ਏष ਉਜ੍ਜਾਨਕੋ ਨਾਮ ਪਾਵਕਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਨ੍। ਅਰੁਨ੍ਧਤੀਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਇਹ ਉੱਜਾਨਕਾ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸਿਸ਼ਠ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਹ੍ਰਦਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਵਾਨੇष ਯਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਂ ਕੁਸ਼ੇਸ਼ਯਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰਾਸ਼ਾਮ੍ਯਦਕੋਪਨਾ
ਇਹ ਕੁਸ਼ਵਾਨ ਦੀ ਝੀਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਉਗਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਈ।
ਸਮਾਧੀਨਾਂ ਸਮਾਸਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਭृਗੁਤੁਨ੍ਦਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਹਾਂਗਿਰਿ ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਡ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਵਿਤਸ੍ਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨੀਮ੍। ਮਹਰ੍षਿਭਿਸ਼੍ਚਾਧ੍ਯੁषਿਤਾਂ ਸ਼ੀਤਤੋਯਾਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਤਸਤਾਂ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਠੰਢਾ ਤੇ ਸਾਫ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਜਲਾਂ ਚੋਪਜਲਾਂ ਚੈਵ ਯਮੁਨਾਮਭਿਤੋ ਨਦੀਮ੍। ਉਸ਼ੀਨਰੋ ਵੈ ਯਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਸਵਾਦਤ੍ਯਰਿਚ੍ਯਤ
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਵੀ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਹਨ; ਉਸ਼ੀਨਰ ਨੇ ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦੇਵਸਮਿਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਵਾਸਵਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨृਪਵਰਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨੌ ਵਰਦੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮੁਸ਼ੀਨਰਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼੍ਯੇਨਃ ਕਪੋਤੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇऽਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਦੀ ਚਾਹਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਬਾਜ ਤੇ ਕਬੂਤਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਉਸ਼ੀਨਰ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਉਰੁਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਪੋਤਃ ਸ਼੍ਯੇਨਜਾਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥੀ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਲਿਲ੍ਯੇ ਭਯਪੀਡਿਤਃ
ਕਬੂਤਰ, ਬਾਜ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਇਆ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਾਹੁਰੇਕਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਨ੍ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸ ਵੈ ਧਰ੍ਮਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ
ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਵਿਹਿਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਜਨ੍ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ। ਮਾਹਿਂਸੀਰ੍ਧਰ੍ਮਲੋਭੇਨ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾ ਨਸ਼ਃ
ਰਾਜਾ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਹਿੰਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਨਾ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ।
ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਰੂਪਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਰ੍ਥੀ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭੀਤੋ ਮਹਾਦ੍ਵਿਜ। ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਗृਧ੍ਨੁਰਯਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਰੱਖਿਆ ਲੱਭਣ ਆਇਆ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਏਵਮਭ੍ਯਾਗਤਸ੍ਯੇਹ ਕਪੋਤਸ੍ਯਾਭਯਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਅਪ੍ਰਦਾਨੇ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਯੇਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਕਬੂਤਰ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਬਚਾਅ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਬਾਜ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?
ਪ੍ਰਸ੍ਪਨ੍ਦਮਾਨਃ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕਪੋਤਃ ਸ਼੍ਯੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥੀ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗੋ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਕਬੂਤਰ, ਕੰਪਦਾ ਤੇ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਜ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਜੀਵਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ।
[ਯੋ ਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਗਾਂ ਵਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਮਾਤਰਮ੍। ਸ਼ਰਣਾਗਤਂ ਚ ਤ੍ਯਜਤੇ ਤੁਲ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਹਿ ਪਾਤਕਮ੍]
ਜੋ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।
ਆਹਾਰਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਂਭਵਨ੍ਤਿ ਮਹੀਪਤੇ। ਆਹਾਰੇਣ ਵਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਤੇਨ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤਵਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜੇऽਪ੍ਯਰ੍ਥੇ ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਜੀਵਿਤੁਮ੍। ਨ ਤੁ ਭੋਜਨਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਚਿਰਮ੍
ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਜੀਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦ੍ਵਿਲੋਪਿਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਵਿਸृਜ੍ਯਕਾਯਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਨ੍ਥਾਨਮਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਮृਤੇ ਮਯਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਦਿ ਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਕਪੋਤਂ ਤ੍ਵਂ ਬਹੂਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਧਰਮਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਕਬੂਤਰ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਈ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ।
ਬਹੂਨ੍ਯੋ ਬਾਧਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਸ ਧਰ੍ਮਃ ਕੁਵਰ੍ਤ੍ਮ ਤਤ੍। ਅਵਿਰੋਧੀ ਤੁ ਯੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ ਧਰ੍ਮਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮ
ਜੋ ਧਰਮ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹ ਹੈ; ਸੱਚਾ ਧਰਮ, ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਵਿਰੋਧਿषੁ ਮਹੀਪਾਲ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਗੁਰੁਲਾਘਵਮ੍। ਨ ਬਾਧਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਸਮੁਪਾਚਰੇਤ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਧਰਮਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ-ਛੋਟਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪੀੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਲਾਘਵਮਾਜ੍ਞਾਯ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇ। ਯਤੋ ਭੂਯਾਂਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ।
ਬਹੁਕਲ੍ਯਾਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਭਾषਸੇ ਵਿਹਗੋਤ੍ਤਮ। ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾऽਭਿਭਾषਸੇ
ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਸੁਪਰਨਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?
ਤਥਾਹਿ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬਹੁਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਭਾषਸੇ। ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਦਿਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਸ਼ਰਣੈषਿਪਰਿਤ੍ਯਾਗਂ ਕਥਂ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਸਰੇ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦੇ ਹੋ?
ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਰਮ੍ਭਸ੍ਤਵ ਚਾਯਂ ਵਿਹਂਗਮ। ਸ਼ਕ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਾਹਾਰੋऽਪ੍ਯਧਿਕਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਪੰਛੀ, ਇਹ ਜੋ ਤੇਰਾ ਯਤਨ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਣ ਲਈ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੀ ਖਾਣਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਵੀ।
ਗੋਵृषੋ ਵਾ ਵਰਾਹੋ ਵਾ ਮृਗੋ ਵਾ ਮਹਿषੋਪਿ ਵਾ। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਮਦ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਿਹ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਲਦ, ਸੂਰ, ਹਿਰਣ ਜਾਂ ਭੈਸ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਹੋਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਨ ਵਰਾਹਂ ਨ ਚੋਕ੍ਸ਼ਾਣਂ ਨ ਮृਗਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਂ ਮਮਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਚਚਿਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਨਾ ਸੂਰ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਬਲਦ, ਨਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿਰਣ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ?
ਯਸ੍ਤੁ ਮੇ ਦੈਵਵਿਹਿਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪੁਙ੍ਗਵ। ਤਮੁਤ੍ਸृਜ ਮਹੀਪਾਲ ਕਪੋਤਮਿਮਮੇਵ ਮੇ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਕਬੂਤਰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਯੇਨਾਃ ਕਪੋਤਾਨ੍ਸ੍ਵਾਦਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ। ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਸਾਰਮਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਦਲੀਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਸਜ
ਬਾਜ਼ ਕਬੂਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਮੂਲ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜੋ।
ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵੀਨਾਮृਦ੍ਧਂ ਵੈ ਸ਼ਾਧਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰਰ੍ਚਿਤਃ। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜਵਦ੍ਵਿਹਗੋਤ੍ਤਮ
ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਸ਼ਿਵੀਆਂ ਦਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਾਜ ਤੂੰ ਚਲਾਓ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਯਂ ਵਾ ਕਾਮਯਸੇ ਕਾਮਂ ਸ਼੍ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ। ਵਿਨੇਮਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸ਼੍ਯਨ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਮਾਗਤਮ੍
ਬਾਜ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਪਰ ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ।