ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤੀ ਮਨੋਰਮਾ। ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਤਾਪ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਬੋਲ, ਇਹ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।'
ਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਰ੍ਵਤੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਰ੍ਵੇ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਹੀ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਲਕੜੀ ਲੈ ਲਾਂਗੇ।
ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਅਹਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਮ੍
ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਭੀਮਸੇਨ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇ ਤੂੰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਰਥ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਸੁਬਾਹੁਵਿषਯਂ ਮਹਤ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਭੂਤਗਜਵਾਜਿਮਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਹਨ।
ਕਿਰਾਤਤਙ੍ਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪੁਲਿਨ੍ਦਸ਼ਤਸਂਕੁਲਮ੍। ਹਿਮਵਤ੍ਯਮਰੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਬਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਜਯਾਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਤ
ਕਿਰਾਤ ਤੇ ਤੰਗਣ ਜਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਲਿੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਭੀੜਾਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਤੇ ਅਜਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਵਿषਯਾਨ੍ਤੇ ਕੁਲਿਨ੍ਦਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸੁਖੋਪਿਤਾਃ
ਕੁਲਿੰਦਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਿਮਲੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਪੌਰੋਗਵਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਸੂਰਜ ਸਾਫ਼ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ, ਇੰਦਰਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ।
ਸੂਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ਨृਪ। ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਲਿਨ੍ਦਾਧਿਪਤੇਃ ਪਰਿਦਾਯ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਡਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੇ ਸਾਮਾਨ, ਰਾਜਾ ਕੁਲਿੰਦ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਯਯੁਃ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਤੇ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸੁਸਂਹृष੍ਟਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤ ਪੈਦਲ ਚੱਲੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੇ ਗਏ।
ਭੀਮਸੇਨਯਮੌ ਚੋਭੌ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਚ ਨਿਬੋਧਤ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ੋ ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਤਾਸ੍ਮਾਨ੍ਵਨੇਚਰਾਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵੇਂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਸੁਣੋ: ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਾਨੂੰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਦੁਰ੍ਬਲਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਯਦ੍ਬ੍ਰੁਵਾਮੇਤਰੇਤਰਮ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਯੇऽਪਿ ਵ੍ਰਜਾਮੋ ਯਦ੍ਨਂਜਯਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦ ਅਸੀਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਸੰਭਵ ਵੇਲੇ ਵੀ ਤੁਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਤਨ੍ਮੇ ਦਹਤਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ। ਯਚ੍ਚ ਵੀਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਧਨਂਜਯਮੁਪਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਇਹ ਤਰਸ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਧਨੰਜਯ, ਬਹਾਦਰ, ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਤਸ੍ਯਾਦਰ੍ਸ਼ਨਤਪ੍ਤਂ ਮਾਂ ਸਾਨੁਜਂ ਵਨਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾਃ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਃ ਸ ਚ ਵੀਰ ਦਹਤ੍ਯੁਤ
ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਯਜਨਸੇਨੀ ਦੇ ਦੁਖ ਦਾ ਸੋਚ ਵੀ, ਬਹਾਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਨਕੁਲਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਜਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਮਿਤੌਜਸਮ੍। ਅਜੇਯਮੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾਨਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਨਕੁਲ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚੈਵ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਚਰਾਮਿ ਸਹ ਯੁष੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਝੀਲਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਾਣ੍ਯਹਂ ਵੀਰਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਂ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਯਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਪੰਜ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਮੈਂ ਸੱਚਾ ਧਨੰਜਯ, ਭੀਭਤਸੁ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵੈ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮਿਨਮ੍। ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲਾ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੀਮਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੈ।
ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਪੁਣਂ ਯੁਦ੍ਦੇऽਵ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੀਮਾ, ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ।
ਚਰਨ੍ਤਮਰਿਸਙ੍ਘੇषੁ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕਾਲਮਿਵਾਨਘ। ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਧਨੰਜਯਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਾਲ ਵਰਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਧੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਯਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਨਵਰੋ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਯਮਯੋਃ ਪੂਰ੍ਵਜਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵੋऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਿੱਟੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅਸੀਮ ਹੈ—
ਨਾਰਾਯਣਸਮੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ। ਤਂ ਮਮਾਪਸ਼੍ਯਤੋ ਭੀਮ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਵੈ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗਾ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਪੱਕਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਡਟਿਆ—ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਭੀਮਾ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਅਜੇਯਮੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾਨਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਸ ਅਜੈਯ ਤੇ ਉਗਰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੀਮਾ, ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ।
ਸਤਤਂ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੀਲਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੋऽਪ੍ਯਣੀਯਸਾ। ऋਜੁਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਦਾਤਾ ਭਯਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗਲ ਤੇ ਵੀ ਉਲਝਣ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਿੱਧੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਤੁ ਜਿਹ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾऽਭਿਜਿਘਾਂਸਤਃ। ਅਪਿ ਵਜ੍ਰਧਰਸ੍ਯਾਪਿ ਭਵੇਤ੍ਕਾਲਵਿषੋਪਮਃ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਤੇ ਬੁਰਾ ਮਨ ਕਰਕੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਵੀਰ ਲਈ ਵੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਪਿ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਸੋऽਨृਸ਼ਂਸਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਦਾਤਾऽਭਯਸ੍ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਮਿਤਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਹਲਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਜੇ ਆਸਰਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ; ਬੀਭਤਸੁ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਸੀਮ ਹੈ ਤੇ ਬਾਹ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਸ਼੍ਰਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਰਣੇऽਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਿਤਾ। ਆਹਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਸੁਖਾਵਹਃ
ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਾਸਤ੍ਪੁਰਾ ਮਮ। ਬਹੂਨਿ ਬਹੁਜਾਤੀਨਿ ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਸਨ, ਹੜਪ ਲਏ।
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਬਲਾਦ੍ਵੀਰ ਸਭਾ ਚਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਮਮ। ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੀ ਖ੍ਯਾਤਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸਮਂ ਵੀਰ੍ਯੇ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸਮਂ ਯੁਧਿ। ਅਜੇਯਮਮਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਰਗਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਾਰਤਵੀਰਯਾ ਵਰਗਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੈਯ ਤੇ ਅਸੀਮ—ਮੈਂ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਭੀਮਾਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਅਨੁਯਾਤਃ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਤੂੰ ਭੀਮਾ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਥ ਹੈ—