ਕੇਨਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੇषੇਣ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ਨਕੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ ਸਹਸਾऽਪਤਨ੍
ਮਾਰਕੰਡੇ ਦੇ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਦੇ ਬਚੇ-ਖੁਚੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੱਕ ਆਏ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਮਾਧਿਵਿਰਤੋ ਯੋਗੀ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤਦ੍ਵਨਂ ਨਿਬਿਡਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਟ੍ਸਮਾਕਲੈਃ
ਮਾਰਕੰਡੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ।
ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰਹृਦਯੋ ਯੋਗੀ ਸ਼ਿਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਹृਦਮ੍ਬੁਜੇ। ਤੇषਾਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵੇਦਗਨ੍ਧਿਸ੍ਵਰੇਣ ਸਃ। ਆਜੁਹਾਵ ਤਦਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਪੋਯੋਗੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਗਙ੍ਗਾ ਸਮਾਗਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤੇਨਾਹੂਤਾऽਤਿਪਾਵਨਾ। ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੇਦਨਦੀਤ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਾ ਲੋਕਪਾਵਨਾ
ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬੁਲਾਉਣ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ 'ਵੇਦਨਦੀ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਤਃ ਸੁਖਂ ਵਰ੍षਤਿ ਭਾਰਤ। ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਮृਦ੍ਧਾਨਿ ਫਲਮੂਲਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਸਂਭੂਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਜਨਾਃ
ਵਰਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ। ਫਸਲਾਂ ਵਧੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਬਹੁਤ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਚ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤੋ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਤਯਃ। ਚਿਰਂ ਸੁਖਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤੇਨ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਨृਪ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮਾਰਕੰਡੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਏਵਂ ਵਿਧਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਪੁਨਸ਼੍ਚਚਾਰ ਚ ਤਪਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਤੁष੍ਟਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗੈਃ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ,
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰੈਃ ਸਕਿਨ੍ਨਰਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਮਹਾਦੇਵਮਵ੍ਯਯਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਮੁਨਿਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾष੍ਟਾਙ੍ਗਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਅਟੱਲ, ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਨੀ ਭਾਵ ਭਰ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੱਠ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਤ੍ਥਾਯ ਸਹਸਾ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਮੁਨਿਃ। ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਮੁਨੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਰਦੋਸ੍ਮਿ ਮੁਨੇ ਤਵ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰ ਦਾਤਾ ਹਾਂ।'
ਏਵਂ ਸਂਬੋਧਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਗਦ੍ਗਦਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਪੁਕਾਰਿਆਂ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੰਨਪਿਆ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ, 'ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ!'
ਨਾਨ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵृਣੇ ਸ਼ਂਭੋ ---ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਙ੍ਕਜੇ। ਭਕ੍ਤਿਂਹ੍ਯਨਨ੍ਯਸੁਲਭਾਂ ਸ੍ਵ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍
'ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ! ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਗਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਨ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਥ ਮੁਨਿਨਾ ਭਰਤਗੀਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਮੁਨੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਮੁੜ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ,
ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧਿਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਾਦਰਾਤ੍
'ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।'
ਸ਼ਤਾਯੁਰ੍ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੁਭਃ षੋਡਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਃ। ਉਭਯੋਰਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਮਾਮ੍
'ਉਹਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ—ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੇ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਹੀ ਰਹੇ। ਜਾਂ, ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੁਣ ਲੈ।' ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਇਉਂ ਆਖਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਮਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਤਾਯੁਃ षੋਡਸ਼ਾਬ੍ਦਕਃ। ਸੁਗੁਣੋऽਸ੍ਤੁ ਸੁਤੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਇਤਿ ਪਿਤ੍ਰਾਵृਤ ਪੁਰਾ
'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।' ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇਉਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤਪ੍ਤੇਨ ਤਪਸਾ ਤੋषਿਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਨੇ। ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿषੇਧਿਤਃ
'ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ। ਤਸ੍ਯਾਯਮਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯੇਮੇ ਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਓਹਦਾ pavittar ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਇਥੋਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰੈਕਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਤਰਨ੍ਤਿ ਵੈ। ਅਤ੍ਰੈਵ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਯਤੋ ਵਸ ਭੂਮਿਪ
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਿਲ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿष੍ਟਵਾਨ੍ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਸਤ੍ਰਮਿष੍ਟੀਕृਤਂ ਨਾਮ ਪੁਰਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਿਕਮ੍
ਇਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਖੁਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦਾ 'ਇਸ਼ਟੀਕ੍ਰਿਤ' ਨਾਂ ਦਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਮ੍ਬਰੀषਸ਼੍ਚ ਨਾਭਾਗ ਇष੍ਟਵਾਨ੍ਯਮੁਨਾਮਨੁ। ਯਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਵਾ ਦਸ਼ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਸਦਸ੍ਯੇਭ੍ਯੋऽਭਿਸृष੍ਟਵਾਨ੍
ਅੰਬਰੀਸ਼, ਜੋ ਨਾਭਾਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਯਜਨ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਸਦੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਦਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵੰਡੇ।
ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ ਸਃ। ਦੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਾਹੁषਸ੍ਯਾਯਂ ਯ਼ਜ੍ਵਨਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਨਾਹੁਸ਼, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਯਜਮਾਨ ਸੀ, ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ।
ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਸ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਯਾਤੇਰਮਿਤੌਜਸਃ। ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਯਜ੍ਞਵਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਇਹ ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਨਾਨਾਵਿਧਾਕਾਰੈਰਗ੍ਨਿਭਿਰ੍ਨਿਚਿਤਾਂ ਮਹੀਮ੍। ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀਮਿਵ ਚਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਯਯਾਤੇਰ੍ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਵੇਖ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਏषਾ ਸ਼ਮ੍ਯੇਕਪਤ੍ਰਾ ਸਾ ਸ਼ਕਟਂ ਚੈਤਦੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਮਹ੍ਰਦਾਨੇਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਇਹ ਇੱਕ ਪੱਤੇ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਹੈ। ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖੋ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖੋ।
ਏਤਚ੍ਚਰ੍ਚੀਕਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯੋਗੈਰ੍ਵਿਚਰਤੋ ਮਹੀਮ੍। ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਣਂ ਮਹੀਪਾਲ ਰੌਪ੍ਯਾਯਾਮਮਿਤੌਜਸਃ
ਇਹ ਚਰਚੀਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਚੱਲਿਆ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਨੁਵਂਸ਼ਂ ਪਠਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਉਲੂਖਲੈਰਾਭਰਣੈਃ ਪਿਸ਼ਚੀ ਯਦਭਾषਤ
ਇੱਥੇ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਿਰਲੇ। ਪਿਸਾਚਣ ਨੇ ਉਲੂਖਲ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯੁਗਨ੍ਧਰੇ ਦਧਿ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਉषਿਤ੍ਵਾ ਚਾਚ੍ਯੁਤਸ੍ਥਲੇ। ਤਦ੍ਵਦ੍ਭੂਤਲਯੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਵਸ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਯੁਗੰਧਰ 'ਤੇ ਦਹੀਂ ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।