ਸੈषਾ ਵਸੁਮਤੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਗਤਾ। ਕਿਮੇਤਤ੍ਕਿਂਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਯੇਨੇਦਂ ਰਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਜਗਤ੍। ਆਖ੍ਯਾਤੁ ਨੋ ਭਵਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਃ ਸ੍ਮੇਹ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਸੌ ਯੋਜਨ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਥੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਪਏ ਹਾਂ।
ਅਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਤ੍ਵੇष ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭੋ ਜਾਯਤੇऽਮਰਾਃ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ। ਸੁਣੋ, ਅਮਰੋ, ਇਹ ਉਥਲ ਪੁਥਲ ਕਿਸ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋਸੌ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਕ੍ਸ਼ਰਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਲਝਣ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯੈषਾ ਵਸੁਮਤੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਗਤਾ। ਸਮੁਦ੍ਧृਤਾ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮੁੜ ਉੱਠਾ ਲਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਮੁਦ੍ਧਾਰ੍ਯਮਾਣਾਯਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਏਵਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਜਾਨਨ੍ਤੁ ਚ੍ਛਿਦ੍ਯਤਾਂ ਸਂਸ਼ਯਸ਼੍ਚ ਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਥਲ ਪੁਥਲ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਕ੍ਵ ਤਦ੍ਭੂਤਂ ਵਸੁਮਤੀਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰਤਿ ਹृष੍ਟਵਤ੍। ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਰ ਯਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉੱਠਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਭਗਵਾਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾ ਸਕੀਏ।
ਹਨ੍ਤ ਗਚ੍ਛਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਨਨ੍ਦਨੇ ਪਸ਼ਯ੍ਤ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਏषੋਤ੍ਰ ਭਗਵਾਞ੍ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮੁਪਰ੍ਣਃ ਸਂਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਚਲੋ, ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਜਾਓ ਤੇ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖੋ। ਇੱਥੇ ਉੱਪਬਰਨਾ ਭਗਵਾਨ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਾਰਾਦੇਣੈਵ ਰੂਪੇਣ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਭਾਵਨਃ। ਕਾਲਾਨਲ ਇਵਾਭਾਤਿ ਪृਥਿਵੀਤਲਮੁਦ੍ਧਰਨ੍
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਵਾਰਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਮਭਿਰਾਜਤੇ। ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਤਮੇਤਦਨਾਮਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਾਫ਼ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵੋ, ਇਸ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚਾਮਰਾਃ। ਪਿਤਾਮਹਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਨਮੇਜਯ। ਲੋਮਸ਼ਾਦੇਸ਼ਿਤੇਨਾਸ਼ੁ ਯਥਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍
ਲੋਮਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਇਹ ਕਥਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਜਨਮੇਜਯਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਸਜ੍ਜਧਨ੍ਵਾਨਸ੍ਤੂਣਵਨ੍ਤਃ ਸਮਾਰ੍ਗਣਾਃ। ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣਾਃ ਖਙ੍ਗਵਨ੍ਤੋऽਮਿਤੌਜਸਃ
ਉਹ ਵਿਰਲੇ, ਤਿਆਰ ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੂਣ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਞ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਪਞ੍ਚਾਲੀਸਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਭ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੇ, ਪੰਜਾਲੀ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ। ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਬਹੁਲਚ੍ਛਾਯਾਨ੍ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਘਣੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖੇ।
ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਾਨ੍। ਆਤ੍ਮਨ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਧਾਯ ਵੀਰਾ ਮੂਲਫਲਾਸ਼ਿਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦੇ।
ਚੇਰੁਰੁਚ੍ਚਾਵਚਾਕਾਰਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਵਿषਮਸਂਕਟਾਨ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਮृਗਜਾਤਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਔਖੇ-ਸੰਕਟ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੇਖਦੇ।
ऋषਿਸਿਦ੍ਧਾਮਰਯੁਤਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਚਰਿਤਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਥ ਵੀਰੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਚਣਅਡਵਾਤਂ ਮਹਦ੍ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਵੜੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਰੇਣੁਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਸਪਤ੍ਰਬਹੁਲੋ ਮਹਾਨ੍। ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਸਹਸਾऽਵृਣੋਤ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਦਾ ਬੱਦਲ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਠਿਆ ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਨ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦਾਵृਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਰੇਣੁਨਾ। ਨ ਚਾਪਿ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਭਾषਣਮ੍
ਧੂੜ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ।
ਨ ਚਾਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤਮਸਾऽऽਵृਤਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ। ਆਕृष੍ਯਮਾਣਾ ਵਾਤੇਨ ਸਾਸ਼੍ਮਚੂਰ੍ਣੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਤੇ ਪੱਥਰ-ਧੂੜ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ।
ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਵਾਤਰੁਗ੍ਣਆਨਾਂ ਪਤਤਾਂ ਭੂਤਲੇऽਨਿਸ਼ਮ੍। ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਮਹੀਜਾਨਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਹੜੇ ਲਗਾਤਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਦ੍ਯੌਃ ਸ੍ਵਿਤ੍ਪਤਤਿ ਕਿਂ ਭੂਮਿਰ੍ਦੀਰ੍ਯਤੇ ਪਰ੍ਵਤੋਨੁ ਕਿਮ੍। ਇਤਿ ਤੇ ਮੇਨਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇਪਵਨੇਨ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਕੀ ਆਕਾਸ਼ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਧਰਤੀ ਫਟ ਰਹੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਹੀ ਹੈ?'
ਤੇ ਪਥਾऽਨਨ੍ਤਰਾਂਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਲ੍ਮੀਕਾਨ੍ਵਿषਮਾਣਿ ਚ। ਪਾਣਿਭਿਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਨ੍ਤੋ ਭੀਤਾ ਵਾਯੋਰ੍ਨਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ
ਹਵਾ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਉਚੀ-ਨੀਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾਂ 'ਤੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਟਟੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਲੁਕ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਕृष੍ਣਾਮਾਦਾਯ ਸਂਗਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥਾਵਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਾਦਪਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਧੌਮ੍ਯਸ਼੍ ਨਿਲਿਲ੍ਯਾਤੇ ਮਹਾਵਨੇ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪਰ੍ਵਤੇ
ਧਰਮਰਾਜ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਅਗਨਿ-ਹੋਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨਕੁਲੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਲੋਮਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਨਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ
ਨਕੁਲ, ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਲੋਮਸ਼, ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਲੱਭ ਕੇ ਲੁਕ ਗਏ।
ਮਨ੍ਦੀਭੂਤੇ ਤੁ ਪਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਜਸਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਜਲਧਾਰੌਰ੍ਘਰ੍ਵਰ੍षਮਭ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਧੂੜ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗੀ।
ਭृਸ਼ਂ ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵਜ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤਾਮਿਵ। ਤਤਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਞ੍ਚਲਾਭਾਸਸ਼੍ਚੇਰੁਰਭ੍ਰੇषੁ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਵਜਰਾਂ ਦੇ ਸੁੱਟਣ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਚਟਚਟਾ ਸ਼ਬਦ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਲਗਾਤਾਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋऽਸ਼੍ਮਸਹਿਤਾ ਧਾਰਾਃ ਸਂਵृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰਪੇਤੁਰਨਿਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵਾਤਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ।