ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨਕ੍ਸ਼ਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਹृष੍ਟਃ ਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯਾਰਸਮੀਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਨ ਤੇ ਮਹਿ ਭਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਾਰਾਰ੍ਤੇ ਵਸੁਧਾਰਿਣਿ। ਅਯਮੇਵਂ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਮਿ ਯਥਾ ਲਧ੍ਵੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
“ਹੇ ਧਰਤੀ, ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਫਿਰ ਹਲਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।”
ਸ ਤਾਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਸੁਧਾਂ ਸ਼ੈਲਕੁਣ੍ਡਲਾਮ੍। ਤਤੋ ਵਰਾਹਃ ਸਂਵृਤ੍ਤ ਏਕਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੱਡਾ ਵਰਾਹ ਬਣ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨਯਨਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਭਯਮੁਤ੍ਪਾਦਯਨ੍ਨਿਵ। ਧੂਮਂ ਚ ਜ੍ਵਲਯਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਣ, ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਸੁਮਤੀਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੇਣੈਕੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਵੀਰ ਸਮੁਦ੍ਧਰਤਿ ਸੋऽਕ੍ਸ਼ਰਃ
ਉਸ ਅਟੱਲ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਚੋਦ੍ਧਾਰ੍ਯਮਾਣਾਯਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਦੇਵਾਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਚੁੱਕੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ।
ਹਾਹਾਭੂਤਮਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਵ੍ਯੋਮ ਭੂਸ੍ਤਥਾ। ਨ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵੋ ਵਾ ਮਾਨੁषੋਪਿ ਵਾ
ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵ cries of 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਸੀਨਂ ਜ੍ਵਲਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਉਪਤਸ੍ਥੁਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਦੇਵ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਈ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ।
ਉਪਸਰ੍ਪ੍ਯ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍। ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਕ੍ਯਮੁਚ੍ਚਾਰਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਲੋਕਾਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਚ ਚਰਾਚਰਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਵੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸੈषਾ ਵਸੁਮਤੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਗਤਾ। ਕਿਮੇਤਤ੍ਕਿਂਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਯੇਨੇਦਂ ਰਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਜਗਤ੍। ਆਖ੍ਯਾਤੁ ਨੋ ਭਵਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਃ ਸ੍ਮੇਹ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਸੌ ਯੋਜਨ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਥੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਪਏ ਹਾਂ।
ਅਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਤ੍ਵੇष ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭੋ ਜਾਯਤੇऽਮਰਾਃ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ। ਸੁਣੋ, ਅਮਰੋ, ਇਹ ਉਥਲ ਪੁਥਲ ਕਿਸ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋਸੌ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਕ੍ਸ਼ਰਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਲਝਣ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯੈषਾ ਵਸੁਮਤੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਗਤਾ। ਸਮੁਦ੍ਧृਤਾ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮੁੜ ਉੱਠਾ ਲਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਮੁਦ੍ਧਾਰ੍ਯਮਾਣਾਯਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਏਵਂ ਭਵਨ੍ਤੋ ਜਾਨਨ੍ਤੁ ਚ੍ਛਿਦ੍ਯਤਾਂ ਸਂਸ਼ਯਸ਼੍ਚ ਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਥਲ ਪੁਥਲ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਕ੍ਵ ਤਦ੍ਭੂਤਂ ਵਸੁਮਤੀਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰਤਿ ਹृष੍ਟਵਤ੍। ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਰ ਯਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉੱਠਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਭਗਵਾਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾ ਸਕੀਏ।
ਹਨ੍ਤ ਗਚ੍ਛਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਨਨ੍ਦਨੇ ਪਸ਼ਯ੍ਤ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਏषੋਤ੍ਰ ਭਗਵਾਞ੍ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮੁਪਰ੍ਣਃ ਸਂਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਚਲੋ, ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਜਾਓ ਤੇ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖੋ। ਇੱਥੇ ਉੱਪਬਰਨਾ ਭਗਵਾਨ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਾਰਾਦੇਣੈਵ ਰੂਪੇਣ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਭਾਵਨਃ। ਕਾਲਾਨਲ ਇਵਾਭਾਤਿ ਪृਥਿਵੀਤਲਮੁਦ੍ਧਰਨ੍
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਵਾਰਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਮਭਿਰਾਜਤੇ। ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਤਮੇਤਦਨਾਮਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਾਫ਼ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵੋ, ਇਸ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚਾਮਰਾਃ। ਪਿਤਾਮਹਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਨਮੇਜਯ। ਲੋਮਸ਼ਾਦੇਸ਼ਿਤੇਨਾਸ਼ੁ ਯਥਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍
ਲੋਮਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਇਹ ਕਥਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਜਨਮੇਜਯਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਸਜ੍ਜਧਨ੍ਵਾਨਸ੍ਤੂਣਵਨ੍ਤਃ ਸਮਾਰ੍ਗਣਾਃ। ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣਾਃ ਖਙ੍ਗਵਨ੍ਤੋऽਮਿਤੌਜਸਃ
ਉਹ ਵਿਰਲੇ, ਤਿਆਰ ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੂਣ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਞ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਪਞ੍ਚਾਲੀਸਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਭ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੇ, ਪੰਜਾਲੀ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ। ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਬਹੁਲਚ੍ਛਾਯਾਨ੍ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਘਣੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖੇ।
ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਾਨ੍। ਆਤ੍ਮਨ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਧਾਯ ਵੀਰਾ ਮੂਲਫਲਾਸ਼ਿਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦੇ।
ਚੇਰੁਰੁਚ੍ਚਾਵਚਾਕਾਰਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਵਿषਮਸਂਕਟਾਨ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਮृਗਜਾਤਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਔਖੇ-ਸੰਕਟ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੇਖਦੇ।
ऋषਿਸਿਦ੍ਧਾਮਰਯੁਤਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਚਰਿਤਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਥ ਵੀਰੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਚਣਅਡਵਾਤਂ ਮਹਦ੍ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਵੜੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਰੇਣੁਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਸਪਤ੍ਰਬਹੁਲੋ ਮਹਾਨ੍। ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਸਹਸਾऽਵृਣੋਤ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਦਾ ਬੱਦਲ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਠਿਆ ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਨ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦਾਵृਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਰੇਣੁਨਾ। ਨ ਚਾਪਿ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਭਾषਣਮ੍
ਧੂੜ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ।