ਤਤਃ ਸਮਭਵਨ੍ਨਾਰੀ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸਂਮਿਤਾ। ਅਵਲੁਪ੍ਯਾਪਰਾਂ ਚਾਪਿ ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਜਟਾਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਵੁਹੂ ਵਾਂਗ ਇਕ ਔਰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਜਟਾ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਬ੍ਰੂਤਾਂ ਤੌ ਤਦਾ ਰੈਭ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਉਸ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਰੈਭਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰੀਏ?'
ਤਾਵਬ੍ਰਵੀਦृषਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਵਕ੍ਰੀਰ੍ਵਧ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਜਗ੍ਮਤृਸ੍ਤੌ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਵਕ੍ਰੀਤਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਯਵਕਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ'; ਦੋਵੇਂ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਯਵਕਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸਮੁਪਾਸ੍ਥਾਯ ਕृਤ੍ਯਾ ਸृष੍ਟਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਜਹਾਰਾਸ੍ਯ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਰਿਸੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਕ੍ਰਿਤੀ ਯਵਕਰੀ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਜਲ-ਪਾਤਰਾ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਤੁ ਯਵਕ੍ਰੀਤਮਪਕृष੍ਟਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍। ਤਤ ਉਦ੍ਯਤਸ਼ੂਲਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਯਵਕਰੀ, ਹੁਣ ਅਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਜਲ-ਪਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਵਲ ਦੌੜ ਪਾਇਆ।
ਤਮਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਯਵਕ੍ਰੀਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਯਤ੍ਰਵੈ ਸਰਃ
ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਮਾਰਨ ਆਉਂਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਵਕਰੀ ਚੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਠਿਆ ਤੇ ਝੀਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਜਲਹੀਨਂ ਸਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਵਕ੍ਰੀਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪੁਨਃ। ਜਗਾਮ ਸਰਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਸਨ੍ਵਿਸ਼ੋषਿਤਾਃ
ਝੀਲ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਵਕਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸ ਕਾਲ੍ਯਮਾਨੋ ਘੋਰੇਣ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਪਿਤੁਰ੍ਭੀਤਃ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਯਜਨ-ਅੱਗ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਵੈ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਰੇਣਾਨ੍ਧੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਾ। ਨਿਗृਹੀਤੋ ਬਲਾਦ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਸੋऽਵਾਤਿष੍ਠਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਇੱਕ ਅੰਨ੍ਹਾ ਸ਼ੂਦਰ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਲਪੂਰਵਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਨਿਗृਹੀਤਂ ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਯਵਕ੍ਰੀਤਂ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲੇਨ ਸ ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯੋऽਪਤਤ੍
ਜਦ ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਯਵਕ੍ਰੀਤਂ ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਰੈਭ੍ਯਮਾਗਮਤ੍। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤੁ ਰੈਭ੍ਯੇਣ ਤਯਾ ਨਾਰ੍ਯਾ ਸਹਾਵਸਤ੍
ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੈਭਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਰੈਭਿਆ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਔਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਮਾਹ੍ਨਿਕਮ੍। ਸਮਿਤ੍ਕਲਾਪਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਪਰ ਭਰਦਵਾਜ, ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪਾਠ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਲਕੜੀਆਂ ਦੀ ਗੱਡੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠਿਨ੍ਤਿ ਪਾਵਕਾਃ। ਨ ਤ੍ਵੇਨਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਹਤਪੁਤ੍ਰਂ ਤਦਾऽਗ੍ਨਯਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਸਨ; ਪਰ ਹੁਣ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਵੈਕृਤਂਤ੍ਵਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਸ ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤਮਨ੍ਧਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਮਾਸੀਨਂ ਗृਹਪਾਲਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਗੜਬੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਨੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂਨੁ ਮੇ ਨਾਗ੍ਨਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਨ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਿਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਸ਼ੂਦਰ, ਅੱਗਾਂ ਮੇਰੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ? ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਕੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਰੈਭ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਗਤਵਾਨਲ੍ਪਚੇਤਨਃ। ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨ ਹਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਮੇ ਮਨਃ
ਕੀ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਰੈਭਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ।
ਰੈਭ੍ਯਂ ਯਾਤੋ ਨੂਨਮਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਦਚੇਤਨਃ। ਤਥਾਹਿ ਨਿਹਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਰੈਭਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਲ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੇਨਾਯਂ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਅਗ੍ਨ੍ਯਗਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਾਰਿ ਮਯਾ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਹਤਾਸ਼ੋऽਤ੍ਰਜਲਕਾਮੋਸ਼ੁਚਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਨਿਹਤਃ ਸੋऽਤਿਵੇਗੇਨ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮਹਤ੍। ਗਤਾਸੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ।
ਰਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਕਿਲਾਰ੍ਥਾਯ ਨਨੁ ਤ੍ਵਂ ਤਪ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਪਃ। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਨਧੀਤਾ ਵੈ ਵੇਦਾਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ? ਹੁਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਜਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੇਦ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਕਲ੍ਯਾਣਸ਼ੀਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਅਨਾਗਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕਰ੍ਕਸ਼ਤ੍ਵਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਪਰਾੜੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕਠੋਰਤਾ ਅਪਣਾਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੋ ਮਯਾ ਤਾਤ ਰੈਭ੍ਯਾਵਸਥਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਗਤਵਾਨੇਵ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਸ ਨਿਕੰਮੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ।
ਯਃ ਸ ਜਾਨਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯੈਕਂ ਮਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਗਤਵਾਨੇਵ ਕੋਪਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ—ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਏष ਰੈਭ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੇਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਾਨਿष੍ਟਤਮਾਨ੍ਭੁਵਿ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਥਾऽਹਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਲ੍ਵਿषੀ। ਤਥਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸੁਤੋ ਰੈਭ੍ਯਂ ਹਿਂਸ੍ਯਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਮਨਾਗਸਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ, ਪਾਪੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਤਿਵੇਂ ਰੈਭਿਆ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਬੇਕਸੂਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਲਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।
ਸੁਖਿਨੋ ਵੈ ਨਰਾ ਯੇषਾਂ ਜਾਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁਸ਼ ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾ ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਪੁੱਤਰ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕृਤਾਚ੍ਛੋਕਾਦ੍ਭृਸ਼ਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਸਃ। ਸ਼ਪਨ੍ਤੀष੍ਟਾਨ੍ਸਖੀਨਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਪਾਪਤਰੋ ਨੁ ਕਃ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਰਾਸੁਸ਼੍ਚ ਸੁਤੋ ਦृष੍ਟਃ ਸ਼ਪ੍ਤਸ਼੍ਚੈष੍ਟਃ ਸਖਾ ਮਯਾ। ਈਦृਸ਼ੀਮਾਪਦਂ ਕੋਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋऽਨੁਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਐਸਾ ਦੁਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਿਲਪ੍ਯੈਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋऽਦਹਤ੍ਸੁਤਮ੍। ਸੁਸਮਿਦ੍ਧਂ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਜਦ ਅੱਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਗਈ, ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਹੋਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।