ਰਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਕਿਲਾਰ੍ਥਾਯ ਨਨੁ ਤ੍ਵਂ ਤਪ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਪਃ। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਨਧੀਤਾ ਵੈ ਵੇਦਾਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ? ਹੁਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਜਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੇਦ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਕਲ੍ਯਾਣਸ਼ੀਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਅਨਾਗਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕਰ੍ਕਸ਼ਤ੍ਵਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਪਰਾੜੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕਠੋਰਤਾ ਅਪਣਾਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੋ ਮਯਾ ਤਾਤ ਰੈਭ੍ਯਾਵਸਥਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਗਤਵਾਨੇਵ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਸ ਨਿਕੰਮੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ।
ਯਃ ਸ ਜਾਨਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯੈਕਂ ਮਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਗਤਵਾਨੇਵ ਕੋਪਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ—ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਏष ਰੈਭ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੇਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਾਨਿष੍ਟਤਮਾਨ੍ਭੁਵਿ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਥਾऽਹਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਲ੍ਵਿषੀ। ਤਥਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸੁਤੋ ਰੈਭ੍ਯਂ ਹਿਂਸ੍ਯਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਮਨਾਗਸਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ, ਪਾਪੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਤਿਵੇਂ ਰੈਭਿਆ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਬੇਕਸੂਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਲਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।
ਸੁਖਿਨੋ ਵੈ ਨਰਾ ਯੇषਾਂ ਜਾਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁਸ਼ ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾ ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਪੁੱਤਰ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕृਤਾਚ੍ਛੋਕਾਦ੍ਭृਸ਼ਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਸਃ। ਸ਼ਪਨ੍ਤੀष੍ਟਾਨ੍ਸਖੀਨਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਪਾਪਤਰੋ ਨੁ ਕਃ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਰਾਸੁਸ਼੍ਚ ਸੁਤੋ ਦृष੍ਟਃ ਸ਼ਪ੍ਤਸ਼੍ਚੈष੍ਟਃ ਸਖਾ ਮਯਾ। ਈਦृਸ਼ੀਮਾਪਦਂ ਕੋਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋऽਨੁਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਐਸਾ ਦੁਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਿਲਪ੍ਯੈਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋऽਦਹਤ੍ਸੁਤਮ੍। ਸੁਸਮਿਦ੍ਧਂ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਜਦ ਅੱਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਗਈ, ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਹੋਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਬृਹਦ੍ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਸਤ੍ਰਂ ਤੇਨੇ ਮਹਾਭਾਗੋ ਰੈਭ੍ਯਯਾਜ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹੱਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਰੈਭਿਆ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਾਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਰੈਭ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਾਵਰ੍ਵਾਵਸੁਪਰਾਸੂ। ਵृਤੌ ਸਹਾਯੌ ਸਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਬृਹਦ੍ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਉਸ ਯਜਨਾ ਲਈ, ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਵਾਵਸੁ ਤੇ ਪਰਾਵਸੁ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਹੱਦਯੁਮਨ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਤੌ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੌ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਜਗ੍ਮਤੁਃ। ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਤ੍ਵਭਵਦ੍ਰੈਭ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚੈਵ ਪਰਾਵਸੋਃ
ਉਥੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰੈਭਿਆ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਰਾਵਸੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਅਥਾਵਲੋਕਕੋऽਗਚ੍ਛਦ੍ਗृਹਾਨਕਃ ਪਰਾਵਸੁਃ। ਕृष੍ਣਾਜਿਨੇਨ ਸਂਵੀਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਿਤਰਂ ਵਨੇ
ਫਿਰ ਪਰਾਵਸੁ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਜਘਨ੍ਯਰਾਤ੍ਰੇ ਨਿਦ੍ਰਾਨ੍ਧਃ ਸਾਵਸ਼ੇषੇ ਤਮਸ੍ਯਾਪਿ। ਚਰਨ੍ਤਂ ਗਹਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਮੇਨੇ ਸ ਪਿਤਰਂ ਮृਗਮ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹਨੇਰੇ ਵੇਲੇ, ਨੀਂਦ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਾਵਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਮृਗਂ ਤੁ ਮਨ੍ਯਮਾਨੇਨ ਪਿਤਾ ਵੈ ਤੇਨ ਹਿਂਸਿਤਃ। ਅਕਾਮਯਾਨੇਨ ਤਦਾ ਸ਼ਰੀਰਤ੍ਰਾਣਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਰਾਵਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਤਸ੍ਯ ਸ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਪੁਨਰਾਗਮ੍ਯ ਤਤ੍ਸਤ੍ਰਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਾਤਰਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਪਰਾਵਸੁ ਮੁੜ ਯਜਨਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਦਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੋਢੁਮੇਕਃ ਕਥਂਚਨ। ਮਯਾ ਚ ਹਿਂਸਿਤਸ੍ਤਾਤੋ ਮਨ੍ਯਮਾਨੇਨ ਵੈ ਮृਗਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੰਮ ਇਕੱਲੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਸੋऽਸ੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਵ੍ਰਤਂ ਤਾਤ ਚਰ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਿਨਾਮ੍। ਸਮਰ੍ਥੋ ਹ੍ਯਹਮੇਕਾਕੀ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤੁਮਿਦਂ ਮੁਨੇ
ਸਾਡੀ خاطر, ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਲਓ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਇਹ ਯਜਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਕਰੋਤੁ ਵੈ ਭਵਾਨ੍ਸਤ੍ਰਂ ਬृਹਦ੍ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਚਰਿष੍ਯੇऽਹਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਿਹੱਦਯੁਮਨ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਸ ਤਸ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯਾਃ ਪਾਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਅਰ੍ਵਾਵਸੁਸ੍ਤਦਾ ਸਤ੍ਰਮਾਜਗਾਮ ਪੁਨਰ੍ਮੁਨਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਅਰਵਾਵਸੁ ਮੁਨੀ ਬਣ ਕੇ ਮੁੜ ਯਜਨਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਾਵਸੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਬृਹਦ੍ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਨਂ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਾਵਸੁ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਿਹੱਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏष ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਯਜ੍ਞਂ ਮਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦਿਤਿ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨਾਪਿ ਪੀਡਯੇਤ੍ਤ੍ਵਾਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਅੰਦਰ ਨਾ ਆਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰੇਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਨਾਹ ਸ ਵਿਟ੍ਪਤੇ। ਪ੍ਰੇष੍ਯੈਰੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਵਾਵਸੁਸ੍ਤਦਾ। ਨ ਮਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯੇਯਂ ਕृਤੇਤ੍ਯਾਹ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਜਦ ਅਰਵਾਵਸੁ ਨੂੰ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਕੱਢਿਆ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।'
ਉਚ੍ਯਮਾਨੋऽਸਕृਤ੍ਪ੍ਰੇष੍ਯੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਇਤਿ ਭਾਰਤ। ਨੈਵਸ੍ਮ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਬ੍ਰ੍ਹਮਹਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂਕृਤਾਮ੍। ਮਮ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਮਯਾ ਸ ਪਰਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਭਾਰਤ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਖੁਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ ਤਥਾ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇष੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਃ। ਤੂष੍ਣੀਂ ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਰ੍ਵਨਮੇਵ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਉਗ੍ਰਂ ਤਪਃ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਿਵਾਕਰਮਥਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਰਹਸ੍ਯਵੇਦਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਉੱਚ ਤਪ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਂਸ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਸ੍ਵਯਮਗ੍ਰਭੁਗਵ੍ਯਯਃ
ਫਿਰ, offerings ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਅਮਰ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ਦੇਵਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾऽਰ੍ਵਾਵਸੋਰ੍ਨृਪ। ਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਨਿਰਾਸੁਸ਼੍ਚ ਪਰਾਵਸੁਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਤੇ ਪਰਾਵਸੂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੁਰਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਫਿਰ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।