ਯਸ੍ ਬਾਹੁਬਲੇ ਤੁਲ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭਾਵੇ ਚ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਜਵੇ ਵਾਯੁਰ੍ਮੁਖੇ ਸੋਮਃ ਕ੍ਰੋਧੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ, ਚਮਕ ਪੁਰੰਦਰਾ ਵਰਗੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਹਵਾ ਵਰਗੀ, ਬੋਲ ਸੋਮਾ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਸਦੀਵੀ ਮੌਤ ਵਰਗਾ—
ਤੇ ਵਯਂ ਤਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇਵੀਰ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਸਭ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੁ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਬਦਰੀ ਯਤ੍ਰਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਃ। ਤਂ ਸਦਾऽਧ੍ਯੁषਿਤਂ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਗਿਰਿਸੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਬਦਰੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ; ਉਹ ਪਹਾੜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਕੁਬੇਰਨਲਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਭਿਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤਪ੍ਯਭਾਨਾ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਅਸੀਂ ਪੈਰਾਂ ਹੀ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਲਿਨੀ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਕ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਤਪਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਨਾਤਪ੍ਤਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਦੇਸ਼ੋ ਵृਕੋਦਰ। ਨ ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਲੁਬ੍ਧੇਨ ਨਾਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਇਹ ਥਾਂ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਜਿਸ ਨੇ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਜੋ ਕਠੋਰ, ਲਾਲਚੀ ਜਾਂ ਅਣਸੰਯਮੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਪਦੈषਿਣਃ। ਸਾਯੁਧਾ ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਵ੍ਰਤੈਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਦਂਸ਼ਮਸ਼ਕਾਨ੍ਸਿਂਹਾਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਸਰੀਸृਪਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨਿਯਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਨਿਯਤਸ੍ਤਾਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਣਸੰਯਮਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਖੀਆਂ, ਮੱਛਰ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸੰਯਮੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦੇ।
ਤੇ ਵਯਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮਿਤਾਹਾਰਾ ਧਨਂਜਯਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਅਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸੰਯਮੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਮਿਠਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵਾਂਗੇ।
ਦ੍ਰष੍ਟਾਰਃ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਦ੍ਯਃ ਸਪੁਰਕਾਨਨਾਃ। ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਿ ਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਚ ਸਲਿਲਂ ਕਰੈਃ
ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੀਰਥ, ਅਸੀਂ ਵੇਖਾਂਗੇ; ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਾਂਗੇ।
ਪਰ੍ਵਤਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਦਿਵ੍ਯਮੇष ਪਨ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਸਮਾਹੀਤਾ ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਇਹ ਰਸਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ; ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧੋ।
ਅਯਂ ਦੇਵਨਿਵਾਸੋ ਵੈ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ऋषੀਣਾਂ ਚੈਵ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਵਾਸਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਂ
ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵਾਸ।
ਏषਾ ਸ਼ਿਵਜਲਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਯਾਤਿ ਸੌਮ੍ਯ ਮਹਾਨਦੀ। ਬਦਰੀਪ੍ਰਭਵਾ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਾ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ, ਹੇ ਸੁਮੀਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਬਦਰੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਏषਾ ਵੈਹਾਯਸੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਅਰ੍ਚਿਤਾ ਚੋਪਯਾਤਾ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਨਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵਾਲਖਿਲਯ ਮਹਾਤਮਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਸਾਮ ਸ੍ਮ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸਾਮਗਾਃ ਪੁਣ੍ਯਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਮਰੀਚਿਃ ਪੁਲਹਸ਼੍ਚੈਵ ਭृਗੁਸ਼੍ਚੈਵਾਙ੍ਗਿਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਥੇ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮਰੀਚੀ, ਪੁਲਹ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਅੰਗਿਰਾ ਵੀ ਇਥੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰਾਹ੍ਨਿਕਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਪਤੇ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਃ। ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚੈਵ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਤਂ ਤਦਾ
ਇਥੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਸਹ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਜ੍ਯੋਤੀषਿ ਚ ਗ੍ਰਹੈਃ ਸਹ। ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਵਿਭਾਗੇਨ ਨਦੀਮੇਨਾਮਨੁਵ੍ਰਜਨ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵੰਡ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਨਦੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਯਾਃ ਸਲਿਲਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵृषਾਙ੍ਕਃ ਪਰ੍ਯਧਾਰਯਤ੍। ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਮਹਾਭਾਗ ਯੇਨ ਲੋਕਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਵਧੀਕ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਇਸ ਨਦੀ ਦਾ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਥਿਰਤਾ ਬਣੀ।
ਏਤਾਂ ਭਗਵਤੀਂ ਦੇਵੀਂ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ। ਪ੍ਰਯਤੇਨਾਤ੍ਮਨਾ ਤਾਤ ਪ੍ਰਤਿਗਮ੍ਯਾਭਿਵਾਦਤ
ਪਿਆਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਕਾਸ਼ਗਙ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਯਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੇऽਭ੍ਯਵਾਦਯਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ऋषਿਗਣੈਃ ਸਹ
ਸਭ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਤਤੋ ਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਮੇਰੁਸਂਨਿਭਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਚਮਕਦਾ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਨ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸ ਤੁ ਲੋਮਸ਼ਃ। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਜਦ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਚਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ।'
ਏਤਦ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਸੁਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਮ੍। ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਤਿਮਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੱਥੇ ਵਿੱਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ।
ਏਤਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਰਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭਾਤਿ ਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਸ੍ਤਰਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਦੈਤ ਨਰਕਾ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਹਾੜੀ ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਪੁਰਾਤਨੇਨ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਨਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਰਰਾਜਹਿਤੈषਿਣਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਨ੍ਮਹਾਮਨਾਃ। ਐਨਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਪਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਿਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਤਪ, ਪਾਠ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਪੋਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਬਾਹੁਵੇਗਬਲੇਨ ਚ। ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਧਰ੍षਯਨ੍ਸ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਃ
ਤਪ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਧੀਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਬਲਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਚਰਿਤਵ੍ਰਤਮ੍। ਭਯਾਭਿਭੂਤਃ ਸਂਵਿਗ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਆਸੀਤ੍ਤਦਾऽਨਘ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਨਿਭੀ ਹੋਈ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤੇਨ ਸਂਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਦੇਵੋ ਮਨਸਾ ਵਿष੍ਣੁਰਵ੍ਯਯਃ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਗਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਿਤੋ ਬਭੌ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਤੇ ਸੋਭਾਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਆ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ऋषਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।