ਅਯਂ ਦੇਵਨਿਵਾਸੋ ਵੈ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ऋषੀਣਾਂ ਚੈਵ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਵਾਸਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਂ
ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵਾਸ।
ਏषਾ ਸ਼ਿਵਜਲਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਯਾਤਿ ਸੌਮ੍ਯ ਮਹਾਨਦੀ। ਬਦਰੀਪ੍ਰਭਵਾ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਾ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ, ਹੇ ਸੁਮੀਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਬਦਰੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਏषਾ ਵੈਹਾਯਸੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਅਰ੍ਚਿਤਾ ਚੋਪਯਾਤਾ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਨਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵਾਲਖਿਲਯ ਮਹਾਤਮਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਸਾਮ ਸ੍ਮ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸਾਮਗਾਃ ਪੁਣ੍ਯਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਮਰੀਚਿਃ ਪੁਲਹਸ਼੍ਚੈਵ ਭृਗੁਸ਼੍ਚੈਵਾਙ੍ਗਿਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਥੇ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮਰੀਚੀ, ਪੁਲਹ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਅੰਗਿਰਾ ਵੀ ਇਥੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰਾਹ੍ਨਿਕਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਪਤੇ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਃ। ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚੈਵ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਤਂ ਤਦਾ
ਇਥੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਸਹ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਜ੍ਯੋਤੀषਿ ਚ ਗ੍ਰਹੈਃ ਸਹ। ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਵਿਭਾਗੇਨ ਨਦੀਮੇਨਾਮਨੁਵ੍ਰਜਨ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵੰਡ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਨਦੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਯਾਃ ਸਲਿਲਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵृषਾਙ੍ਕਃ ਪਰ੍ਯਧਾਰਯਤ੍। ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਮਹਾਭਾਗ ਯੇਨ ਲੋਕਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਵਧੀਕ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਇਸ ਨਦੀ ਦਾ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਥਿਰਤਾ ਬਣੀ।
ਏਤਾਂ ਭਗਵਤੀਂ ਦੇਵੀਂ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ। ਪ੍ਰਯਤੇਨਾਤ੍ਮਨਾ ਤਾਤ ਪ੍ਰਤਿਗਮ੍ਯਾਭਿਵਾਦਤ
ਪਿਆਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਕਾਸ਼ਗਙ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਯਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੇऽਭ੍ਯਵਾਦਯਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ऋषਿਗਣੈਃ ਸਹ
ਸਭ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਤਤੋ ਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਮੇਰੁਸਂਨਿਭਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਚਮਕਦਾ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਨ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸ ਤੁ ਲੋਮਸ਼ਃ। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਜਦ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਚਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ।'
ਏਤਦ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਸੁਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਮ੍। ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਤਿਮਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੱਥੇ ਵਿੱਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ।
ਏਤਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਰਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭਾਤਿ ਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਸ੍ਤਰਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਦੈਤ ਨਰਕਾ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਹਾੜੀ ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਪੁਰਾਤਨੇਨ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਨਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਰਰਾਜਹਿਤੈषਿਣਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਨ੍ਮਹਾਮਨਾਃ। ਐਨਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਪਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਿਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਤਪ, ਪਾਠ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਪੋਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਬਾਹੁਵੇਗਬਲੇਨ ਚ। ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਧਰ੍षਯਨ੍ਸ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਃ
ਤਪ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਧੀਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਬਲਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਚਰਿਤਵ੍ਰਤਮ੍। ਭਯਾਭਿਭੂਤਃ ਸਂਵਿਗ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਆਸੀਤ੍ਤਦਾऽਨਘ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਨਿਭੀ ਹੋਈ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤੇਨ ਸਂਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਦੇਵੋ ਮਨਸਾ ਵਿष੍ਣੁਰਵ੍ਯਯਃ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਗਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਿਤੋ ਬਭੌ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਤੇ ਸੋਭਾਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਆ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ऋषਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਮਾਨਸ਼੍ਰੀਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਨष੍ਟਤੇਜਾਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜੋਭਿਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਃ
ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਮਿਟ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਦਬ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਵਜ੍ਰਭृਤ੍। ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਡਰ ਦੱਸਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਭਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਨਰਕਾਤ੍ਤਤਃ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਪਃਸਿਦ੍ਧੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਡਰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਰਕਾ ਤੋਂ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸੋਹਮੇਨਂ ਤਵ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਪਃਸਿਦ੍ਧਮਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਵਿਯੁਨਜ੍ਮਿ ਦੇਹਾਦ੍ਦੇਵੇਨਦ੍ਰ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਰੁਕ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਣਿਨਾ ਚੇਤਨਾਂ ਹਰਤ੍। ਸ ਪਪਾਤ ਤਤੋ ਭੂਮੌ ਗਿਰਿਰਾਜ ਇਵਾਹਤਃ। ਤਸ੍ਯੈਤਦਸ੍ਥਿਸਂਘਾਤਂ ਮਾਯਾਵਿਨਿਹਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਾਰਿਆ।
ਇਦਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਪਰਂ ਵਿष੍ਣੋ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨष੍ਟਾ ਵਸੁਮਤੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਪਾਤਾਲੇ ਚੈਵ ਮਜ੍ਜਿਤਾ। ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਰਿਤਾ ਤੇਨ ਵਾਰਾਹੇਣੈਕਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਾ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ, ਇਕ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮਗਵਨ੍ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੇਮਾਂ ਕਥਾਂ ਕਥਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਹੇ ਮਘਵਨ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਦੱਸ।
ਕਥਂ ਤੇਨ ਸੁਰੇਸ਼ੇਨ ਨष੍ਟਾ ਵਸੁਮਤੀ ਤਦਾ। ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਰਿਤਾ ਤਦਾ
ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੋਂ ਮੁੜ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ?
ਕੇਨ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਜਗਤੋ ਧਰਣੀ ਧ੍ਰੁਵਾ। ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਪ੍ਰਰੋਹਿਣੀ। ਕਸ੍ਯ ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਧਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਗਤਾ
ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਜਣਨੀ ਹੈ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਗਈ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ?