍ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਧ੍ਯੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਹਾਯਸਾ। ਗਚ੍ਛ ਨੀਚਿਕਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਚੈਨਾਂ ਨ ਪੀਡਯੇਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਡ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਚ ਧੌਮ੍ਯਂ ਚ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਯਮਜੌ ਤਥਾ। ਏਕੋਪ੍ਯਹਮਲਂ ਵੋਢੁਂ ਕਿਮੁਤਾਦ੍ਯ ਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਧਰਮਰਾਜ, ਧੌਮਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਯਮ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਅੱਜ ਤਾਂ ਸਹਾਇਕ ਵੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੀਆ।
[ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਹਙ੍ਗਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਹਿਤਾऽਨਘ। `ਮਨ੍ਦਂਮਨ੍ਦਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਹਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਨਨ੍ਦਿਨੀਮ੍
ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਬਹਾਦਰ, ਪੰਛੀ-ਸਰੂਪ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਲੈ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ; ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾਮੁਵਾਹ ਸ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਮਧ੍ਯਗੋ ਵੀਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਪਿ ਚਾਪਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਿਆ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਲੋਮਸ਼ਃ ਸਿਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗੇਣ ਜਗਾਮਾਨੁਪਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਸ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਦ੍ਵੀਤੀਯ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਲੋਮਸ਼ ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਿਧ ਹੋਏ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾਇਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸਨ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸੁਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਆਲੋਕਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਂ ਬਦਰੀਮਨੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਦਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਤੇ ਤ੍ਵਾਸ਼ੁਗਤਿਭਿਰ੍ਵੀਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਜਵੈਃ। ਉਹ੍ਯਮਾਨਾ ਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਦਧ੍ਵਾਨਮਲ੍ਪਵਤ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਤੇਜ਼ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਸਮਝ ਕੇ ਜਲਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ।
ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਾਕਰਾਯੁਤਾਨ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਗਿਰਿਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਧਾਤੁਸਮਾਚਿਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਧਾਤੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਘਰਮਾਕੀਰ੍ਣਆਨ੍ਯੁਤਾਨ੍ਵਾਨਰਕਿਨ੍ਨਰੈਃ। ਤਥਾ ਕਿਂਪੁਰੁषੈਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਬੰਦਰ ਤੇ ਕਿਨਨਰ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਯੂਰੈਸ਼੍ਚਭਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਹਰਿਣੈ ਰੁਰੁਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਵਰਾਹੈਰ੍ਗਵਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਿषੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਰ, ਤਿਤਲੀ, ਹਿਰਣ, ਰੁਰੂ, ਸੂਅਰ, ਜੰਗਲੀ ਗਾਂ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ੀ ਵੱਧ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਦੀਜਾਲਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਯੁਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਨਾਨਾਵਿਧਮृਗੈਰ੍ਜੁष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚਾਰਣੈਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍। ਸਮਦੈਸ਼੍ਚ੍ਯਸ਼ਿ ਵਿਹਗੈਃ ਉਪੈਰਨ੍ਵਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਇਲਾਕੇ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇऽਵਤੀਰ੍ਯ ਬਹੂਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨੁਤ੍ਤਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰੂਨਪਿ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਚਰਜ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ, ਕੈਲਾਸਾ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤੁ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਉਪੇਤਂ ਪਾਦਪੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਦਾਪੁष੍ਪਫਲੋਪਗੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਵਯ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।