ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਬਲਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਵृਕੋਦਰ
ਜੋ ਜੀਵ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ।
ਸਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਬਲਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਤਤੋ ਬਲਂ ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਸਂਸ਼੍ਰਯਸ੍ਵ ਵृਕੋਦਰ
ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੁਨਰ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲਓ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ।
ऋषੇਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕਥਂ ਕृष੍ਣਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਬਾਰੇ; ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸੋਚ, ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿਵੇਂ ਉਥੇ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਥਵਾ ਸਹਦੇਵੇਨ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਚ ਸਮਂ ਵਿਭੋ। ਸੂਤੈਃ ਪੌਰੋਗਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਚਾਰਕੈਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਸਾਹਦੇਵ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥਵਾਨਾਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਰਥੈਰਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਸਹਾਃ ਪਥਿ। ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਹਿਤੋ ਭੀਮ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣ
ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਰਸਤੇ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਭੀਮ, ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ।
ਤ੍ਰਯੋ ਵਯਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਲਧ੍ਵਾਹਾਰਾ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਅਹਂ ਚ ਨਕੁਲਸ਼੍ਚੈਵ ਲੋਮਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ, ਜਿੱਥੋਂ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇ, ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਵਾਂਗੇ: ਮੈਂ, ਨਕੁਲ ਤੇ ਮਹਾਤਪਸੀ ਲੋਮਸ਼।
ਮਮਾਗਮਨਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਗ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਵਸੇਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਰਹੋ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆ ਨ ਆਵਾਂ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਸ਼੍ਰਮੇਣਾਰ੍ਤਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਚੈਵ ਭਾਰਤ। ਵ੍ਰਜਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਭਾਰਤ, ਚੰਗੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸ਼ਵेत ਘੋੜਾ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਰਹੀ।
ਤਵਚਾਪ੍ਯਰਤਿਸ੍ਤੀਵ੍ਰਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਮਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵਪਲਾਯਿਨਮ੍। ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਮਾਂ ਚ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਤੇਰੀ ਤੀਬਰ ਲਾਲਸਾ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ, ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਾਹਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਭਾਰਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਿੰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ?
ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਾਮਂ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ। ਸੂਤਾਃ ਪੌਰੋਗਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯਂ ਚ ਮਨ੍ਯੇਤ ਨੋ ਭਵਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ, ਰਥਵਾਨ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੇ ਚਾਹੁਣ ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਣ; ਤੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਉਹ ਵੀ।
ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਹਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਨ੍ਤਮਿਹ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਸ਼ੈਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਕੀਰ੍ਣੇ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਵਿਪਮੇषੁ ਚ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਇਯਂ ਚਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨੋਤ੍ਸਹੇਦ੍ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਹੇ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਤਥੈਵਸਹਦੇਵੋऽਯਂ ਸਤਤਂ ਤ੍ਵਾਮਨੁਵ੍ਰਤਃ। ਨ ਜਾਤੁ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਮਤਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਹਮਸ੍ਯ ਵੈ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਹਦੇਵ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪਿਚਾਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਲਾਲਸਭੂਤਾਃ ਸ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਸਹ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਯਦ੍ਯਸ਼ਕ੍ਯੋ ਰਥੈਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ੈਲੋऽਯਂ ਬਹੁਕਨ੍ਦਰਃ। ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮਨਾ ਭਵ
ਜੇ ਇਹ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਰਾਜਨ, ਮਨੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ।
ਅਹਂ ਵਹਿष੍ਯੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਇਤਿ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮਨਾ ਭਵ
ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੇਰਾ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ—ਰਾਜਨ, ਮਨੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ।
ਸੁਕੁਮਾਰੌ ਤਥਾ ਵੀਰੌ ਮਾਦ੍ਰੀਨਨ੍ਦਿਕਰਾਵੁਭੌ। ਦੁਰ੍ਗੇ ਸਂਤਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰਾਸ਼ਕ੍ਤੌ ਭਵਿष੍ਯਤਃ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਨਰਮ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਚੱਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਤੇ ਭਾषਮਾਣਸ੍ਯ ਬਲਂ ਭੀਮਾਭਿਵਰ੍ਧਤਾਮ੍। ਯਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਸਹਸੇ ਵੋਢੁਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਵਿਪੁਲੇऽਧ੍ਵਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਉਠਾ ਕੇ ਲਿਜਾਣ ਦਾ ਉਤਸਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਯਮਜੌ ਚਾਪਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨੈਤਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਬਲਂ ਤਵ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵਧਰ੍ਮਃ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਧਤਾਮ੍
ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਣ। ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਬਲ, ਨਾਮ, ਧਰਮ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਰਹਣ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਸਹਸੇ ਨੇਤੁਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ। ਮਾ ਤੇ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਾ ਚ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪਰਾਭਵਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਣ ਦਾ ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ ਤੇ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤੀ ਮਨੋਰਮਾ। ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਤਾਪ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਬੋਲ, ਇਹ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।'
ਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਰ੍ਵਤੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਰ੍ਵੇ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਹੀ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਲਕੜੀ ਲੈ ਲਾਂਗੇ।
ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਅਹਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਮ੍
ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਭੀਮਸੇਨ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇ ਤੂੰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਰਥ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਸੁਬਾਹੁਵਿषਯਂ ਮਹਤ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਭੂਤਗਜਵਾਜਿਮਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਹਨ।
ਕਿਰਾਤਤਙ੍ਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪੁਲਿਨ੍ਦਸ਼ਤਸਂਕੁਲਮ੍। ਹਿਮਵਤ੍ਯਮਰੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਬਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਜਯਾਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਤ
ਕਿਰਾਤ ਤੇ ਤੰਗਣ ਜਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਲਿੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਭੀੜਾਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਤੇ ਅਜਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਵਿषਯਾਨ੍ਤੇ ਕੁਲਿਨ੍ਦਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸੁਖੋਪਿਤਾਃ
ਕੁਲਿੰਦਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਿਮਲੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਪੌਰੋਗਵਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਸੂਰਜ ਸਾਫ਼ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ, ਇੰਦਰਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ।
ਸੂਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ਨृਪ। ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਲਿਨ੍ਦਾਧਿਪਤੇਃ ਪਰਿਦਾਯ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਡਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੇ ਸਾਮਾਨ, ਰਾਜਾ ਕੁਲਿੰਦ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਯਯੁਃ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਤੇ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸੁਸਂਹृष੍ਟਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਧਨਂਜਯਮ੍
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤ ਪੈਦਲ ਚੱਲੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੇ ਗਏ।
ਭੀਮਸੇਨਯਮੌ ਚੋਭੌ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਚ ਨਿਬੋਧਤ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ੋ ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਤਾਸ੍ਮਾਨ੍ਵਨੇਚਰਾਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵੇਂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਸੁਣੋ: ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਾਨੂੰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।