ਦੁਰ੍ਬਲਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਯਦ੍ਬ੍ਰੁਵਾਮੇਤਰੇਤਰਮ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਯੇऽਪਿ ਵ੍ਰਜਾਮੋ ਯਦ੍ਨਂਜਯਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦ ਅਸੀਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਸੰਭਵ ਵੇਲੇ ਵੀ ਤੁਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਤਨ੍ਮੇ ਦਹਤਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ। ਯਚ੍ਚ ਵੀਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਧਨਂਜਯਮੁਪਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਇਹ ਤਰਸ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਧਨੰਜਯ, ਬਹਾਦਰ, ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਤਸ੍ਯਾਦਰ੍ਸ਼ਨਤਪ੍ਤਂ ਮਾਂ ਸਾਨੁਜਂ ਵਨਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾਃ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਃ ਸ ਚ ਵੀਰ ਦਹਤ੍ਯੁਤ
ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਯਜਨਸੇਨੀ ਦੇ ਦੁਖ ਦਾ ਸੋਚ ਵੀ, ਬਹਾਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਨਕੁਲਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਜਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਮਿਤੌਜਸਮ੍। ਅਜੇਯਮੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾਨਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਨਕੁਲ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚੈਵ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਚਰਾਮਿ ਸਹ ਯੁष੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਝੀਲਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਾਣ੍ਯਹਂ ਵੀਰਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਂ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਯਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਪੰਜ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਮੈਂ ਸੱਚਾ ਧਨੰਜਯ, ਭੀਭਤਸੁ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵੈ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮਿਨਮ੍। ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲਾ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੀਮਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੈ।
ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਪੁਣਂ ਯੁਦ੍ਦੇऽਵ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੀਮਾ, ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ।
ਚਰਨ੍ਤਮਰਿਸਙ੍ਘੇषੁ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕਾਲਮਿਵਾਨਘ। ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਧਨੰਜਯਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਾਲ ਵਰਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਧੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਯਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਨਵਰੋ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਯਮਯੋਃ ਪੂਰ੍ਵਜਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵੋऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਿੱਟੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅਸੀਮ ਹੈ—
ਨਾਰਾਯਣਸਮੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ। ਤਂ ਮਮਾਪਸ਼੍ਯਤੋ ਭੀਮ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਵੈ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗਾ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਪੱਕਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਡਟਿਆ—ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਭੀਮਾ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਅਜੇਯਮੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾਨਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਸ ਅਜੈਯ ਤੇ ਉਗਰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੀਮਾ, ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ।
ਸਤਤਂ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੀਲਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੋऽਪ੍ਯਣੀਯਸਾ। ऋਜੁਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਦਾਤਾ ਭਯਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗਲ ਤੇ ਵੀ ਉਲਝਣ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਿੱਧੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਤੁ ਜਿਹ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾऽਭਿਜਿਘਾਂਸਤਃ। ਅਪਿ ਵਜ੍ਰਧਰਸ੍ਯਾਪਿ ਭਵੇਤ੍ਕਾਲਵਿषੋਪਮਃ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਤੇ ਬੁਰਾ ਮਨ ਕਰਕੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਵੀਰ ਲਈ ਵੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਪਿ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਸੋऽਨृਸ਼ਂਸਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਦਾਤਾऽਭਯਸ੍ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਮਿਤਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਹਲਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਜੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ; ਬੀਭਤਸੁ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਸੀਮ ਹੈ ਤੇ ਬਾਹ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਸ਼੍ਰਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਰਣੇऽਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਿਤਾ। ਆਹਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਸੁਖਾਵਹਃ
ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਾਸਤ੍ਪੁਰਾ ਮਮ। ਬਹੂਨਿ ਬਹੁਜਾਤੀਨਿ ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਸਨ, ਹੜਪ ਲਏ।
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਬਲਾਦ੍ਵੀਰ ਸਭਾ ਚਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਮਮ। ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੀ ਖ੍ਯਾਤਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸਮਂ ਵੀਰ੍ਯੇ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸਮਂ ਯੁਧਿ। ਅਜੇਯਮਮਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਰਗਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਾਰਤਵੀਰਯਾ ਵਰਗਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੈਯ ਤੇ ਅਸੀਮ—ਮੈਂ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਭੀਮਾਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਅਨੁਯਾਤਃ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਤੂੰ ਭੀਮਾ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਥ ਹੈ—
ਯਸ੍ ਬਾਹੁਬਲੇ ਤੁਲ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭਾਵੇ ਚ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਜਵੇ ਵਾਯੁਰ੍ਮੁਖੇ ਸੋਮਃ ਕ੍ਰੋਧੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ, ਚਮਕ ਪੁਰੰਦਰਾ ਵਰਗੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਹਵਾ ਵਰਗੀ, ਬੋਲ ਸੋਮਾ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਸਦੀਵੀ ਮੌਤ ਵਰਗਾ—
ਤੇ ਵਯਂ ਤਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇਵੀਰ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਸਭ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੁ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਬਦਰੀ ਯਤ੍ਰਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਃ। ਤਂ ਸਦਾऽਧ੍ਯੁषਿਤਂ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਗਿਰਿਸੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਬਦਰੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ; ਉਹ ਪਹਾੜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਕੁਬੇਰਨਲਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਭਿਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤਪ੍ਯਭਾਨਾ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਅਸੀਂ ਪੈਰਾਂ ਹੀ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਲਿਨੀ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਕ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਤਪਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਨਾਤਪ੍ਤਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਦੇਸ਼ੋ ਵृਕੋਦਰ। ਨ ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਲੁਬ੍ਧੇਨ ਨਾਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਇਹ ਥਾਂ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਜਿਸ ਨੇ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਜੋ ਕਠੋਰ, ਲਾਲਚੀ ਜਾਂ ਅਣਸੰਯਮੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਪਦੈषਿਣਃ। ਸਾਯੁਧਾ ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਵ੍ਰਤੈਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਦਂਸ਼ਮਸ਼ਕਾਨ੍ਸਿਂਹਾਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਸਰੀਸृਪਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨਿਯਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਨਿਯਤਸ੍ਤਾਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਣਸੰਯਮਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਖੀਆਂ, ਮੱਛਰ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸੰਯਮੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦੇ।
ਤੇ ਵਯਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮਿਤਾਹਾਰਾ ਧਨਂਜਯਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਅਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸੰਯਮੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਮਿਠਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵਾਂਗੇ।
ਦ੍ਰष੍ਟਾਰਃ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਦ੍ਯਃ ਸਪੁਰਕਾਨਨਾਃ। ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਿ ਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਚ ਸਲਿਲਂ ਕਰੈਃ
ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੀਰਥ, ਅਸੀਂ ਵੇਖਾਂਗੇ; ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਾਂਗੇ।
ਪਰ੍ਵਤਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਦਿਵ੍ਯਮੇष ਪਨ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਸਮਾਹੀਤਾ ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਇਹ ਰਸਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ; ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧੋ।