ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਮਹਦੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਯਜ੍ਞਵਿਘ੍ਨਕਰਂ ਤਦਾ। ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਯਤਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਸ੍ਥਪਤਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸਂਪਨ੍ਨੋ ਵਾਸ੍ਤੁਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸੂਤ੍ਰਧਾਰਃ ਸੂਤਃ ਪੌਰਾਣਿਕਸ੍ਤਦਾ
ਵਾਸਤੂ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸਥਪਤੀ ਨੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਤ, ਰਥ-ਚਾਲਕ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਕਾਲੇ ਚ ਮਾਪਨੇਯਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਯਂ ਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਨਾਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਬਣਾਕੇ, ਇਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਸੌ ਪ੍ਰਾਗ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਕਾਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਂ ਨ ਹਿ ਮੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਜ੍ਞਾਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦਿਤਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦীক্ষਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਸੂਤ, ਕੋਈ ਅਣਜਾਣਾ ਇੱਥੇ ਦਾਖਲ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਤਃ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਵਿਧਾਨਤਃ। ਪਰ੍ਯਕ੍ਰਾਮਂਸ਼੍ਚ ਵਿਦਿਵਤ੍ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਯਾਜਕਾਃ
ਫਿਰ ਸੱਪ-ਯਜਨ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ; ਯਜਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ।
ਪ੍ਰਾਵृਤ੍ਯ ਕृष੍ਣਵਾਸਾਂਸਿ ਧੂਮ੍ਰਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਜੁਹੁਵੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਚ੍ਚੈਵ ਸਮਿਦ੍ਧਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਤਵੇਦਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ।
ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਰਗਾਣਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਚ। ਸਰ੍ਪਾਨਾਜੁਹੁਵੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਨਗ੍ਨਿਮੁਖੇ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ। ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਾਃ ਕृਪਣਮਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਸੱਪ ਭੜਕਦੀ ਯਜਨ-ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਤੜਫਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ।
ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵੇष੍ਟਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਪੁਚ੍ਛੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਉਹ ਕੰਬਦੇ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਪੇਟਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਛਾਂ ਤੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਨੂ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਃ ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਨੀਲਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਵਿਰਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ਵਸ੍ਤਥਾ। ਨਦਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਪੇਤੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤੇ ਵਿਭਾਵਸੌ
ਚਿੱਟੇ, ਕਾਲੇ, ਨੀਲੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ — ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਯੋਜਨਮਾਤ੍ਰਾ ਹਿ ਗੋਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਾਣਤਃ। ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਜਸ੍ਰਂ ਵੇਗੇਨ ਵਹ੍ਨਾਵਗ੍ਨਿਮਤਾਂ ਵਰ
ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਇਕ ਕੋਸ਼ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਭ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਅੱਗ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਏਵਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ। ਅਵਸ਼ਾਨਿ ਵਿਨष੍ਟਾਨਿ ਪਨ੍ਨਗਾਨਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੱਖਾਂ, ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਤੇ ਅਰਬਾਂ — ਬੇਬਸ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ — ਸੱਪ ਉਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤੁਰਗਾ ਇਵ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯੇ ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤਾ ਇਵਾਪਰੇ। ਮਤ੍ਤਾ ਇਵ ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਕੁਝ ਉਥੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ; ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾ ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਃ। ਘੋਰਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਦਨ੍ਦਸ਼ੂਕਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪ੍ਰਪੇਤੁਰਗ੍ਨਾਵੁਰਗਾ ਮਾਤृਵਾਗ੍ਦਣ੍ਡਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਕਈ ਲੰਬੇ ਤੇ ਛੋਟੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ; ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੱਪ, ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰੇ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਜਨਮੇਜਯਸ੍ਯ ਕੇ ਤ੍ਵਾਸਨ੍ਨृਤ੍ਵਿਜਃ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਸੱਪ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਕੌਣ-ਕੌਣ ਰਿਤਵਿਕ (ਪੂਜਾ ਕਰਣ ਵਾਲੇ) ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ?
ਕੇ ਸਦਸ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਵਿषਾਦਜਨਨੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਨ੍ਨਗਾਨਾਂ ਮਹਾਭਯ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਕੌਣ-ਕੌਣ ਸਦੱਸ (ਮੈਂਬਰ) ਸੀ?
ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ਸ੍ਤਾਤ ਭਵਾਞ੍ਛਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਵਿਧਾਨਜ੍ਞਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਕੇ ਚ ਸੂਤਜ
ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ; ਸੱਪ-ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸੂਤ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਸੀ?
ਹਨ੍ਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਮਾਨੀਹ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍। ਯੇ ऋਤ੍ਵਿਜਃ ਸਦਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ਨृਪਤੇਸ੍ਤਦਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਿਤਵਿਕ ਤੇ ਮੈਂਬਰ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਹੋਤਾ ਬਭੂਵਾਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚਣ੍ਡਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯਾਨ੍ਵਯੇ ਖ੍ਯਾਤੋ ਜਾਤੋ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਉਥੇ ਹੋਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਡਭਾਰਗਵ ਸੀ, ਜੋ ਚਯਵਨ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੰਮਿਆ ਸੀ।
ਉਦ੍ਗਾਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵृਦ੍ਧੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕੌਤ੍ਸੌऽਥ ਜੈਮਿਨਿਃ। ਬ੍ਰ੍ਹਮਾऽਭਵਚ੍ਛਾਰ੍ਙ੍ਗਰਵੋऽਥਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਿਙ੍ਗਲਃ
ਉਦਗਾਤ੍ਰ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੌਤਸ ਤੇ ਜੈਮਿਨੀ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਸ਼ਾਰੰਗਰਵ ਸੀ ਤੇ ਅਧਵਰਯੁ ਪਿੰਗਲ ਸੀ।
ਸਦਸ੍ਯਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਉਦ੍ਦਾਲਕਃ ਪ੍ਰਮਤਕਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਪਿਙ੍ਗਲਃ
ਵਿਆਸ ਮੈਂਬਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ; ਉੱਦਾਲਕ, ਪ੍ਰਮਤਕ, ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁ ਤੇ ਪਿੰਗਲ।
ਅਸਿਤੋ ਦੇਵਲਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਰਦਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਤਥਾ। ਆਤ੍ਰੇਯਃ ਕੁਮ੍ਡਜਠਰੌ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਾਲਘਟਸ੍ਤਥਾ
ਅਸੀਤ, ਦੇਵਲ, ਨਾਰਦ, ਪਰਵਤ, ਆਤ੍ਰੇਯ, ਕੁੰਦਾ-ਜਠਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਲਘਟ।
ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼੍ਰਵਾ ਵृਦ੍ਧੋ ਜਪਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ਼ੀਲਵਾਨ੍। ਕੋਹਲੋ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਃ ਸਮਸੌਰਭਃ
ਵਾਤਸਯ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼੍ਰਵ, ਜਪ ਤੇ ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਆਦਤ ਵਾਲਾ; ਕੋਹਲ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ, ਮੌਦਗਲਯ ਤੇ ਸਮਸੌਰਭ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਸਦਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਭਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਰੇ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਹ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂਬਰ ਸੀ।
ਜੁਹ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵृਤ੍ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਥ ਤਦਾ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ। ਅਹਯਃ ਪ੍ਰਾਪਤਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਘੋਰਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਭਯਾਵਹਾਃ
ਜਦ ਰਿਤਵਿਕ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਪਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਸੱਪ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਉਥੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਸਾਮੇਦੋਵਹਾਃ ਕੁਲ੍ਯਾ ਨਾਗਾਨਾਂ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਵਵੌ ਗਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਤੁਮੁਲੋ ਦਹ੍ਯਤਾਮਨਿਸ਼ਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਤੇ ਮੱਤ ਲੈ ਕੇ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਸੜ ਰਹੇ ਸੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਾਰੀ ਸੁਗੰਧ ਵਗਦੀ ਰਹੀ।
ਪਤਤਾਂ ਚੈਵ ਨਾਗਾਨਾਂ ਧਿष੍ਠਿਤਾਨਾਂ ਤਥਾਮ੍ਬਰੇ। ਅਸ਼੍ਰੂਯਤਾਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪਚ੍ਯਤਾਂ ਚਾਗ੍ਨਿਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੁ ਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰਂਦਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਗਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਰਾਜਾਨਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਜਨਮੇਜਯਮ੍
ਪਰ ਤਕਸ਼ਕ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯਾਯ ਭੁਜਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਅਗਚ੍ਛਚ੍ਛਰਣਂ ਭੀਤ ਆਗਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗਲਤੀ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਗਿਆ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਨ ਤਵਾਸ੍ਤੀਹ ਤਕ੍ਸ਼ਕ। ਭਯਂ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਾਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਪ-ਯਜਨ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰ।"