ਤਤੋ ਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਮੇਰੁਸਂਨਿਭਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਚਮਕਦਾ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਨ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸ ਤੁ ਲੋਮਸ਼ਃ। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਜਦ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਚਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ।'
ਏਤਦ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਸੁਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਮ੍। ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਤਿਮਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੱਥੇ ਵਿੱਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ।
ਏਤਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਰਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭਾਤਿ ਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਸ੍ਤਰਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਦੈਤ ਨਰਕਾ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਹਾੜੀ ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਪੁਰਾਤਨੇਨ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਨਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਰਰਾਜਹਿਤੈषਿਣਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਨ੍ਮਹਾਮਨਾਃ। ਐਨਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਪਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਿਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਤਪ, ਪਾਠ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਪੋਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਬਾਹੁਵੇਗਬਲੇਨ ਚ। ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਧਰ੍षਯਨ੍ਸ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਃ
ਤਪ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਧੀਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਬਲਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਚਰਿਤਵ੍ਰਤਮ੍। ਭਯਾਭਿਭੂਤਃ ਸਂਵਿਗ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਆਸੀਤ੍ਤਦਾऽਨਘ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਨਿਭੀ ਹੋਈ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤੇਨ ਸਂਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਦੇਵੋ ਮਨਸਾ ਵਿष੍ਣੁਰਵ੍ਯਯਃ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਗਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਿਤੋ ਬਭੌ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਤੇ ਸੋਭਾਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਆ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ऋषਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਮਾਨਸ਼੍ਰੀਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਨष੍ਟਤੇਜਾਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜੋਭਿਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਃ
ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਮਿਟ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਦਬ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਵਜ੍ਰਭृਤ੍। ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਡਰ ਦੱਸਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਭਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਨਰਕਾਤ੍ਤਤਃ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਪਃਸਿਦ੍ਧੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਡਰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਰਕਾ ਤੋਂ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸੋਹਮੇਨਂ ਤਵ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਪਃਸਿਦ੍ਧਮਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਵਿਯੁਨਜ੍ਮਿ ਦੇਹਾਦ੍ਦੇਵੇਨਦ੍ਰ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਰੁਕ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਣਿਨਾ ਚੇਤਨਾਂ ਹਰਤ੍। ਸ ਪਪਾਤ ਤਤੋ ਭੂਮੌ ਗਿਰਿਰਾਜ ਇਵਾਹਤਃ। ਤਸ੍ਯੈਤਦਸ੍ਥਿਸਂਘਾਤਂ ਮਾਯਾਵਿਨਿਹਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਾਰਿਆ।
ਇਦਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਪਰਂ ਵਿष੍ਣੋ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨष੍ਟਾ ਵਸੁਮਤੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਪਾਤਾਲੇ ਚੈਵ ਮਜ੍ਜਿਤਾ। ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਰਿਤਾ ਤੇਨ ਵਾਰਾਹੇਣੈਕਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਾ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ, ਇਕ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮਗਵਨ੍ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੇਮਾਂ ਕਥਾਂ ਕਥਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਹੇ ਮਘਵਨ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਦੱਸ।
ਕਥਂ ਤੇਨ ਸੁਰੇਸ਼ੇਨ ਨष੍ਟਾ ਵਸੁਮਤੀ ਤਦਾ। ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਰਿਤਾ ਤਦਾ
ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੋਂ ਮੁੜ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ?
ਕੇਨ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਜਗਤੋ ਧਰਣੀ ਧ੍ਰੁਵਾ। ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਪ੍ਰਰੋਹਿਣੀ। ਕਸ੍ਯ ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਧਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਗਤਾ
ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਜਣਨੀ ਹੈ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਗਈ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ?
ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈਂ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੇऽਹਂ ਪਰਿਪृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਖਿਲੇਨੇਹ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਮ ਭਾषਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਬਾਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਸੁਣ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਤਾਤ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਭਯਂਕਰੇ। ਯਮਤ੍ਵਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਆਦਿਦੇਵਃ ਪੁਰਾਤਨਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਤਨ ਅਤੇ ਆਦਿ-ਦੇਵ ਨੇ ਯਮ ਦਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਯਮਤ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਨ ਤਤ੍ਰ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਯਤੇ ਵਾ ਤਥਾऽਚ੍ਯੁਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਯਮ ਦਾ ਰਾਜ ਲਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਅਚ੍ਯੁਤਾ, ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਮਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਸ਼ੁਗਵੇਡਕਮ੍। ਗਵਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਮृਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵੱਧ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥਾ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਮਾਨੁਪਾਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪ। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਹ੍ਯਯੁਤਸ਼ੋ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਸਲਿਲਂ ਯਥਾ
ਮਾਨਵਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵੱਧ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਕੁਲੇ ਤਾਤ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਭਯਂਕਰੇ। ਅਤਿਭਾਰਾਦ੍ਵਸੁਮਤੀ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਗਤਾ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੜਬੜ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਧਰਤੀ ਵੱਧੇ ਭਾਰ ਕਾਰਨ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਹੇਠਾਂ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਸਾ ਵੈ ਵ੍ਯਥਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਭਾਰੇਣਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਨਾ। ਨਾਰਾਯਣਂ ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮਨ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਦੇਵ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਿ ਤਿष੍ਠੇਯਂ ਸੁਚਿਰਂ ਤ੍ਵਿਹ। ਭਾਰੇਣਾਸ੍ਮਿ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਸ੍ਮ ਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
“ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਸਕਾਂ; ਮੈਂ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।”
ਮਮੇਮਂ ਭਗਵਨ੍ਭਾਰਂ ਵ੍ਯਪਨੇਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼ਰਣਾਗਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਿਭੋ
“ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।”