ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਨਮੇਜਯ। ਲੋਮਸ਼ਾਦੇਸ਼ਿਤੇਨਾਸ਼ੁ ਯਥਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍
ਲੋਮਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਇਹ ਕਥਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਜਨਮੇਜਯਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਸਜ੍ਜਧਨ੍ਵਾਨਸ੍ਤੂਣਵਨ੍ਤਃ ਸਮਾਰ੍ਗਣਾਃ। ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣਾਃ ਖਙ੍ਗਵਨ੍ਤੋऽਮਿਤੌਜਸਃ
ਉਹ ਵਿਰਲੇ, ਤਿਆਰ ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੂਣ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਞ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਪਞ੍ਚਾਲੀਸਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਭ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੇ, ਪੰਜਾਲੀ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ। ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਬਹੁਲਚ੍ਛਾਯਾਨ੍ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਘਣੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖੇ।
ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਾਨ੍। ਆਤ੍ਮਨ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਧਾਯ ਵੀਰਾ ਮੂਲਫਲਾਸ਼ਿਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦੇ।
ਚੇਰੁਰੁਚ੍ਚਾਵਚਾਕਾਰਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਵਿषਮਸਂਕਟਾਨ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਮृਗਜਾਤਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਔਖੇ-ਸੰਕਟ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੇਖਦੇ।
ऋषਿਸਿਦ੍ਧਾਮਰਯੁਤਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਚਰਿਤਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਥ ਵੀਰੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਚਣਅਡਵਾਤਂ ਮਹਦ੍ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਵੜੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਰੇਣੁਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਸਪਤ੍ਰਬਹੁਲੋ ਮਹਾਨ੍। ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਸਹਸਾऽਵृਣੋਤ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਦਾ ਬੱਦਲ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਠਿਆ ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਨ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦਾਵृਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਰੇਣੁਨਾ। ਨ ਚਾਪਿ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਭਾषਣਮ੍
ਧੂੜ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ।
ਨ ਚਾਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤਮਸਾऽऽਵृਤਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ। ਆਕृष੍ਯਮਾਣਾ ਵਾਤੇਨ ਸਾਸ਼੍ਮਚੂਰ੍ਣੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਤੇ ਪੱਥਰ-ਧੂੜ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ।
ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਵਾਤਰੁਗ੍ਣਆਨਾਂ ਪਤਤਾਂ ਭੂਤਲੇऽਨਿਸ਼ਮ੍। ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਮਹੀਜਾਨਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਹੜੇ ਲਗਾਤਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਦ੍ਯੌਃ ਸ੍ਵਿਤ੍ਪਤਤਿ ਕਿਂ ਭੂਮਿਰ੍ਦੀਰ੍ਯਤੇ ਪਰ੍ਵਤੋਨੁ ਕਿਮ੍। ਇਤਿ ਤੇ ਮੇਨਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇਪਵਨੇਨ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਕੀ ਆਕਾਸ਼ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਧਰਤੀ ਫਟ ਰਹੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਹੀ ਹੈ?'
ਤੇ ਪਥਾऽਨਨ੍ਤਰਾਂਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਲ੍ਮੀਕਾਨ੍ਵਿषਮਾਣਿ ਚ। ਪਾਣਿਭਿਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਨ੍ਤੋ ਭੀਤਾ ਵਾਯੋਰ੍ਨਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ
ਹਵਾ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਉਚੀ-ਨੀਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾਂ 'ਤੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਟਟੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਲੁਕ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਕृष੍ਣਾਮਾਦਾਯ ਸਂਗਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥਾਵਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਾਦਪਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਧੌਮ੍ਯਸ਼੍ ਨਿਲਿਲ੍ਯਾਤੇ ਮਹਾਵਨੇ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪਰ੍ਵਤੇ
ਧਰਮਰਾਜ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਅਗਨਿ-ਹੋਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨਕੁਲੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਲੋਮਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਨਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ
ਨਕੁਲ, ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਲੋਮਸ਼, ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਲੱਭ ਕੇ ਲੁਕ ਗਏ।
ਮਨ੍ਦੀਭੂਤੇ ਤੁ ਪਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਜਸਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਜਲਧਾਰੌਰ੍ਘਰ੍ਵਰ੍षਮਭ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਧੂੜ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗੀ।
ਭृਸ਼ਂ ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵਜ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤਾਮਿਵ। ਤਤਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਞ੍ਚਲਾਭਾਸਸ਼੍ਚੇਰੁਰਭ੍ਰੇषੁ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਵਜਰਾਂ ਦੇ ਸੁੱਟਣ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਚਟਚਟਾ ਸ਼ਬਦ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਲਗਾਤਾਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋऽਸ਼੍ਮਸਹਿਤਾ ਧਾਰਾਃ ਸਂਵृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰਪੇਤੁਰਨਿਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵਾਤਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾਗਰਗਾ ਹ੍ਯਾਪਃ ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਸਕਲੁषਾਃ ਫੇਨਵਤ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਫੇਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਗੰਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਹਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਾਰਿ ਬਹੁਲਂ ਫੇਨੋਡੁਪਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਪਰਿਸਮਸ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍
ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ, ਫੇਨ ਤੇ ਤਰਦੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਰਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇਬਾਤੇ ਚ ਸਮਤਾਂ ਗਤੇ। ਗਤੇ ਹ੍ਯਮ੍ਭਸਿ ਨਿਮ੍ਨਾਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੋਰ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਾਣੀ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਨੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ਪੁਨਰ੍ਵੀਰਾਃ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਸਭ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਮੁੜ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਮਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਨੁਚਿਤਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਚੱਲਣ ਦੀ ਹਿਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ ਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੁਃਖਪਰੀਤਾ ਚ ਵਾਤਵਰ੍षੇਣ ਤੇਨ ਚ। ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸਂਮੁਮੋਹ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹਵਾ-ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਰਮਤਾ ਕਰਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਕਮ੍ਪਮਾਨਾ ਮੋਹੇਨ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਰਵृਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਨੁਰੂਪਾਭ੍ਯਾਮੂਰੂ ਸਮਵਲਮ੍ਬਤ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਕੰਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮੁੜੀਆਂ ਉਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਬੈਠੀ।
ਆਲਮ੍ਬਮਾਨਾ ਸਹਿਤਾਵੂਰੂ ਗਜਕਰੋਪਮੌ। ਰਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵੇਪਨ੍ਤੀ ਕਦਲੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਫੜ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੇਲੇ ਦਾ ਪੌਦਾ ਕੰਪਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਭਜ੍ਯਮਾਨਾਂ ਲਤਾਮਿਵ। ਨਕੁਲਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਔਰਤ, ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟਦੀ ਹੋਈ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਬ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਕੁਲ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤੇਯਮਸਿਤਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਿਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ, ਥੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੈ; ਭਾਰਤ, ਇਸਨੂੰ ਵੇਖੋ।