ਗੁਰੁਲਾਘਵਮਾਜ੍ਞਾਯ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇ। ਯਤੋ ਭੂਯਾਂਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ।
ਬਹੁਕਲ੍ਯਾਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਭਾषਸੇ ਵਿਹਗੋਤ੍ਤਮ। ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾऽਭਿਭਾषਸੇ
ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਸੁਪਰਨਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?
ਤਥਾਹਿ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬਹੁਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਭਾषਸੇ। ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਦਿਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਸ਼ਰਣੈषਿਪਰਿਤ੍ਯਾਗਂ ਕਥਂ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਸਰੇ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦੇ ਹੋ?
ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਰਮ੍ਭਸ੍ਤਵ ਚਾਯਂ ਵਿਹਂਗਮ। ਸ਼ਕ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਾਹਾਰੋऽਪ੍ਯਧਿਕਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਪੰਛੀ, ਇਹ ਜੋ ਤੇਰਾ ਯਤਨ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਣ ਲਈ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੀ ਖਾਣਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਵੀ।
ਗੋਵृषੋ ਵਾ ਵਰਾਹੋ ਵਾ ਮृਗੋ ਵਾ ਮਹਿषੋਪਿ ਵਾ। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਮਦ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਿਹ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਲਦ, ਸੂਰ, ਹਿਰਣ ਜਾਂ ਭੈਸ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਹੋਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਨ ਵਰਾਹਂ ਨ ਚੋਕ੍ਸ਼ਾਣਂ ਨ ਮृਗਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਂ ਮਮਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਚਚਿਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਨਾ ਸੂਰ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਬਲਦ, ਨਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿਰਣ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ?
ਯਸ੍ਤੁ ਮੇ ਦੈਵਵਿਹਿਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪੁਙ੍ਗਵ। ਤਮੁਤ੍ਸृਜ ਮਹੀਪਾਲ ਕਪੋਤਮਿਮਮੇਵ ਮੇ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਕਬੂਤਰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਯੇਨਾਃ ਕਪੋਤਾਨ੍ਸ੍ਵਾਦਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ। ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਸਾਰਮਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਦਲੀਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਸਜ
ਬਾਜ਼ ਕਬੂਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਮੂਲ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜੋ।
ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵੀਨਾਮृਦ੍ਧਂ ਵੈ ਸ਼ਾਧਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰਰ੍ਚਿਤਃ। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜਵਦ੍ਵਿਹਗੋਤ੍ਤਮ
ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਸ਼ਿਵੀਆਂ ਦਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਾਜ ਤੂੰ ਚਲਾਓ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਯਂ ਵਾ ਕਾਮਯਸੇ ਕਾਮਂ ਸ਼੍ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ। ਵਿਨੇਮਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸ਼੍ਯਨ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਮਾਗਤਮ੍
ਬਾਜ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਪਰ ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ।
ਯੇਨੇਮਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਤ੍ਤਮ। ਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਹਿ ਦਾਸ੍ਯੇ ਕਪੋਤਕਮ੍
ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਕਬੂਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਉਸ਼ੀਨਰ ਕਪੋਤੇ ਤੇ ਯਦਿ ਸ੍ਨੇਹੋ ਨਰਾਧਿਪ। ਆਤ੍ਮਨੋ ਮਾਂਸਮੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਕਪੋਤਤੁਲਯਾ ਧृਤਮ੍
ਉਸ਼ੀਨਰਾ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕਬੂਤਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਕਬੂਤਰ ਦੇ ਭਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਰੱਖ।
ਯਦਾ ਸਮਂ ਕਪੋਤੇਨ ਤਵ ਮਾਂਸਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ। ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਤਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਸਾ ਮੇ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਮਾਸ ਕਬੂਤਰ ਦੇ ਭਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਨੁਗ੍ਰਹਮਿਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸ਼੍ਯੇਨ ਯਨ੍ਮਾਭਿਯਾਚਸੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਮਾਂਸਂ ਤੁਲਯਾ ਧृਤਮ੍
ਬਾਜ਼, ਤੇਰੀ ਇਹ ਮੰਗ ਮੈਂ ਮਿਹਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਤੋਲ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਥੋਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਮਾਂਸਂ ਤੁ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਤੁਲਯਾਮਾਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕਪੋਤੇਨ ਸਮਂ ਵਿਭੋ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਕਬੂਤਰ ਦੇ ਭਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤੋਲਿਆ।
ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਃ ਕਪੋਤਸ੍ਤੁ ਮਾਂਸੇਨਾਤ੍ਯਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ। ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਤ੍ਕृਤ੍ਯਮਾਂਸਾਨਿ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਦਾਦੁਸ਼ੀਨਰਃ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਬੂਤਰ ਨੂੰ ਤੋਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਾਸ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਸ਼ੀਨਰਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਦਾ ਮਾਂਸਂ ਕਪੋਤੇਨ ਸਮਂ ਧृਤਮ੍। ਤਤ ਉਤ੍ਕृਤ੍ਤਮਾਂਸੋऽਸਾਵਾਰੁਰੋਹ ਸ੍ਵਯਂ ਤੁਲਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਬੂਤਰ ਦੇ ਭਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਸ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਆਪ ਤੋਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਹਮਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਪੋਤੋ ਹਵ੍ਯਵਾਡਯਮ੍। ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨੌ ਧਰ੍ਮ ਤ੍ਵਾਂ ਯਜ੍ਞਵਾਟਮੁਪਾਗਤੌ
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ; ਕਬੂਤਰ ਹਵਿਆਨੁ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਏ ਸੀ।
ਯਤ੍ਤੇ ਮਾਂਸਾਨਿ ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯ ਉਕ੍ਤृਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਏषਾ ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਲੋਕਾਨਭਿਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੋ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਐਸਾ ਅਮਰ ਨਾਮ ਦੇਵੇਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਾਵਲ੍ਲੋਕੇ ਮਨੁष੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਤਾਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਃ
ਜਦ ਤਕ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਰਾਜਾ, ਤਦ ਤਕ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਮਿਪਤਯੇ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਰੀ ਤੁष੍ਟਮਾਨਸੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਸ਼ੀਨਰੋऽਪਿਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮੇਣਾਵृਤ੍ਯਰੋਦਸੀ। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਵਪੁषਾऽਪ੍ਯਾਰੁਰੋਹ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਉਸ਼ੀਨਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤੇਜ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਦੇਤਤ੍ਸਦਨਂ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਸ਼੍ਯਸ੍ਵੈਤਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨਮ੍
ਇਹ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਸਤਤਂ ਦੇਵਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਸਨਾਤਨਾਃ। ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈ ਰਾਜਨ੍ਪੁਣ੍ਯਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਥੇ ਸਦਾ ਦੇਵਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦਗ੍ਰ੍ਯਬੁਦ੍ਧਿ- ਰੌਦ੍ਦਾਲਕਿਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਸਦਾਫਲੈਰੁਪਪਨ੍ਨਂ ਮਹੀਜੈਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਅਕਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਦਾਲਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ—ਪਾਂਡਵੋ, ਉਸ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲਦਾਇਕ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਤ੍ਰ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਮਾਨੁषਦੇਹਰੂਪਾਮ੍। ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵਾਣੀਮਿਤਿ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਰ੍ਬਭਾषੇ
ਇਥੇ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁ ਨੇ ਸਾਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਬੋਲਣ ਲੱਗੀ, ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਗੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਾ- ਵਾਸ੍ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਮਾਤੁਲਭਾਗਿਨੇਯੌ। ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਕਹੋਲਸੂਨੁ- ਰੌਦ੍ਦਾਲਕਿਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍
ਇਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਇਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ: ਮਾਮਾ ਤੇ ਭਾਨਜਾ, ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਤੇ ਕਹੋਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਦਾਲਕ ਦਾ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ।
ਵਿਦੇਹਰਾਜਸ੍ ਸਮੀਪਤਸ੍ਤੌ ਘੀਰਾਵੁਭੌ ਮਾਤੁਲਭਾਗਿਨੇਯੌ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਯਤਨਂ ਵਿਵਾਦੇ ਵਨ੍ਦਿਂ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹਤੁਰਪ੍ਰਮੇਯੌ
ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਾਮਾ ਤੇ ਭਾਨਜਾ, ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਗਏ ਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਗਾਧ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵੰਦੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਾਦੇ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਜ੍ਜਯਾਮਾਸ ਨਦ੍ਯਾਮ੍
ਵਾਦ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਕਥਂਪ੍ਰਭਾਵਃ ਸ ਬਭੂਵ ਵਿਪ੍ਰ- ਸ੍ਤਥਾਭੂਤਂ ਯੋ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਨ੍ਦਿਮ੍। `ਕਿਂਚਾਧਿਕृਤ੍ਯਾਥ ਤਯੋਰ੍ਵਿਵਾਦੋ ਵਿਦੇਹਰਾਜਸ੍ ਸਮੀਪ ਆਸੀਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੰਦੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਫੜ ਲਿਆ? ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਦ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਕੀ ਸੀ?