ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਰਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵੇਦਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਹ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਵੇਦ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'
ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸੇ ਕਾਮਂ ਯਵਕ੍ਰੀਰ੍ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਸ ਲਬ੍ਧਕਾਮ ਪਿਤਰਂ ਸਮੇਤ੍ਯਾਥੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਯਵਕ੍ਰੀਤ, ਉਹ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਵੇਦਾ ਮਮ ਤਾਤਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ। ਅਪਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਭਵਿष੍ਯਾਵੋ ਵਰਾ ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾ ਮਯਾ
ਵੇਦਾਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀਆਂ ਹਨ।
ਦਰ੍ਪਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਤਾਤ ਵਰਾਁਲ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍। ਸ ਦਰ੍ਪਪਰ੍ਣਃ ਕृਪਣਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਪਿਤਾ, ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਦਾਤ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਮਾੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਾ ਗਾਥਾ ਦੇਵੈਰੁਦਾਹृਤਾਃ। ਮੁਨਿਰਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਪੁਤ੍ਰ ਬਾਲਧਿਰ੍ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਥੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਹੀਆਂ ਇਹ ਗਾਥਾਵਾਂ ਉਧਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮਹਾਤਮਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਾਲਧੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਰਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਭਵੇਨ੍ਮਮ ਸੁਤੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯ ਇਤਿਤਂ ਲਬ੍ਧਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇ', ਤੇ ਉਹ ਦਾਤ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਵੈ ਦੇਵੈਃ ਕृਤੋ ਨ ਤ੍ਵਮਰੈਃ ਸਮਃ। ਨਾਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਅਮਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਥੇਮੇ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤਾਵਜ੍ਜੀਵੇਨ੍ਮਮ੍ ਸੁਤੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮੁਤ ਮੇ ਮਤਃ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪਹਾੜ ਖੜੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਨਾ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਮੇਰਾ ਇਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਜਤ੍ਰੇ ਮੇਧਾਵੀ ਕ੍ਰੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਰੋ ਦਰ੍ਪਾਦृषੀਂਸ਼੍ਚੈਵਾਵਮਨ੍ਯਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦਾਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍। ਆਸਸਾਦ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਧਨੁषਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨੀषਿਣਮ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਧਨੁਸ਼ਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਚਕ੍ਰੇ ਮੇਧਾਵੀ ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਭਵ ਭਸ੍ਮੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤਃ ਸ ਨ ਭਸ੍ਮ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਮੈਧਾਵੀ, ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕੀਤੀ। ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਭਸਮ ਹੋ ਜਾ!' ਪਰ ਉਹ ਭਸਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਧਨੁषਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਧਾਵਿਨਮਨਾਮਯਮ੍। `ਮੁਨਿਸ੍ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਮਹਿषਰੂਪਧृਤ੍। ਸ਼ृਙ੍ਗੇਣਾਦ੍ਰੀਨਚਲਯਤ੍ਤਤੋऽਯਂਭਸ੍ਮਸਾਦਭੂਤ੍
ਧਨੁਸ਼ਾਕਸ਼ ਨੇ ਮੈਧਾਵੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਹ ਖੁਦ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਮੈਧਾਵੀ ਭਸਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਮਹਰ੍षਿਰ੍ਭੇਦਯਾਮਾਸ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍। ਸ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਵਿਨष੍ਟੇ ਤੁ ਮਮਾਰ ਸਹਸਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਵਜੋਂ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਕਾਰਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਤੁਰੰਤ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਮृਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਵਿਲਲਾਪ ਤਤਃ ਪਿਤਾ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਰੋਣਾ-ਪੁਕਾਰ ਕਰੀ।
ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਪਰਮਾਰ੍ਤਵਤ੍। ਊਚੁਰ੍ਵੇਦਵਿਦਃ ਸਰ੍ਵੈ ਗਾਥਾਂ ਯਾਂ ਤਾਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਗਾਥਾਵਾਂ ਆਖੀਆਂ। ਉਹ ਗਾਥਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ।
ਨ ਦਿष੍ਟਮਰ੍ਥਮਤ੍ਯੇਤੁਮੀਸ਼ੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ। ਮਹਰ੍षਿਰ੍ਭੇਦਯਾਮਾਸ ਧਨੁषਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹੀਧਰਾਨ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਅਮਰ ਜੀਵ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਲਿਖੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਧਨੁਸ਼ਾਕਸ਼ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਬਾਲਾ ਦਰ੍ਪਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਭਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਦਾਤਾਂ ਲੈ ਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਪਸੀ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਵੀਂ।
ਏष ਰੈਭ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਚਾਸ੍ਯ ਤਥਾਵਿਧੌ। ਤਂ ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰ ਨਾਭ੍ਯੇषਿ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਇਹ ਰੈਭਿਆ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ।
ਸ ਹਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪੀਡਯਿਤੁਂ ਰੁषਾ। ਰੈਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਕੋਪਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ। ਰੈਭਿਆ ਤਪਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ।
ਏਵ ਕਰਿष੍ਯੇ ਮਾ ਤਾਪਂ ਤਾਤ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕਥਂਚਨ। ਯਥਾ ਹਿ ਮੇ ਭਵਾਨ੍ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਰੈਭ੍ਯਃ ਪਿਤਾ ਮਮ
ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਰੈਭਿਆ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪਿਤਰਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣ ਯਵਕ੍ਰੀਰਕੁਤੋਭਯਃ। ਵਿਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨृषੀਨਨ੍ਯਾਨਤੁष੍ਯਤ੍ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਪਰ ਯਵਕਰੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ।
ਚਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣਃ ਸ ਤਦਾ ਯਵਕ੍ਰੀਰਕੁਤੋਭਯਃ। ਜਗਾਮ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਰੈਭ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਯਵਕਰੀ, ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਸੰਤ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁष੍ਪਤਦ੍ਰੁਮਭੂषਿਤੇ। ਵਿਚਰਨ੍ਤੀਂ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕਿਨ੍ਨਰੀਮਿਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੈਭਿਆ ਦੀ ਵੁਹੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਅਸਮਾਨੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਵਕ੍ਰੀਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚੇਦਮੁਪਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਮਾਮਿਨਿ। ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੋ ਲਜ੍ਜਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਾਮੇਨ ਹृਤਚੇਤਨਃ
ਯਵਕਰੀ ਨੇ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਸੋਹਣੀਏ', ਜਦਕਿ ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਲਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਪਾਚ੍ਚ ਬਿਭ੍ਯਤੀ। ਤੇਜਸ੍ਵਿਤਾਂ ਚ ਰੈਭ੍ਯਸ੍ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਯਵਕਰੀ ਦੀ ਆਦਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦਿਆਂ ਤੇ ਰੈਭਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤ ਏਕਾਨ੍ਤਮਾਨੀਯ ਲਜ੍ਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਆਜਗਾਮ ਤਦਾ ਰੈਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮਰਿਂਦਮ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰੈਭਿਆ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲੇ।
ਰੁਦਤੀਂ ਚ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਰ੍ਤਾ ਪਰਾਵਸੋਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਞ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਪਰਾਵਸੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੀ ਵੁਹੂ, ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਸਾ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਯਵਕ੍ਰੀਭਾषਿਤਂ ਸ਼ੁਭਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਯਵਕ੍ਰੀਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਨੇ ਰੈਭਿਆ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਯਵਕਰੀ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਯਵਕਰੀ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨਸ੍ਯੈਵ ਰੈਭ੍ਯਸ੍ਯ ਯਵਕ੍ਰੇਸ੍ਤਦ੍ਵਿਚੇष੍ਟਨਮ੍। ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਤਦਾ ਚੇਤਃ ਕ੍ਰੋਧਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਯਵਕਰੀ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੈਭਿਆ ਦਾ ਦਿਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਉਠਿਆ।
ਸ ਤਦਾ ਮਨ੍ਯੁਨਾऽऽਵਿष੍ਟਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਕੋਪਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਅਵਲੁਪ੍ਯ ਜਟਾਮੇਕਾਂ ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤੇ
ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਇਕ ਜਟਾ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।