ਤਤ੍ਰ ਸਾਗਰਗਾ ਹ੍ਯਾਪਃ ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਸਕਲੁषਾਃ ਫੇਨਵਤ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਫੇਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਗੰਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਹਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਾਰਿ ਬਹੁਲਂ ਫੇਨੋਡੁਪਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਪਰਿਸਮਸ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍
ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ, ਫੇਨ ਤੇ ਤਰਦੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਰਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇਬਾਤੇ ਚ ਸਮਤਾਂ ਗਤੇ। ਗਤੇ ਹ੍ਯਮ੍ਭਸਿ ਨਿਮ੍ਨਾਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੋਰ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਾਣੀ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਨੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ਪੁਨਰ੍ਵੀਰਾਃ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਸਭ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਮੁੜ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਮਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਨੁਚਿਤਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਚੱਲਣ ਦੀ ਹਿਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ ਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੁਃਖਪਰੀਤਾ ਚ ਵਾਤਵਰ੍षੇਣ ਤੇਨ ਚ। ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸਂਮੁਮੋਹ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹਵਾ-ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਰਮਤਾ ਕਰਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਕਮ੍ਪਮਾਨਾ ਮੋਹੇਨ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਰਵृਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਨੁਰੂਪਾਭ੍ਯਾਮੂਰੂ ਸਮਵਲਮ੍ਬਤ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਕੰਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮੁੜੀਆਂ ਉਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਬੈਠੀ।
ਆਲਮ੍ਬਮਾਨਾ ਸਹਿਤਾਵੂਰੂ ਗਜਕਰੋਪਮੌ। ਰਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵੇਪਨ੍ਤੀ ਕਦਲੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਫੜ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੇਲੇ ਦਾ ਪੌਦਾ ਕੰਪਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਭਜ੍ਯਮਾਨਾਂ ਲਤਾਮਿਵ। ਨਕੁਲਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਔਰਤ, ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟਦੀ ਹੋਈ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਬ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਕੁਲ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤੇਯਮਸਿਤਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਿਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ, ਥੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੈ; ਭਾਰਤ, ਇਸਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਅਦੁਃਖਾਰ੍ਹਾ ਪਰਂ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਯਂ ਮृਦੁਗਾਮਿਨੀ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯ ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਮਿਮਾਂ ਸ਼੍ਰਮਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਇਹ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਨਰਮ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਥਕावट ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿਓ।
ਰਾਜਾ ਤੁ ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਹਸਾ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਭੀਮ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਂ ਕृਸ਼ਾਮ੍। ਅਙ੍ਕਮਾਨੀਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਦਾਤੁਰਃ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਫਿਕੀ ਸੂਰਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਕਥਂ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਗੁਪ੍ਤੇषੁ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਸ਼ਯਨੋਚਿਤਾ। ਭੂਮੌ ਨਿषਤਿਤਾ ਸ਼ੇਤੇ ਸੁਖਾਰ੍ਹਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਨਰਮ ਬਿਸਤਰਾਂ 'ਤੇ ਸੋਣ ਦੀ ਆਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਖ ਦੇ ਯੋਗ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਕਿਵੇਂ ਸੋ ਰਹੀ ਹੈ?
ਸੁਕੁਮਾਰੌ ਕਥਂ ਪਾਦੌ ਮੁਖਂ ਚ ਕਮਲਪ੍ਰਭਮ੍। ਮਤ੍ਕृਤੇऽਦ੍ਯ ਵਰਾਰ੍ਹਾਯਾਃ ਸ਼੍ਯਾਮਤਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਇਸਦੇ ਨਰਮ ਪੈਰ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ?
ਕਿਮਿਦਂ ਦ੍ਯੂਤਕਾਮੇਨ ਮਯਾ ਕृਤਮਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਆਦਾਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਚਰਤਾ ਵਨੇ ਮृਗਗਣਾਕੁਲੇ
ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਜੂਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੈ ਗਿਆ?
ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈ ਪਤੀਨ੍। ਇਤਿਦ੍ਰੁਵਦਰਾਜੇਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾऽਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾ ਕੇ ਸੁਖ ਪਾਵੇਂਗੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਚੇ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਨਵਾਪ੍ਯੇਯਂ ਸ਼੍ਰਮਸ਼ੋਕਾਦ੍ਵਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਸ਼ੇਤੇ ਨਿਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਪਾਪਸ੍ਯ ਮਮ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਸਭ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਪਈ ਹੈ।
ਤਥਾ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਧੌਮ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਧੌਮਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸੁਰਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਞ੍ਜੇਪੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਪਠ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ। ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਕਰੈਃ ਸ਼ੀਤੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ, ਪਾਂਡਵ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਠੰਢੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਰਹੇ,
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਸ਼ੀਤੇਨ ਜਲਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਵਾਯੁਨਾ। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸੁਖਮਾਸਾਦ੍ਯ ਲੇਭੇ ਚੇਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਹੌਲ-ਹੌਲ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯਚ ਤਾਂ ਦੀਨਾਂ ਕृष੍ਣਾਮਜਿਨਸਂਸ੍ਤਰੇ। ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਯਾਮਾਸੁਰ੍ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੋਸ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾ ਯਮੌ ਰਕ੍ਤਤਲੌ ਪਾਦੌ ਪੂਜਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣੌ। ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਿਣਜਾਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਨਕੈਃ ਸਂਵਵਾਹਤੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਲਾਲ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਯਮ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਸਖਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਲ੍ਹੇ।
ਪਰ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸਯਦਪ੍ਯੇਨਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਉਵਾਚ ਚ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭੀਮਸੇਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਬਹਵਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਮੀਮ ਵਿषਮਾ ਹਿਮਦੁਰ੍ਗਮਾਃ। ਤੇषੁ ਕृष੍ਣਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਥਂ ਨੁ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਥੇ ਕਈ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਜੋ ਔਖੇ ਤੇ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਤੁਰ ਸਕੇਗੀ?
ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਚ ਯਮੌ ਚ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਸ੍ਵਯਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਮਾ ਵਿषਾਦੇ ਮਨੁਃ ਕृਥਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਯਮ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਅਥਵਾ ਯੋ ਮਯਾ ਜਾਤੋ ਵਿਹਗੋ ਮਦ੍ਬਲੋਪਮਃ। ਵਹੇਦਨਘ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨੋ ਵਚਨਾਤ੍ਤੇ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗੂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇਂ — ਘਟੋਤਕਚ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਬਲਵਾਞ੍ਸ਼ੂਰਃ ਸਦ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਭਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਾਨੌਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨੇਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਮਾਤਰਮ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਸਾਡਾ ਭਗਤ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਵ ਭੀਮ ਸੁਤੇਨਾਹਂ ਨੀਤੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਅਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸਹ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।