ਅਦੁਃਖਾਰ੍ਹਾ ਪਰਂ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਯਂ ਮृਦੁਗਾਮਿਨੀ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯ ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਮਿਮਾਂ ਸ਼੍ਰਮਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਇਹ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਨਰਮ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਥਕावट ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿਓ।
ਰਾਜਾ ਤੁ ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਹਸਾ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਭੀਮ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਂ ਕृਸ਼ਾਮ੍। ਅਙ੍ਕਮਾਨੀਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਦਾਤੁਰਃ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਫਿਕੀ ਸੂਰਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਕਥਂ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਗੁਪ੍ਤੇषੁ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਸ਼ਯਨੋਚਿਤਾ। ਭੂਮੌ ਨਿषਤਿਤਾ ਸ਼ੇਤੇ ਸੁਖਾਰ੍ਹਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਨਰਮ ਬਿਸਤਰਾਂ 'ਤੇ ਸੋਣ ਦੀ ਆਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਖ ਦੇ ਯੋਗ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਕਿਵੇਂ ਸੋ ਰਹੀ ਹੈ?
ਸੁਕੁਮਾਰੌ ਕਥਂ ਪਾਦੌ ਮੁਖਂ ਚ ਕਮਲਪ੍ਰਭਮ੍। ਮਤ੍ਕृਤੇऽਦ੍ਯ ਵਰਾਰ੍ਹਾਯਾਃ ਸ਼੍ਯਾਮਤਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਇਸਦੇ ਨਰਮ ਪੈਰ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ?
ਕਿਮਿਦਂ ਦ੍ਯੂਤਕਾਮੇਨ ਮਯਾ ਕृਤਮਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਆਦਾਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਚਰਤਾ ਵਨੇ ਮृਗਗਣਾਕੁਲੇ
ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਜੂਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੈ ਗਿਆ?
ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈ ਪਤੀਨ੍। ਇਤਿਦ੍ਰੁਵਦਰਾਜੇਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾऽਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾ ਕੇ ਸੁਖ ਪਾਵੇਂਗੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਚੇ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਨਵਾਪ੍ਯੇਯਂ ਸ਼੍ਰਮਸ਼ੋਕਾਦ੍ਵਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਸ਼ੇਤੇ ਨਿਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਪਾਪਸ੍ਯ ਮਮ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਸਭ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਪਈ ਹੈ।
ਤਥਾ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਧੌਮ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਧੌਮਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸੁਰਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਞ੍ਜੇਪੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਪਠ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ। ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਕਰੈਃ ਸ਼ੀਤੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ, ਪਾਂਡਵ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਠੰਢੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਰਹੇ,
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਸ਼ੀਤੇਨ ਜਲਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਵਾਯੁਨਾ। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸੁਖਮਾਸਾਦ੍ਯ ਲੇਭੇ ਚੇਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਹੌਲ-ਹੌਲ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯਚ ਤਾਂ ਦੀਨਾਂ ਕृष੍ਣਾਮਜਿਨਸਂਸ੍ਤਰੇ। ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਯਾਮਾਸੁਰ੍ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੋਸ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾ ਯਮੌ ਰਕ੍ਤਤਲੌ ਪਾਦੌ ਪੂਜਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣੌ। ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਿਣਜਾਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਨਕੈਃ ਸਂਵਵਾਹਤੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਲਾਲ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਯਮ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਸਖਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਲ੍ਹੇ।
ਪਰ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸਯਦਪ੍ਯੇਨਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਉਵਾਚ ਚ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭੀਮਸੇਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਬਹਵਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਮੀਮ ਵਿषਮਾ ਹਿਮਦੁਰ੍ਗਮਾਃ। ਤੇषੁ ਕृष੍ਣਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਥਂ ਨੁ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਥੇ ਕਈ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਜੋ ਔਖੇ ਤੇ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਤੁਰ ਸਕੇਗੀ?
ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਚ ਯਮੌ ਚ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਸ੍ਵਯਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਮਾ ਵਿषਾਦੇ ਮਨੁਃ ਕृਥਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਯਮ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਅਥਵਾ ਯੋ ਮਯਾ ਜਾਤੋ ਵਿਹਗੋ ਮਦ੍ਬਲੋਪਮਃ। ਵਹੇਦਨਘ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨੋ ਵਚਨਾਤ੍ਤੇ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗੂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇਂ — ਘਟੋਤਕਚ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਬਲਵਾਞ੍ਸ਼ੂਰਃ ਸਦ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਭਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਾਨੌਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨੇਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਮਾਤਰਮ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਸਾਡਾ ਭਗਤ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਵ ਭੀਮ ਸੁਤੇਨਾਹਂ ਨੀਤੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਅਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸਹ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਭੀਮਸੇਨੋ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮ੍। `ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਘਟੋਤਕਚ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਘਟੋਤ੍ਕਚਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁषਾਤਿष੍ਠਦਭਿਵਾਦ੍ਯਾਥ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ ਚ ਤੈਰਮਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਘਟੋਤਕਚ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਆ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਉਵਾਚ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ ਪਿਤਰਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਸਚਾ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਸ੍ਮृਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਵਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਹਮਾਗਤਃ। ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾऽਸ੍ਮ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ, ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਚਿਨ੍ਤਾਯਾ ਸਮਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵृਕੋਦਰਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਹੈਡਿਮ੍ਬੇਯ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਤਵ ਮਾਤਾऽਪਰਾਜਿਤਾ। ਤ੍ਵਂ ਕਚ ਕਾਮਗਮਸ੍ਤਾਤ ਬਲਵਾਨ੍ਵਹ ਤਾਂ ਖਗ
ਹੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਅਜੈਯ ਮਾਂ ਥੱਕ ਗਈ ਹੈ; ਤੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਸਕਦਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਹੇ ਪੰਛੀ-ਸਰੂਪ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਰੋਪ੍ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਧ੍ਯੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਹਾਯਸਾ। ਗਚ੍ਛ ਨੀਚਿਕਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਚੈਨਾਂ ਨ ਪੀਡਯੇਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਡ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਚ ਧੌਮ੍ਯਂ ਚ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਯਮਜੌ ਤਥਾ। ਏਕੋਪ੍ਯਹਮਲਂ ਵੋਢੁਂ ਕਿਮੁਤਾਦ੍ਯ ਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਧਰਮਰਾਜ, ਧੌਮਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਯਮ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਅੱਜ ਤਾਂ ਸਹਾਇਕ ਵੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੀਆ।
[ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਹਙ੍ਗਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਹਿਤਾऽਨਘ। `ਮਨ੍ਦਂਮਨ੍ਦਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਹਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਨਨ੍ਦਿਨੀਮ੍
ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਬਹਾਦਰ, ਪੰਛੀ-ਸਰੂਪ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਲੈ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ; ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾਮੁਵਾਹ ਸ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਮਧ੍ਯਗੋ ਵੀਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਪਿ ਚਾਪਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਿਆ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।