ਕੈਲਾਸਃ ਪਰ੍ਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪਡ੍ਯੋਜਨਸ਼ਤੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਯਤ੍ਰਦੇਵਾਃ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਯਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ, ਰਾਜਾ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਭਾਰਤ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਾਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਨ੍ਨਰਾਃ। ਨਾਗਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕੁਬੇਰਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਕਿੰਨਰ, ਨਾਗ, ਸੁਪਰਨ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨ੍ਵਿਗਾਹਸ੍ਵ ਪਾਰ੍ਥਾਦ੍ਯ ਤਪਸਾ ਚ ਦਮੇਨ ਚ। ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਸੇਨਬਲੇਨ ਚ
ਪਾਰਥ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਤਪ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਜਾ; ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੇ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ਵਰੁਣੋ ਰਾਜਾ ਯਮਸ਼੍ਚ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਯਮ, ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਣ।
ਮਰੁਤਸ਼੍ਚ ਸਹਾਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਦੇਵਾਸੁਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਸੁਭ੍ਯਸ਼੍ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਮਰੁਤ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਵਸੁ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪਰ੍ਵਤਾਦ੍ਵੈ ਸ਼ृਣੋਮਿ ਘੋषਂ ਤਵ ਦੇਵਿ ਗਙ੍ਗੇ। ਗੋਪਾਯਯੇਮਂ ਸੁਭਗੇ ਗਿਰਿਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਜਮੀਢਾਪਚਿਤਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਗੰਗਾ; ਸੁਭਾਗੀ, ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ।
ਦਦਸ੍ਵ ਸ਼ਰ੍ਮ ਪ੍ਰਵਿਵਿਕ੍ਸ਼ਤੋऽਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਾਨਿਮਾਞ੍ਛੈਲਸੁਤੇ ਨृਪਸ੍ਯ। `ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਦਾ ਸਰ੍ਵਸਰਿਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨੇ ਸ ਭ੍ਰਾਤृਕਸ੍ਯੇਹ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ
ਇਹ ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਾਤ ਦੇ।
ਅਪੂਰ੍ਵੋऽਯਂ ਸਂਭ੍ਰਮੋ ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਸ਼ਤ ਮਾ ਪ੍ਰਮਾਦਃ। ਦੇਸ਼ੋ ਹ੍ਯਯਂ ਦੁਰ੍ਗਤਮੋ ਮਤੋऽਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਂ ਸ਼ੌਚਮਿਹਾਚਰਧ੍ਵਮ੍
ਇਹ ਲੋਮਸ਼ਾ ਲਈ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਬੇਧਿਆਨ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਖਤਰਨਾਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖੋ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮਮੁਦਾਰਵੀਰ੍ਯਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਯਤ੍ਤਃ ਪਾਲਯ ਭੀਮਸੇਨ। ਸ਼ੂਨ੍ਯੇऽਰ੍ਜੁਨੇऽਸਨ੍ਨਿਹਿਤੇ ਚ ਤਾਤ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਕृष੍ਣਾ ਭਜਤੇ ਭਯੇषੁ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜਿਸਦੀ ਵਿਰਤਾ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਆਖਿਆ: 'ਭੀਮਸੇਨ, ਤੂੰ ਚੋਖਾ ਰਹਿ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਿਆਰੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਡਰ ਦੇ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਂ ਸ ਯਮੌ ਸਮੇਤ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਵਿਮृਜ੍ਯਗਾਤ੍ਰੇ। ਉਵਾਚ ਤੌ ਬਾष੍ਪਕਲਂ ਸ ਰਾਜਾ ਮਾ ਬੈष੍ਟਮਾਗਚ੍ਛਤਮਪ੍ਰਮਤ੍ਤੌ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੋਂਝਿਆ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੋਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਡਰੋ ਨਾ, ਅੱਗੇ ਆਓ ਤੇ ਸਦਾ ਚੋਖੇ ਰਹੋ।'
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਬਲਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਵृਕੋਦਰ
ਜੋ ਜੀਵ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ।
ਸਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਬਲਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਤਤੋ ਬਲਂ ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਸਂਸ਼੍ਰਯਸ੍ਵ ਵृਕੋਦਰ
ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੁਨਰ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲਓ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ।
ऋषੇਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕਥਂ ਕृष੍ਣਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਬਾਰੇ; ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸੋਚ, ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿਵੇਂ ਉਥੇ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਥਵਾ ਸਹਦੇਵੇਨ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਚ ਸਮਂ ਵਿਭੋ। ਸੂਤੈਃ ਪੌਰੋਗਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਚਾਰਕੈਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਸਾਹਦੇਵ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥਵਾਨਾਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਰਥੈਰਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਸਹਾਃ ਪਥਿ। ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਹਿਤੋ ਭੀਮ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣ
ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਰਸਤੇ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਭੀਮ, ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ।
ਤ੍ਰਯੋ ਵਯਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਲਧ੍ਵਾਹਾਰਾ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਅਹਂ ਚ ਨਕੁਲਸ਼੍ਚੈਵ ਲੋਮਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ, ਜਿੱਥੋਂ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇ, ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਵਾਂਗੇ: ਮੈਂ, ਨਕੁਲ ਤੇ ਮਹਾਤਪਸੀ ਲੋਮਸ਼।
ਮਮਾਗਮਨਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਗ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਵਸੇਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਰਹੋ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆ ਨ ਆਵਾਂ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਸ਼੍ਰਮੇਣਾਰ੍ਤਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਚੈਵ ਭਾਰਤ। ਵ੍ਰਜਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਭਾਰਤ, ਚੰਗੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸ਼ਵेत ਘੋੜਾ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਰਹੀ।
ਤਵਚਾਪ੍ਯਰਤਿਸ੍ਤੀਵ੍ਰਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਮਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵਪਲਾਯਿਨਮ੍। ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਮਾਂ ਚ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਤੇਰੀ ਤੀਬਰ ਲਾਲਸਾ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ, ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਾਹਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਭਾਰਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਿੰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ?
ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਾਮਂ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ। ਸੂਤਾਃ ਪੌਰੋਗਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯਂ ਚ ਮਨ੍ਯੇਤ ਨੋ ਭਵਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ, ਰਥਵਾਨ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੇ ਚਾਹੁਣ ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਣ; ਤੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਉਹ ਵੀ।
ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਹਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਨ੍ਤਮਿਹ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਸ਼ੈਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਕੀਰ੍ਣੇ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਵਿਪਮੇषੁ ਚ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਇਯਂ ਚਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨੋਤ੍ਸਹੇਦ੍ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਹੇ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਤਥੈਵਸਹਦੇਵੋऽਯਂ ਸਤਤਂ ਤ੍ਵਾਮਨੁਵ੍ਰਤਃ। ਨ ਜਾਤੁ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਮਤਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਹਮਸ੍ਯ ਵੈ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਹਦੇਵ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪਿਚਾਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਲਾਲਸਭੂਤਾਃ ਸ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਸਹ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਯਦ੍ਯਸ਼ਕ੍ਯੋ ਰਥੈਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ੈਲੋऽਯਂ ਬਹੁਕਨ੍ਦਰਃ। ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮਨਾ ਭਵ
ਜੇ ਇਹ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਰਾਜਨ, ਮਨੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ।
ਅਹਂ ਵਹਿष੍ਯੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਇਤਿ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮਨਾ ਭਵ
ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੇਰਾ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ—ਰਾਜਨ, ਮਨੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ।
ਸੁਕੁਮਾਰੌ ਤਥਾ ਵੀਰੌ ਮਾਦ੍ਰੀਨਨ੍ਦਿਕਰਾਵੁਭੌ। ਦੁਰ੍ਗੇ ਸਂਤਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰਾਸ਼ਕ੍ਤੌ ਭਵਿष੍ਯਤਃ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਨਰਮ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਚੱਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਤੇ ਭਾषਮਾਣਸ੍ਯ ਬਲਂ ਭੀਮਾਭਿਵਰ੍ਧਤਾਮ੍। ਯਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਸਹਸੇ ਵੋਢੁਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਵਿਪੁਲੇऽਧ੍ਵਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਉਠਾ ਕੇ ਲਿਜਾਣ ਦਾ ਉਤਸਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਯਮਜੌ ਚਾਪਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨੈਤਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਬਲਂ ਤਵ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵਧਰ੍ਮਃ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਧਤਾਮ੍
ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਣ। ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਬਲ, ਨਾਮ, ਧਰਮ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਰਹਣ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਸਹਸੇ ਨੇਤੁਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ। ਮਾ ਤੇ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਾ ਚ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪਰਾਭਵਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਣ ਦਾ ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ ਤੇ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।