ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪਿਤਰਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣ ਯਵਕ੍ਰੀਰਕੁਤੋਭਯਃ। ਵਿਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨृषੀਨਨ੍ਯਾਨਤੁष੍ਯਤ੍ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਪਰ ਯਵਕਰੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ।
ਚਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣਃ ਸ ਤਦਾ ਯਵਕ੍ਰੀਰਕੁਤੋਭਯਃ। ਜਗਾਮ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਰੈਭ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਯਵਕਰੀ, ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਸੰਤ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁष੍ਪਤਦ੍ਰੁਮਭੂषਿਤੇ। ਵਿਚਰਨ੍ਤੀਂ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕਿਨ੍ਨਰੀਮਿਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੈਭਿਆ ਦੀ ਵੁਹੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਅਸਮਾਨੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਵਕ੍ਰੀਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚੇਦਮੁਪਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਮਾਮਿਨਿ। ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੋ ਲਜ੍ਜਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਾਮੇਨ ਹृਤਚੇਤਨਃ
ਯਵਕਰੀ ਨੇ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਸੋਹਣੀਏ', ਜਦਕਿ ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਲਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਪਾਚ੍ਚ ਬਿਭ੍ਯਤੀ। ਤੇਜਸ੍ਵਿਤਾਂ ਚ ਰੈਭ੍ਯਸ੍ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਯਵਕਰੀ ਦੀ ਆਦਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦਿਆਂ ਤੇ ਰੈਭਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤ ਏਕਾਨ੍ਤਮਾਨੀਯ ਲਜ੍ਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਆਜਗਾਮ ਤਦਾ ਰੈਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮਰਿਂਦਮ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰੈਭਿਆ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲੇ।
ਰੁਦਤੀਂ ਚ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਰ੍ਤਾ ਪਰਾਵਸੋਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਞ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਪਰਾਵਸੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੀ ਵੁਹੂ, ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਸਾ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਯਵਕ੍ਰੀਭਾषਿਤਂ ਸ਼ੁਭਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਯਵਕ੍ਰੀਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਨੇ ਰੈਭਿਆ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਯਵਕਰੀ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਯਵਕਰੀ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨਸ੍ਯੈਵ ਰੈਭ੍ਯਸ੍ਯ ਯਵਕ੍ਰੇਸ੍ਤਦ੍ਵਿਚੇष੍ਟਨਮ੍। ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਤਦਾ ਚੇਤਃ ਕ੍ਰੋਧਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਯਵਕਰੀ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੈਭਿਆ ਦਾ ਦਿਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਉਠਿਆ।
ਸ ਤਦਾ ਮਨ੍ਯੁਨਾऽऽਵਿष੍ਟਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਕੋਪਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਅਵਲੁਪ੍ਯ ਜਟਾਮੇਕਾਂ ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤੇ
ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਇਕ ਜਟਾ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਨ੍ਨਾਰੀ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸਂਮਿਤਾ। ਅਵਲੁਪ੍ਯਾਪਰਾਂ ਚਾਪਿ ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਜਟਾਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਵੁਹੂ ਵਾਂਗ ਇਕ ਔਰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਜਟਾ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਬ੍ਰੂਤਾਂ ਤੌ ਤਦਾ ਰੈਭ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਉਸ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਰੈਭਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰੀਏ?'
ਤਾਵਬ੍ਰਵੀਦृषਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਵਕ੍ਰੀਰ੍ਵਧ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਜਗ੍ਮਤृਸ੍ਤੌ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਵਕ੍ਰੀਤਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਯਵਕਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ'; ਦੋਵੇਂ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਯਵਕਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸਮੁਪਾਸ੍ਥਾਯ ਕृਤ੍ਯਾ ਸृष੍ਟਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਜਹਾਰਾਸ੍ਯ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਰਿਸੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਕ੍ਰਿਤੀ ਯਵਕਰੀ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਜਲ-ਪਾਤਰਾ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਤੁ ਯਵਕ੍ਰੀਤਮਪਕृष੍ਟਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍। ਤਤ ਉਦ੍ਯਤਸ਼ੂਲਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਯਵਕਰੀ, ਹੁਣ ਅਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਜਲ-ਪਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਵਲ ਦੌੜ ਪਾਇਆ।
ਤਮਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਯਵਕ੍ਰੀਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਯਤ੍ਰਵੈ ਸਰਃ
ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਮਾਰਨ ਆਉਂਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਵਕਰੀ ਚੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਠਿਆ ਤੇ ਝੀਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਜਲਹੀਨਂ ਸਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਵਕ੍ਰੀਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪੁਨਃ। ਜਗਾਮ ਸਰਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਸਨ੍ਵਿਸ਼ੋषਿਤਾਃ
ਝੀਲ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਵਕਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸ ਕਾਲ੍ਯਮਾਨੋ ਘੋਰੇਣ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਪਿਤੁਰ੍ਭੀਤਃ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਯਜਨ-ਅੱਗ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਵੈ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਰੇਣਾਨ੍ਧੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਾ। ਨਿਗृਹੀਤੋ ਬਲਾਦ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਸੋऽਵਾਤਿष੍ਠਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਇੱਕ ਅੰਨ੍ਹਾ ਸ਼ੂਦਰ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਲਪੂਰਵਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਨਿਗृਹੀਤਂ ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਯਵਕ੍ਰੀਤਂ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲੇਨ ਸ ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯੋऽਪਤਤ੍
ਜਦ ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਯਵਕ੍ਰੀਤਂ ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਰੈਭ੍ਯਮਾਗਮਤ੍। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤੁ ਰੈਭ੍ਯੇਣ ਤਯਾ ਨਾਰ੍ਯਾ ਸਹਾਵਸਤ੍
ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੈਭਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਰੈਭਿਆ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਔਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਮਾਹ੍ਨਿਕਮ੍। ਸਮਿਤ੍ਕਲਾਪਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਪਰ ਭਰਦਵਾਜ, ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪਾਠ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਲਕੜੀਆਂ ਦੀ ਗੱਡੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠਿਨ੍ਤਿ ਪਾਵਕਾਃ। ਨ ਤ੍ਵੇਨਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਹਤਪੁਤ੍ਰਂ ਤਦਾऽਗ੍ਨਯਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਸਨ; ਪਰ ਹੁਣ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਵੈਕृਤਂਤ੍ਵਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਸ ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤਮਨ੍ਧਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਮਾਸੀਨਂ ਗृਹਪਾਲਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਗੜਬੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਨੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂਨੁ ਮੇ ਨਾਗ੍ਨਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਨ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਿਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਸ਼ੂਦਰ, ਅੱਗਾਂ ਮੇਰੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ? ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਕੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਰੈਭ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਗਤਵਾਨਲ੍ਪਚੇਤਨਃ। ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨ ਹਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਮੇ ਮਨਃ
ਕੀ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਰੈਭਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ।
ਰੈਭ੍ਯਂ ਯਾਤੋ ਨੂਨਮਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਦਚੇਤਨਃ। ਤਥਾਹਿ ਨਿਹਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਰੈਭਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਲ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੇਨਾਯਂ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਅਗ੍ਨ੍ਯਗਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਾਰਿ ਮਯਾ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਹਤਾਸ਼ੋऽਤ੍ਰਜਲਕਾਮੋਸ਼ੁਚਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਨਿਹਤਃ ਸੋऽਤਿਵੇਗੇਨ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮਹਤ੍। ਗਤਾਸੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ।