ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਦੇਵਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਰਮੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਠੀਕ-ਠੀਕ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ਼੍ਚ ਰੈਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਖਾਯੌ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ। ਤਾਵੂषਤੁਰਿਹਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੌ ਵਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਰੈਭਿਆ ਦੋਨੋਂ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਰੈਭ੍ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਸੁਤਾਵਾਸ੍ਤਾਮਰ੍ਵਾਵਸੁਪਰਾਵਸੂ। ਆਸੀਦ੍ਯਵਕ੍ਰੀਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ — ਅਰਵਾਵਾ ਤੇ ਪਰਾਵਸੂ। ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ।
ਰੈਭ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਹਾਪਤ੍ਯਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਚੇਤਰੋऽਭਵਤ੍। ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤੁਲਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਭਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਰੈਭਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਵਾਵਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤਪਸੀ ਸੀ। ਦੋਨੋਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯਵਕ੍ਰੀਃ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮਸਤ੍ਕृਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਤ੍ਕृਤਂ ਵਿਪ੍ਰੈ ਰੈਭ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਹਾਨਘਃ
ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪਸੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਣ-ਸੱਤਕਾਰ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਰੈਭਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸੱਤਕਾਰ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਨ੍ਯੁਨਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਤਤੋ ਘੋਰਂ ਵੇਦਜ੍ਞਾਨਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਉਹ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤਪਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਲਈ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਮਹਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਸ਼ਰੀਰਮੁਪਤਾਪਯਨ੍। ਜਨਯਾਮਾਸ ਸਂਤਾਪਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਵਕ੍ਰੀਤਮੁਪਗਮ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਸ੍ਤ੍ਵਮਾਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਇਹ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਨਧੀਤਾ ਵੈ ਵੇਦਾਃ ਸੁਰਗਣਾਰ੍ਚਿਤ। ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਪ੍ਯੇਹਮਿਦਂ ਪਰਮਕਂ ਤਪਃ
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਦ, ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਜੋ ਪੜ੍ਹਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਰਮ੍ਭੋ ਮਮਾਯਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ। ਤਪਸਾ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਕੌਸ਼ਿਕ
'ਇਹ ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਹੇ ਪਾਕਾ-ਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਕੌਸ਼ਿਕ।'
ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵੇਦਾਃ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਗੁਰੁਮੁਖਾਦ੍ਵਿਭੋ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਤਸ੍ਮਾਦਯਂ ਯਤ੍ਨਃ ਪਰਮੋ ਮੇ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
'ਵੇਦ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਅਮਾਰ੍ਗ ਏष ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਕਿਂ ਵਿਘਾਤੇਨ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਧੀਹਿ ਗੁਰੋਰ੍ਮੁਖਾਤ੍
'ਇਹ ਠੀਕ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਤੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਅਰਥ ਤਕਲੀਫ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲੋਂ ਪੜ੍ਹ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯਵਕ੍ਰੀਰਪਿ ਭਾਰਤ। ਭੂਯ ਏਵਾਕਰੋਦ੍ਯਤ੍ਨਂ ਤਪਸ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇੰਦਰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਯਵਕ੍ਰੀਤ, ਆਪਣੀ ਨੀਅਤ 'ਤੇ ਟਿਕਾ, ਮੁੜ ਤਪ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਿਆ।
ਘੋਰੇਣ ਤਪਸਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਤ੍ਤਪਃ। ਸਂਤਾਪਯਾਮਾਸ ਭृਸ਼ਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਤਥਾ ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਉਪੇਤ੍ਯ ਬਲਭਿਦ੍ਦੇਵੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗਹਿਰੀ ਤਪस्या ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਫਿਰ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯੋऽਰ੍ਥਃ ਸਮਾਰਬ੍ਧੋ ਨੈਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਕृਤਂ ਤਵ। ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਵੇਦਾਸ੍ਤਵ ਚੈਵ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਤੂੰ ਜੋ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ। ਵੇਦ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਨ ਚੈਤਦੇਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਦੇਵਰਾਜਸਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਮਹਤਾ ਨਿਯਮੇਨਾਹਂ ਤਪ੍ਸ੍ਯੇ ਘੋਰਤਰਂ ਤਪਃ
ਜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਜਿਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਨਿਯਮਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਮਿਦ੍ਧੇऽਗ੍ਨਾਵੁਪਕृਤ੍ਯਾਙ੍ਗਮਙ੍ਗਂ ਹੋष੍ਯਾਮਿ ਵਾ ਮਘਵਂਸ੍ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ। ਯਦ੍ਯੇਤਦੇਵਂ ਨ ਕਰੋषਿ ਕਾਮਂ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਂ ਦੇਵਰਾਜੇਹ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ, ਮਘਵਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਤਮਭਿਜ੍ਞਾਯ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਵਾਰਣਹੇਤ੍ਵਰ੍ਥਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ।
ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਕਰੋਦ੍ਰੂਪਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਅਨੇਕਸ਼ਤਵਰ੍षਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬਲਸ੍ਯ ਸਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਰੋਗੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਯਵਕ੍ਰੀਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਚਿਤਂ ਸ਼ੈਚਕਰ੍ਮਣਿ। ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸੇਤੁਂ ਵਾਲੁਕਾਭਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਃ
ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਲਈ ਠੀਕ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਯਦਾऽਸ੍ਯ ਵਦਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ। ਵਾਲੁਕਾਭਿਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਮਭਿਪੂਰਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰੇਤ ਪਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਲੁਕਾਮੁष੍ਟਿਮਨਿਸ਼ਂ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍। ਸ੍ਨਾਤੁਮਭ੍ਯਾਗਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯਵਕ੍ਰੀਤਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਰੇਤ ਦੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਜਦ ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯਵਕ੍ਰੀਤੋ ਯਤ੍ਨਵਨ੍ਤਂ ਨਿਬਨ੍ਧਨੇ। ਪ੍ਰਹਸਂਸ਼੍ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਯਵਕ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਕਿਮਿਦਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਂਚ ਤੇ ਹ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਅਤੀਵ ਹਿ ਮਹਾਨ੍ਯਤ੍ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਯਂ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਤਨ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।
ਬਨ੍ਧਿष੍ਯੇ ਸੇਤੁਨਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸੁਖਃ ਪਨ੍ਥਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤੇ ਹਿ ਜਨਸ੍ਤਾਤ ਤਰਮਾਣਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪੁਲ ਨਾਲ ਰੋਕਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਲੋਕ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਯਂ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਬਦ੍ਧੁਂ ਮਹਾਨੋਘਸ੍ਤਪੋਧਨ। ਅਸ਼ਕ੍ਯਾਦ੍ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਸ਼ਕ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਸਮਾਰਭ
ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ ਤੇ ਜੋ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।
ਯਥੈਵ ਭਵਤਾ ਚੇਦ ਤਪੋ ਵੇਦਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਮ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਮਾਭਿਰਯਂ ਭਾਰਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਯਥਾ ਤਵ ਨਿਰਰ੍ਥੋऽਯਮਾਰਮ੍ਭਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰ। ਤਥਾ ਯਦਿ ਮਮਾਪੀਦਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਯਤਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬੇਕਾਰ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦ੍ਭਵੇਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਰਗਣੇਸ਼੍ਵਰ। ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਯੈਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਭਵਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਕਰ; ਹੋਰ ਵਰ ਦਿੰਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।