ਨਾਰਾਯਣਸਮੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ। ਤਂ ਮਮਾਪਸ਼੍ਯਤੋ ਭੀਮ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਵੈ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗਾ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਪੱਕਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਡਟਿਆ—ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਭੀਮਾ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਅਜੇਯਮੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾਨਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਸ ਅਜੈਯ ਤੇ ਉਗਰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੀਮਾ, ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ।
ਸਤਤਂ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੀਲਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੋऽਪ੍ਯਣੀਯਸਾ। ऋਜੁਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਦਾਤਾ ਭਯਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗਲ ਤੇ ਵੀ ਉਲਝਣ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਿੱਧੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਤੁ ਜਿਹ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾऽਭਿਜਿਘਾਂਸਤਃ। ਅਪਿ ਵਜ੍ਰਧਰਸ੍ਯਾਪਿ ਭਵੇਤ੍ਕਾਲਵਿषੋਪਮਃ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਤੇ ਬੁਰਾ ਮਨ ਕਰਕੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਵੀਰ ਲਈ ਵੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਪਿ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਸੋऽਨृਸ਼ਂਸਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਦਾਤਾऽਭਯਸ੍ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਮਿਤਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਹਲਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਜੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ; ਬੀਭਤਸੁ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਸੀਮ ਹੈ ਤੇ ਬਾਹ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਸ਼੍ਰਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਰਣੇऽਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਿਤਾ। ਆਹਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਸੁਖਾਵਹਃ
ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਾਸਤ੍ਪੁਰਾ ਮਮ। ਬਹੂਨਿ ਬਹੁਜਾਤੀਨਿ ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਸਨ, ਹੜਪ ਲਏ।
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਬਲਾਦ੍ਵੀਰ ਸਭਾ ਚਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਮਮ। ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੀ ਖ੍ਯਾਤਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸਮਂ ਵੀਰ੍ਯੇ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸਮਂ ਯੁਧਿ। ਅਜੇਯਮਮਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਰਗਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਾਰਤਵੀਰਯਾ ਵਰਗਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੈਯ ਤੇ ਅਸੀਮ—ਮੈਂ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਭੀਮਾਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਅਨੁਯਾਤਃ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਤੂੰ ਭੀਮਾ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਥ ਹੈ—
ਯਸ੍ ਬਾਹੁਬਲੇ ਤੁਲ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭਾਵੇ ਚ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਜਵੇ ਵਾਯੁਰ੍ਮੁਖੇ ਸੋਮਃ ਕ੍ਰੋਧੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ, ਚਮਕ ਪੁਰੰਦਰਾ ਵਰਗੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਹਵਾ ਵਰਗੀ, ਬੋਲ ਸੋਮਾ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਸਦੀਵੀ ਮੌਤ ਵਰਗਾ—
ਤੇ ਵਯਂ ਤਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇਵੀਰ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਸਭ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੁ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਬਦਰੀ ਯਤ੍ਰਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਃ। ਤਂ ਸਦਾऽਧ੍ਯੁषਿਤਂ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਗਿਰਿਸੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਬਦਰੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ; ਉਹ ਪਹਾੜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਕੁਬੇਰਨਲਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਭਿਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤਪ੍ਯਭਾਨਾ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਅਸੀਂ ਪੈਰਾਂ ਹੀ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਲਿਨੀ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਕ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਤਪਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਨਾਤਪ੍ਤਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਦੇਸ਼ੋ ਵृਕੋਦਰ। ਨ ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਲੁਬ੍ਧੇਨ ਨਾਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਇਹ ਥਾਂ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਜਿਸ ਨੇ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਜੋ ਕਠੋਰ, ਲਾਲਚੀ ਜਾਂ ਅਣਸੰਯਮੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਪਦੈषਿਣਃ। ਸਾਯੁਧਾ ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਵ੍ਰਤੈਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਦਂਸ਼ਮਸ਼ਕਾਨ੍ਸਿਂਹਾਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਸਰੀਸृਪਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨਿਯਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਨਿਯਤਸ੍ਤਾਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਣਸੰਯਮਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਖੀਆਂ, ਮੱਛਰ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸੰਯਮੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦੇ।
ਤੇ ਵਯਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮਿਤਾਹਾਰਾ ਧਨਂਜਯਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਅਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸੰਯਮੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਮਿਠਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵਾਂਗੇ।
ਦ੍ਰष੍ਟਾਰਃ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਦ੍ਯਃ ਸਪੁਰਕਾਨਨਾਃ। ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਿ ਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਚ ਸਲਿਲਂ ਕਰੈਃ
ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੀਰਥ, ਅਸੀਂ ਵੇਖਾਂਗੇ; ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਾਂਗੇ।
ਪਰ੍ਵਤਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਦਿਵ੍ਯਮੇष ਪਨ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਸਮਾਹੀਤਾ ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਇਹ ਰਸਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ; ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧੋ।
ਅਯਂ ਦੇਵਨਿਵਾਸੋ ਵੈ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ऋषੀਣਾਂ ਚੈਵ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਵਾਸਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਂ
ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵਾਸ।
ਏषਾ ਸ਼ਿਵਜਲਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਯਾਤਿ ਸੌਮ੍ਯ ਮਹਾਨਦੀ। ਬਦਰੀਪ੍ਰਭਵਾ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਾ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ, ਹੇ ਸੁਮੀਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਬਦਰੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਏषਾ ਵੈਹਾਯਸੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਅਰ੍ਚਿਤਾ ਚੋਪਯਾਤਾ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਨਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵਾਲਖਿਲਯ ਮਹਾਤਮਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਸਾਮ ਸ੍ਮ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸਾਮਗਾਃ ਪੁਣ੍ਯਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਮਰੀਚਿਃ ਪੁਲਹਸ਼੍ਚੈਵ ਭृਗੁਸ਼੍ਚੈਵਾਙ੍ਗਿਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਥੇ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮਰੀਚੀ, ਪੁਲਹ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਅੰਗਿਰਾ ਵੀ ਇਥੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰਾਹ੍ਨਿਕਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਪਤੇ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਃ। ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚੈਵ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਤਂ ਤਦਾ
ਇਥੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਸਹ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਜ੍ਯੋਤੀषਿ ਚ ਗ੍ਰਹੈਃ ਸਹ। ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਵਿਭਾਗੇਨ ਨਦੀਮੇਨਾਮਨੁਵ੍ਰਜਨ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵੰਡ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਨਦੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਯਾਃ ਸਲਿਲਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵृषਾਙ੍ਕਃ ਪਰ੍ਯਧਾਰਯਤ੍। ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਮਹਾਭਾਗ ਯੇਨ ਲੋਕਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਵਧੀਕ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਇਸ ਨਦੀ ਦਾ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਥਿਰਤਾ ਬਣੀ।
ਏਤਾਂ ਭਗਵਤੀਂ ਦੇਵੀਂ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ। ਪ੍ਰਯਤੇਨਾਤ੍ਮਨਾ ਤਾਤ ਪ੍ਰਤਿਗਮ੍ਯਾਭਿਵਾਦਤ
ਪਿਆਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਕਾਸ਼ਗਙ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਯਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੇऽਭ੍ਯਵਾਦਯਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ऋषਿਗਣੈਃ ਸਹ
ਸਭ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।