ਨ ਚਾਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤਮਸਾऽऽਵृਤਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ। ਆਕृष੍ਯਮਾਣਾ ਵਾਤੇਨ ਸਾਸ਼੍ਮਚੂਰ੍ਣੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਤੇ ਪੱਥਰ-ਧੂੜ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ।
ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਵਾਤਰੁਗ੍ਣਆਨਾਂ ਪਤਤਾਂ ਭੂਤਲੇऽਨਿਸ਼ਮ੍। ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਮਹੀਜਾਨਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਹੜੇ ਲਗਾਤਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਦ੍ਯੌਃ ਸ੍ਵਿਤ੍ਪਤਤਿ ਕਿਂ ਭੂਮਿਰ੍ਦੀਰ੍ਯਤੇ ਪਰ੍ਵਤੋਨੁ ਕਿਮ੍। ਇਤਿ ਤੇ ਮੇਨਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇਪਵਨੇਨ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਕੀ ਆਕਾਸ਼ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਧਰਤੀ ਫਟ ਰਹੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਹੀ ਹੈ?'
ਤੇ ਪਥਾऽਨਨ੍ਤਰਾਂਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਲ੍ਮੀਕਾਨ੍ਵਿषਮਾਣਿ ਚ। ਪਾਣਿਭਿਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਨ੍ਤੋ ਭੀਤਾ ਵਾਯੋਰ੍ਨਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ
ਹਵਾ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਉਚੀ-ਨੀਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾਂ 'ਤੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਟਟੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਲੁਕ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਕृष੍ਣਾਮਾਦਾਯ ਸਂਗਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥਾਵਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਾਦਪਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਧੌਮ੍ਯਸ਼੍ ਨਿਲਿਲ੍ਯਾਤੇ ਮਹਾਵਨੇ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪਰ੍ਵਤੇ
ਧਰਮਰਾਜ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਅਗਨਿ-ਹੋਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨਕੁਲੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਲੋਮਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਨਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ
ਨਕੁਲ, ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਲੋਮਸ਼, ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਲੱਭ ਕੇ ਲੁਕ ਗਏ।
ਮਨ੍ਦੀਭੂਤੇ ਤੁ ਪਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਜਸਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਜਲਧਾਰੌਰ੍ਘਰ੍ਵਰ੍षਮਭ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਧੂੜ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗੀ।
ਭृਸ਼ਂ ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵਜ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤਾਮਿਵ। ਤਤਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਞ੍ਚਲਾਭਾਸਸ਼੍ਚੇਰੁਰਭ੍ਰੇषੁ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਵਜਰਾਂ ਦੇ ਸੁੱਟਣ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਚਟਚਟਾ ਸ਼ਬਦ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਲਗਾਤਾਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋऽਸ਼੍ਮਸਹਿਤਾ ਧਾਰਾਃ ਸਂਵृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰਪੇਤੁਰਨਿਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵਾਤਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾਗਰਗਾ ਹ੍ਯਾਪਃ ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਸਕਲੁषਾਃ ਫੇਨਵਤ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਫੇਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਗੰਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਹਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਾਰਿ ਬਹੁਲਂ ਫੇਨੋਡੁਪਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਪਰਿਸਮਸ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍
ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ, ਫੇਨ ਤੇ ਤਰਦੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਰਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇਬਾਤੇ ਚ ਸਮਤਾਂ ਗਤੇ। ਗਤੇ ਹ੍ਯਮ੍ਭਸਿ ਨਿਮ੍ਨਾਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੋਰ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਾਣੀ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਨੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ਪੁਨਰ੍ਵੀਰਾਃ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਸਭ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਮੁੜ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਮਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਨੁਚਿਤਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਚੱਲਣ ਦੀ ਹਿਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ ਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੁਃਖਪਰੀਤਾ ਚ ਵਾਤਵਰ੍षੇਣ ਤੇਨ ਚ। ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸਂਮੁਮੋਹ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹਵਾ-ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਰਮਤਾ ਕਰਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਕਮ੍ਪਮਾਨਾ ਮੋਹੇਨ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਰਵृਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਨੁਰੂਪਾਭ੍ਯਾਮੂਰੂ ਸਮਵਲਮ੍ਬਤ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਕੰਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮੁੜੀਆਂ ਉਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਬੈਠੀ।
ਆਲਮ੍ਬਮਾਨਾ ਸਹਿਤਾਵੂਰੂ ਗਜਕਰੋਪਮੌ। ਰਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵੇਪਨ੍ਤੀ ਕਦਲੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਫੜ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੇਲੇ ਦਾ ਪੌਦਾ ਕੰਪਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਭਜ੍ਯਮਾਨਾਂ ਲਤਾਮਿਵ। ਨਕੁਲਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਔਰਤ, ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟਦੀ ਹੋਈ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਬ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਕੁਲ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤੇਯਮਸਿਤਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਿਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ, ਥੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੈ; ਭਾਰਤ, ਇਸਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਅਦੁਃਖਾਰ੍ਹਾ ਪਰਂ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਯਂ ਮृਦੁਗਾਮਿਨੀ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯ ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਮਿਮਾਂ ਸ਼੍ਰਮਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਇਹ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਨਰਮ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਥਕावट ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿਓ।
ਰਾਜਾ ਤੁ ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਹਸਾ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਭੀਮ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਂ ਕृਸ਼ਾਮ੍। ਅਙ੍ਕਮਾਨੀਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਦਾਤੁਰਃ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਫਿਕੀ ਸੂਰਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਕਥਂ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਗੁਪ੍ਤੇषੁ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਸ਼ਯਨੋਚਿਤਾ। ਭੂਮੌ ਨਿषਤਿਤਾ ਸ਼ੇਤੇ ਸੁਖਾਰ੍ਹਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਨਰਮ ਬਿਸਤਰਾਂ 'ਤੇ ਸੋਣ ਦੀ ਆਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਖ ਦੇ ਯੋਗ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਕਿਵੇਂ ਸੋ ਰਹੀ ਹੈ?
ਸੁਕੁਮਾਰੌ ਕਥਂ ਪਾਦੌ ਮੁਖਂ ਚ ਕਮਲਪ੍ਰਭਮ੍। ਮਤ੍ਕृਤੇऽਦ੍ਯ ਵਰਾਰ੍ਹਾਯਾਃ ਸ਼੍ਯਾਮਤਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਇਸਦੇ ਨਰਮ ਪੈਰ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ?
ਕਿਮਿਦਂ ਦ੍ਯੂਤਕਾਮੇਨ ਮਯਾ ਕृਤਮਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਆਦਾਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਚਰਤਾ ਵਨੇ ਮृਗਗਣਾਕੁਲੇ
ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਜੂਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੈ ਗਿਆ?
ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈ ਪਤੀਨ੍। ਇਤਿਦ੍ਰੁਵਦਰਾਜੇਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾऽਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾ ਕੇ ਸੁਖ ਪਾਵੇਂਗੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਚੇ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਨਵਾਪ੍ਯੇਯਂ ਸ਼੍ਰਮਸ਼ੋਕਾਦ੍ਵਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਸ਼ੇਤੇ ਨਿਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਪਾਪਸ੍ਯ ਮਮ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਸਭ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਪਈ ਹੈ।
ਤਥਾ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਧੌਮ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਧੌਮਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸੁਰਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਞ੍ਜੇਪੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।