ਯਵਕ੍ਰੀਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਚਿਤਂ ਸ਼ੈਚਕਰ੍ਮਣਿ। ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸੇਤੁਂ ਵਾਲੁਕਾਭਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਃ
ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਲਈ ਠੀਕ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਯਦਾऽਸ੍ਯ ਵਦਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ। ਵਾਲੁਕਾਭਿਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਮਭਿਪੂਰਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰੇਤ ਪਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਲੁਕਾਮੁष੍ਟਿਮਨਿਸ਼ਂ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍। ਸ੍ਨਾਤੁਮਭ੍ਯਾਗਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯਵਕ੍ਰੀਤਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਰੇਤ ਦੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਜਦ ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯਵਕ੍ਰੀਤੋ ਯਤ੍ਨਵਨ੍ਤਂ ਨਿਬਨ੍ਧਨੇ। ਪ੍ਰਹਸਂਸ਼੍ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਕਿਮਿਦਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਂਚ ਤੇ ਹ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਅਤੀਵ ਹਿ ਮਹਾਨ੍ਯਤ੍ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਯਂ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਤਨ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।
ਬਨ੍ਧਿष੍ਯੇ ਸੇਤੁਨਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸੁਖਃ ਪਨ੍ਥਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤੇ ਹਿ ਜਨਸ੍ਤਾਤ ਤਰਮਾਣਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪੁਲ ਨਾਲ ਰੋਕਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਲੋਕ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਯਂ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਬਦ੍ਧੁਂ ਮਹਾਨੋਘਸ੍ਤਪੋਧਨ। ਅਸ਼ਕ੍ਯਾਦ੍ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਸ਼ਕ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਸਮਾਰਭ
ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ ਤੇ ਜੋ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।
ਯਥੈਵ ਭਵਤਾ ਚੇਦ ਤਪੋ ਵੇਦਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਮ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਮਾਭਿਰਯਂ ਭਾਰਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਯਥਾ ਤਵ ਨਿਰਰ੍ਥੋऽਯਮਾਰਮ੍ਭਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰ। ਤਥਾ ਯਦਿ ਮਮਾਪੀਦਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਯਤਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬੇਕਾਰ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦ੍ਭਵੇਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਰਗਣੇਸ਼੍ਵਰ। ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਭਵਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਕਰ; ਹੋਰ ਵਰ ਦਿੰਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਰਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵੇਦਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਹ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਵੇਦ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'
ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸੇ ਕਾਮਂ ਯਵਕ੍ਰੀਰ੍ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਸ ਲਬ੍ਧਕਾਮ ਪਿਤਰਂ ਸਮੇਤ੍ਯਾਥੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਯਵਕ੍ਰੀਤ, ਉਹ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਵੇਦਾ ਮਮ ਤਾਤਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ। ਅਪਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਭਵਿष੍ਯਾਵੋ ਵਰਾ ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾ ਮਯਾ
ਵੇਦਾਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀਆਂ ਹਨ।
ਦਰ੍ਪਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਤਾਤ ਵਰਾਁਲ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍। ਸ ਦਰ੍ਪਪਰ੍ਣਃ ਕृਪਣਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਪਿਤਾ, ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਦਾਤ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਮਾੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਾ ਗਾਥਾ ਦੇਵੈਰੁਦਾਹृਤਾਃ। ਮੁਨਿਰਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਪੁਤ੍ਰ ਬਾਲਧਿਰ੍ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਥੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਹੀਆਂ ਇਹ ਗਾਥਾਵਾਂ ਉਧਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮਹਾਤਮਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਾਲਧੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਰਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਭਵੇਨ੍ਮਮ ਸੁਤੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯ ਇਤਿਤਂ ਲਬ੍ਧਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇ', ਤੇ ਉਹ ਦਾਤ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਵੈ ਦੇਵੈਃ ਕृਤੋ ਨ ਤ੍ਵਮਰੈਃ ਸਮਃ। ਨਾਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਅਮਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਥੇਮੇ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤਾਵਜ੍ਜੀਵੇਨ੍ਮਮ੍ ਸੁਤੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮੁਤ ਮੇ ਮਤਃ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪਹਾੜ ਖੜੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਨਾ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਮੇਰਾ ਇਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਜਤ੍ਰੇ ਮੇਧਾਵੀ ਕ੍ਰੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਰੋ ਦਰ੍ਪਾਦृषੀਂਸ਼੍ਚੈਵਾਵਮਨ੍ਯਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦਾਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍। ਆਸਸਾਦ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਧਨੁषਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨੀषਿਣਮ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਧਨੁਸ਼ਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਚਕ੍ਰੇ ਮੇਧਾਵੀ ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਭਵ ਭਸ੍ਮੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤਃ ਸ ਨ ਭਸ੍ਮ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਮੈਧਾਵੀ, ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕੀਤੀ। ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਭਸਮ ਹੋ ਜਾ!' ਪਰ ਉਹ ਭਸਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਧਨੁषਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਧਾਵਿਨਮਨਾਮਯਮ੍। `ਮੁਨਿਸ੍ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਮਹਿषਰੂਪਧृਤ੍। ਸ਼ृਙ੍ਗੇਣਾਦ੍ਰੀਨਚਲਯਤ੍ਤਤੋऽਯਂਭਸ੍ਮਸਾਦਭੂਤ੍
ਧਨੁਸ਼ਾਕਸ਼ ਨੇ ਮੈਧਾਵੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਹ ਖੁਦ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਮੈਧਾਵੀ ਭਸਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਮਹਰ੍षਿਰ੍ਭੇਦਯਾਮਾਸ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍। ਸ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਵਿਨष੍ਟੇ ਤੁ ਮਮਾਰ ਸਹਸਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਵਜੋਂ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਕਾਰਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਤੁਰੰਤ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਮृਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਵਿਲਲਾਪ ਤਤਃ ਪਿਤਾ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਰੋਣਾ-ਪੁਕਾਰ ਕਰੀ।
ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਪਰਮਾਰ੍ਤਵਤ੍। ਊਚੁਰ੍ਵੇਦਵਿਦਃ ਸਰ੍ਵੈ ਗਾਥਾਂ ਯਾਂ ਤਾਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਗਾਥਾਵਾਂ ਆਖੀਆਂ। ਉਹ ਗਾਥਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ।
ਨ ਦਿष੍ਟਮਰ੍ਥਮਤ੍ਯੇਤੁਮੀਸ਼ੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ। ਮਹਰ੍षਿਰ੍ਭੇਦਯਾਮਾਸ ਧਨੁषਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹੀਧਰਾਨ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਅਮਰ ਜੀਵ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਲਿਖੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਧਨੁਸ਼ਾਕਸ਼ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਬਾਲਾ ਦਰ੍ਪਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਭਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਦਾਤਾਂ ਲੈ ਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਪਸੀ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਵੀਂ।
ਏष ਰੈਭ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਚਾਸ੍ਯ ਤਥਾਵਿਧੌ। ਤਂ ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰ ਨਾਭ੍ਯੇषਿ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਇਹ ਰੈਭਿਆ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ।
ਸ ਹਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪੀਡਯਿਤੁਂ ਰੁषਾ। ਰੈਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਕੋਪਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ। ਰੈਭਿਆ ਤਪਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ।
ਏਵ ਕਰਿष੍ਯੇ ਮਾ ਤਾਪਂ ਤਾਤ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕਥਂਚਨ। ਯਥਾ ਹਿ ਮੇ ਭਵਾਨ੍ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਰੈਭ੍ਯਃ ਪਿਤਾ ਮਮ
ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਰੈਭਿਆ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।