ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਭਾਸ੍ਕਰਦ੍ਯੁਤੇ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਯਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ। ਇਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਨਾਮ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਏषਾਂ ਰਮ੍ਯਾ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਚ ਨਦੀ ਪਰਮਪਾਵਨੀ
ਇਹ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ 'ਵਿਸ਼ਨੁਪਦ' ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਨਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਬਦ੍ਧ੍ਵਾऽਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਪਤਿਤੋ ਵਿਪਾਸ਼ਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਇੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਮਣ੍ਡਲਂ ਚੈਤਤ੍ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਮਰਿਂਦਮ। ਮਹਰ੍षਿਭਿਸ਼੍ਚਾਧ੍ਯੁषਿਤਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਇਹ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੇਖੋ।
ਯਤ੍ਰੌਤ੍ਤਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮृषੀਣਾਂ ਨਾਹੁषਸ੍ਯ ਚ। ਅਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਸਂਵਾਦਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ
ਇੱਥੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਹੁਸ਼, ਅੱਗ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਭਾਰਤ।
ਏਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਨਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਵਰ੍षਮਸ੍ਯ ਗਿਰੇਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਮੇਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤਾ ਕृਤਮ੍
ਇਹ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮਾਨਸ ਝੀਲ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨੇ ਵਰਖਾ ਦਾ ਮੌਸਮ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਏष ਵਾਤਿਕषਣ੍ਡੋ ਵੈ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਨਾਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਯਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਵਿਦੇਹਾਦੁਤ੍ਤਰਂ ਚ ਯਃ
ਇਹ ਵਾਤਿਕਾ ਬਾਗ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਵੀਰਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵਿਦੇਹ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ।
ਇਦਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਪਰਂ ਦੇਸ਼ੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਯੁਗੇ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸਹ ਪਾਰ੍षਦੈਃ। ਸਹੋਮਯਾ ਚ ਭਵਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਇੱਕ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ: ਜਦ ਯੁਗ ਖਤਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਰਵ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਸਤ੍ਰੈਰ੍ਵੈ ਚੈਤ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍। ਯਜਨ੍ਤੇ ਯਾਜਕਾਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪਰਿਵਾਰਂ ਸ਼ੁਭਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਯਜਮਾਨ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਅਤ੍ਰੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸਰਸਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਪਾਪਃ ਸ਼ੁਭਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇੱਥੇ, ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪਾਪ ਘਟ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏष ਉਜ੍ਜਾਨਕੋ ਨਾਮ ਪਾਵਕਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਨ੍। ਅਰੁਨ੍ਧਤੀਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਇਹ ਉੱਜਾਨਕਾ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸਿਸ਼ਠ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਹ੍ਰਦਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਵਾਨੇष ਯਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਂ ਕੁਸ਼ੇਸ਼ਯਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰਾਸ਼ਾਮ੍ਯਦਕੋਪਨਾ
ਇਹ ਕੁਸ਼ਵਾਨ ਦੀ ਝੀਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਉਗਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਈ।
ਸਮਾਧੀਨਾਂ ਸਮਾਸਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਭृਗੁਤੁਨ੍ਦਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਹਾਂਗਿਰਿ ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਡ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਵਿਤਸ੍ਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨੀਮ੍। ਮਹਰ੍षਿਭਿਸ਼੍ਚਾਧ੍ਯੁषਿਤਾਂ ਸ਼ੀਤਤੋਯਾਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਤਸਤਾਂ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਠੰਢਾ ਤੇ ਸਾਫ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਜਲਾਂ ਚੋਪਜਲਾਂ ਚੈਵ ਯਮੁਨਾਮਭਿਤੋ ਨਦੀਮ੍। ਉਸ਼ੀਨਰੋ ਵੈ ਯਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਸਵਾਦਤ੍ਯਰਿਚ੍ਯਤ
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਵੀ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਹਨ; ਉਸ਼ੀਨਰ ਨੇ ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦੇਵਸਮਿਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਵਾਸਵਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨृਪਵਰਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨੌ ਵਰਦੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮੁਸ਼ੀਨਰਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼੍ਯੇਨਃ ਕਪੋਤੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇऽਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਦੀ ਚਾਹਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਬਾਜ ਤੇ ਕਬੂਤਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਉਸ਼ੀਨਰ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਉਰੁਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਪੋਤਃ ਸ਼੍ਯੇਨਜਾਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥੀ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਲਿਲ੍ਯੇ ਭਯਪੀਡਿਤਃ
ਕਬੂਤਰ, ਬਾਜ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਇਆ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਾਹੁਰੇਕਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਨ੍ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸ ਵੈ ਧਰ੍ਮਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ
ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਵਿਹਿਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਜਨ੍ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ। ਮਾਹਿਂਸੀਰ੍ਧਰ੍ਮਲੋਭੇਨ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾ ਨਸ਼ਃ
ਰਾਜਾ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਹਿੰਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਨਾ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ।
ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਰੂਪਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਰ੍ਥੀ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭੀਤੋ ਮਹਾਦ੍ਵਿਜ। ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਗृਧ੍ਨੁਰਯਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਰੱਖਿਆ ਲੱਭਣ ਆਇਆ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਏਵਮਭ੍ਯਾਗਤਸ੍ਯੇਹ ਕਪੋਤਸ੍ਯਾਭਯਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਅਪ੍ਰਦਾਨੇ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਯੇਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਕਬੂਤਰ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਬਚਾਅ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਬਾਜ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?
ਪ੍ਰਸ੍ਪਨ੍ਦਮਾਨਃ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕਪੋਤਃ ਸ਼੍ਯੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥੀ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗੋ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਕਬੂਤਰ, ਕੰਪਦਾ ਤੇ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਜ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਜੀਵਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ।
[ਯੋ ਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਗਾਂ ਵਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਮਾਤਰਮ੍। ਸ਼ਰਣਾਗਤਂ ਚ ਤ੍ਯਜਤੇ ਤੁਲ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਹਿ ਪਾਤਕਮ੍]
ਜੋ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।
ਆਹਾਰਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਂਭਵਨ੍ਤਿ ਮਹੀਪਤੇ। ਆਹਾਰੇਣ ਵਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਤੇਨ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤਵਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜੇऽਪ੍ਯਰ੍ਥੇ ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਜੀਵਿਤੁਮ੍। ਨ ਤੁ ਭੋਜਨਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਚਿਰਮ੍
ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਜੀਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦ੍ਵਿਲੋਪਿਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਵਿਸृਜ੍ਯਕਾਯਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਨ੍ਥਾਨਮਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਮृਤੇ ਮਯਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਦਿ ਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਕਪੋਤਂ ਤ੍ਵਂ ਬਹੂਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਧਰਮਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਕਬੂਤਰ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਈ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ।
ਬਹੂਨ੍ਯੋ ਬਾਧਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਸ ਧਰ੍ਮਃ ਕੁਵਰ੍ਤ੍ਮ ਤਤ੍। ਅਵਿਰੋਧੀ ਤੁ ਯੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ ਧਰ੍ਮਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮ
ਜੋ ਧਰਮ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹ ਹੈ; ਸੱਚਾ ਧਰਮ, ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਵਿਰੋਧਿषੁ ਮਹੀਪਾਲ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਗੁਰੁਲਾਘਵਮ੍। ਨ ਬਾਧਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਸਮੁਪਾਚਰੇਤ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਧਰਮਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ-ਛੋਟਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪੀੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।