ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਹਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਨ੍ਤਮਿਹ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਸ਼ੈਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਕੀਰ੍ਣੇ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਵਿਪਮੇषੁ ਚ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਇਯਂ ਚਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨੋਤ੍ਸਹੇਦ੍ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਹੇ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਤਥੈਵਸਹਦੇਵੋऽਯਂ ਸਤਤਂ ਤ੍ਵਾਮਨੁਵ੍ਰਤਃ। ਨ ਜਾਤੁ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਮਤਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਹਮਸ੍ਯ ਵੈ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਹਦੇਵ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪਿਚਾਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਲਾਲਸਭੂਤਾਃ ਸ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਸਹ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਯਦ੍ਯਸ਼ਕ੍ਯੋ ਰਥੈਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ੈਲੋऽਯਂ ਬਹੁਕਨ੍ਦਰਃ। ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮਨਾ ਭਵ
ਜੇ ਇਹ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਰਾਜਨ, ਮਨੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ।
ਅਹਂ ਵਹਿष੍ਯੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਇਤਿ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮਨਾ ਭਵ
ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੇਰਾ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ—ਰਾਜਨ, ਮਨੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ।
ਸੁਕੁਮਾਰੌ ਤਥਾ ਵੀਰੌ ਮਾਦ੍ਰੀਨਨ੍ਦਿਕਰਾਵੁਭੌ। ਦੁਰ੍ਗੇ ਸਂਤਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰਾਸ਼ਕ੍ਤੌ ਭਵਿष੍ਯਤਃ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਨਰਮ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਚੱਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਤੇ ਭਾषਮਾਣਸ੍ਯ ਬਲਂ ਭੀਮਾਭਿਵਰ੍ਧਤਾਮ੍। ਯਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਸਹਸੇ ਵੋਢੁਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਵਿਪੁਲੇऽਧ੍ਵਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਉਠਾ ਕੇ ਲਿਜਾਣ ਦਾ ਉਤਸਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਯਮਜੌ ਚਾਪਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨੈਤਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਬਲਂ ਤਵ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵਧਰ੍ਮਃ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਧਤਾਮ੍
ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਣ। ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਬਲ, ਨਾਮ, ਧਰਮ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਰਹਣ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਸਹਸੇ ਨੇਤੁਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ। ਮਾ ਤੇ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਾ ਚ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪਰਾਭਵਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਣ ਦਾ ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ ਤੇ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤੀ ਮਨੋਰਮਾ। ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਤਾਪ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਬੋਲ, ਇਹ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।'
ਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਰ੍ਵਤੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਰ੍ਵੇ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਹੀ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਲਕੜੀ ਲੈ ਲਾਂਗੇ।
ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਅਹਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਮ੍
ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਭੀਮਸੇਨ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇ ਤੂੰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਰਥ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਸੁਬਾਹੁਵਿषਯਂ ਮਹਤ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਭੂਤਗਜਵਾਜਿਮਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਹਨ।
ਕਿਰਾਤਤਙ੍ਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪੁਲਿਨ੍ਦਸ਼ਤਸਂਕੁਲਮ੍। ਹਿਮਵਤ੍ਯਮਰੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਬਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਜਯਾਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਤ
ਕਿਰਾਤ ਤੇ ਤੰਗਣ ਜਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਲਿੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਭੀੜਾਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਤੇ ਅਜਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਵਿषਯਾਨ੍ਤੇ ਕੁਲਿਨ੍ਦਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸੁਖੋਪਿਤਾਃ
ਕੁਲਿੰਦਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਿਮਲੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਪੌਰੋਗਵਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਸੂਰਜ ਸਾਫ਼ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ, ਇੰਦਰਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ।
ਸੂਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ਨृਪ। ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਲਿਨ੍ਦਾਧਿਪਤੇਃ ਪਰਿਦਾਯ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਡਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੇ ਸਾਮਾਨ, ਰਾਜਾ ਕੁਲਿੰਦ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਯਯੁਃ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਤੇ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸੁਸਂਹृष੍ਟਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤ ਪੈਦਲ ਚੱਲੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੇ ਗਏ।
ਭੀਮਸੇਨਯਮੌ ਚੋਭੌ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਚ ਨਿਬੋਧਤ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ੋ ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਤਾਸ੍ਮਾਨ੍ਵਨੇਚਰਾਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵੇਂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਸੁਣੋ: ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਾਨੂੰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਦੁਰ੍ਬਲਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਯਦ੍ਬ੍ਰੁਵਾਮੇਤਰੇਤਰਮ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਯੇऽਪਿ ਵ੍ਰਜਾਮੋ ਯਦ੍ਨਂਜਯਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦ ਅਸੀਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਸੰਭਵ ਵੇਲੇ ਵੀ ਤੁਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਤਨ੍ਮੇ ਦਹਤਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ। ਯਚ੍ਚ ਵੀਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਧਨਂਜਯਮੁਪਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਇਹ ਤਰਸ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਧਨੰਜਯ, ਬਹਾਦਰ, ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਤਸ੍ਯਾਦਰ੍ਸ਼ਨਤਪ੍ਤਂ ਮਾਂ ਸਾਨੁਜਂ ਵਨਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾਃ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਃ ਸ ਚ ਵੀਰ ਦਹਤ੍ਯੁਤ
ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਯਜਨਸੇਨੀ ਦੇ ਦੁਖ ਦਾ ਸੋਚ ਵੀ, ਬਹਾਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਨਕੁਲਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਜਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਮਿਤੌਜਸਮ੍। ਅਜੇਯਮੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾਨਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਨਕੁਲ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚੈਵ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਚਰਾਮਿ ਸਹ ਯੁष੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਝੀਲਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਾਣ੍ਯਹਂ ਵੀਰਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਂ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਯਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਪੰਜ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਮੈਂ ਸੱਚਾ ਧਨੰਜਯ, ਭੀਭਤਸੁ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵੈ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮਿਨਮ੍। ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲਾ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੀਮਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੈ।
ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਪੁਣਂ ਯੁਦ੍ਦੇऽਵ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੇਨ ਤਪ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰ
ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੀਮਾ, ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ।
ਚਰਨ੍ਤਮਰਿਸਙ੍ਘੇषੁ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕਾਲਮਿਵਾਨਘ। ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਧਨੰਜਯਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਾਲ ਵਰਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਧੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਯਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਨਵਰੋ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਯਮਯੋਃ ਪੂਰ੍ਵਜਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵੋऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਿੱਟੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅਸੀਮ ਹੈ—