ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵੇਦਾਃ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਗੁਰੁਮੁਖਾਦ੍ਵਿਭੋ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਤਸ੍ਮਾਦਯਂ ਯਤ੍ਨਃ ਪਰਮੋ ਮੇ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
'ਵੇਦ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਅਮਾਰ੍ਗ ਏष ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਕਿਂ ਵਿਘਾਤੇਨ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਧੀਹਿ ਗੁਰੋਰ੍ਮੁਖਾਤ੍
'ਇਹ ਠੀਕ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਤੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਅਰਥ ਤਕਲੀਫ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲੋਂ ਪੜ੍ਹ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯਵਕ੍ਰੀਰਪਿ ਭਾਰਤ। ਭੂਯ ਏਵਾਕਰੋਦ੍ਯਤ੍ਨਂ ਤਪਸ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇੰਦਰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਯਵਕ੍ਰੀਤ, ਆਪਣੀ ਨੀਅਤ 'ਤੇ ਟਿਕਾ, ਮੁੜ ਤਪ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਿਆ।
ਘੋਰੇਣ ਤਪਸਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਤ੍ਤਪਃ। ਸਂਤਾਪਯਾਮਾਸ ਭृਸ਼ਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਤਥਾ ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਉਪੇਤ੍ਯ ਬਲਭਿਦ੍ਦੇਵੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗਹਿਰੀ ਤਪस्या ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਫਿਰ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯੋऽਰ੍ਥਃ ਸਮਾਰਬ੍ਧੋ ਨੈਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਕृਤਂ ਤਵ। ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਵੇਦਾਸ੍ਤਵ ਚੈਵ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਤੂੰ ਜੋ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ। ਵੇਦ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਨ ਚੈਤਦੇਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਦੇਵਰਾਜਸਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਮਹਤਾ ਨਿਯਮੇਨਾਹਂ ਤਪ੍ਸ੍ਯੇ ਘੋਰਤਰਂ ਤਪਃ
ਜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਜਿਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਨਿਯਮਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਮਿਦ੍ਧੇऽਗ੍ਨਾਵੁਪਕृਤ੍ਯਾਙ੍ਗਮਙ੍ਗਂ ਹੋष੍ਯਾਮਿ ਵਾ ਮਘਵਂਸ੍ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ। ਯਦ੍ਯੇਤਦੇਵਂ ਨ ਕਰੋषਿ ਕਾਮਂ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਂ ਦੇਵਰਾਜੇਹ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ, ਮਘਵਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਤਮਭਿਜ੍ਞਾਯ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਵਾਰਣਹੇਤ੍ਵਰ੍ਥਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ।
ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਕਰੋਦ੍ਰੂਪਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਅਨੇਕਸ਼ਤਵਰ੍षਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬਲਸ੍ਯ ਸਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਰੋਗੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਯਵਕ੍ਰੀਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਚਿਤਂ ਸ਼ੈਚਕਰ੍ਮਣਿ। ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸੇਤੁਂ ਵਾਲੁਕਾਭਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਃ
ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਲਈ ਠੀਕ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਯਦਾऽਸ੍ਯ ਵਦਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ। ਵਾਲੁਕਾਭਿਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਮਭਿਪੂਰਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰੇਤ ਪਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਲੁਕਾਮੁष੍ਟਿਮਨਿਸ਼ਂ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍। ਸ੍ਨਾਤੁਮਭ੍ਯਾਗਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯਵਕ੍ਰੀਤਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਰੇਤ ਦੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਜਦ ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯਵਕ੍ਰੀਤੋ ਯਤ੍ਨਵਨ੍ਤਂ ਨਿਬਨ੍ਧਨੇ। ਪ੍ਰਹਸਂਸ਼੍ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਕਿਮਿਦਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਂਚ ਤੇ ਹ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਅਤੀਵ ਹਿ ਮਹਾਨ੍ਯਤ੍ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਯਂ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਤਨ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।
ਬਨ੍ਧਿष੍ਯੇ ਸੇਤੁਨਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸੁਖਃ ਪਨ੍ਥਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤੇ ਹਿ ਜਨਸ੍ਤਾਤ ਤਰਮਾਣਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪੁਲ ਨਾਲ ਰੋਕਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਲੋਕ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਯਂ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਬਦ੍ਧੁਂ ਮਹਾਨੋਘਸ੍ਤਪੋਧਨ। ਅਸ਼ਕ੍ਯਾਦ੍ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਸ਼ਕ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਸਮਾਰਭ
ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ ਤੇ ਜੋ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।
ਯਥੈਵ ਭਵਤਾ ਚੇਦ ਤਪੋ ਵੇਦਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਮ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਮਾਭਿਰਯਂ ਭਾਰਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਯਥਾ ਤਵ ਨਿਰਰ੍ਥੋऽਯਮਾਰਮ੍ਭਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰ। ਤਥਾ ਯਦਿ ਮਮਾਪੀਦਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਯਤਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬੇਕਾਰ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦ੍ਭਵੇਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਰਗਣੇਸ਼੍ਵਰ। ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਭਵਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਕਰ; ਹੋਰ ਵਰ ਦਿੰਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਰਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵੇਦਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਹ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਵੇਦ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'
ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸੇ ਕਾਮਂ ਯਵਕ੍ਰੀਰ੍ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਸ ਲਬ੍ਧਕਾਮ ਪਿਤਰਂ ਸਮੇਤ੍ਯਾਥੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਯਵਕ੍ਰੀਤ, ਉਹ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਵੇਦਾ ਮਮ ਤਾਤਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ। ਅਪਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਭਵਿष੍ਯਾਵੋ ਵਰਾ ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾ ਮਯਾ
ਵੇਦਾਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀਆਂ ਹਨ।
ਦਰ੍ਪਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਤਾਤ ਵਰਾਁਲ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍। ਸ ਦਰ੍ਪਪਰ੍ਣਃ ਕृਪਣਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਪਿਤਾ, ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਦਾਤ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਮਾੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਾ ਗਾਥਾ ਦੇਵੈਰੁਦਾਹृਤਾਃ। ਮੁਨਿਰਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਪੁਤ੍ਰ ਬਾਲਧਿਰ੍ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਥੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਹੀਆਂ ਇਹ ਗਾਥਾਵਾਂ ਉਧਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮਹਾਤਮਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਾਲਧੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਰਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਭਵੇਨ੍ਮਮ ਸੁਤੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯ ਇਤਿਤਂ ਲਬ੍ਧਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇ', ਤੇ ਉਹ ਦਾਤ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਵੈ ਦੇਵੈਃ ਕृਤੋ ਨ ਤ੍ਵਮਰੈਃ ਸਮਃ। ਨਾਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਅਮਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਥੇਮੇ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤਾਵਜ੍ਜੀਵੇਨ੍ਮਮ੍ ਸੁਤੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮੁਤ ਮੇ ਮਤਃ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪਹਾੜ ਖੜੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਨਾ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਮੇਰਾ ਇਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਜਤ੍ਰੇ ਮੇਧਾਵੀ ਕ੍ਰੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਰੋ ਦਰ੍ਪਾਦृषੀਂਸ਼੍ਚੈਵਾਵਮਨ੍ਯਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦਾਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਸ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍। ਆਸਸਾਦ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਧਨੁषਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨੀषਿਣਮ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਧਨੁਸ਼ਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।