ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਂ ਮੁਨਿਸਙ੍ਘੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਸ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਯਾ
ਇਹ ਥਾਂ ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।
ऋषੀਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧਾ ਮੁਨੇ। ਕਸ੍ਯਾਯਮਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਕਸ੍ਯੇਮੇ ਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਦ ਤ੍ਵਂ ਵਦਤਾਂਵਰ
ਹੇ ਸਾਧੂ, ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕੌਣ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀ ਹਨ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਦੱਸ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਨਿਖਿਲੇਨਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾऽਨਘ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ।
ਮृਕਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇਧਾਵੀ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਬਾਲ ਏਵ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਕੰਡੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤਪੋਰ੍ਥਂ ਵਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਅਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਞ੍ਚਤਪਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਾਕਾਸ਼ਸਂਸ਼੍ਰਯਃ। ਜਲਸ੍ਥਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਯੋਗੀ ਬਹੁਕਾਲਮਵਰ੍ਤਤ
ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਉਹ ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮੀਂਹਾਂ ਵਿਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਃ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਵਿष੍ਠਿਤਃ। ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਜਿਤਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਦृਢਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਅਨਾਹਾਰੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚਿਰਮੇਵਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਹ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ, ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਹਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਨ੍ਨਨਾਵृष੍ਟਿਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾ। ਸਂਭੂਤਾ ਸਰ੍ਵਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੀ ਤਯਾ ਦਗ੍ਧਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇ ਅਜੀਵ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ। ਕੇਚਿਦਨ੍ਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮੁਨਯੋ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਜਦ ਸੁੱਕਾ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਮਰ ਗਏ; ਪਰ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਨ, ਬਚ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ। ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਮृਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਸਮਾਕੁਲਾਃ। ਕृਸ਼ਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕੋष੍ਠਕਣ੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ — ਸਾਰੇ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਸੁੱਕੀ ਗਲ੍ਹਾ ਵਾਲੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਭਟਕਦੇ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ।
ਕੇਨਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੇषੇਣ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ਨਕੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ ਸਹਸਾऽਪਤਨ੍
ਮਾਰਕੰਡੇ ਦੇ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਦੇ ਬਚੇ-ਖੁਚੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੱਕ ਆਏ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਮਾਧਿਵਿਰਤੋ ਯੋਗੀ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤਦ੍ਵਨਂ ਨਿਬਿਡਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਟ੍ਸਮਾਕਲੈਃ
ਮਾਰਕੰਡੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ।
ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰਹृਦਯੋ ਯੋਗੀ ਸ਼ਿਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਹृਦਮ੍ਬੁਜੇ। ਤੇषਾਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵੇਦਗਨ੍ਧਿਸ੍ਵਰੇਣ ਸਃ। ਆਜੁਹਾਵ ਤਦਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਪੋਯੋਗੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਗਙ੍ਗਾ ਸਮਾਗਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤੇਨਾਹੂਤਾऽਤਿਪਾਵਨਾ। ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੇਦਨਦੀਤ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਾ ਲੋਕਪਾਵਨਾ
ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬੁਲਾਉਣ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ 'ਵੇਦਨਦੀ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਤਃ ਸੁਖਂ ਵਰ੍षਤਿ ਭਾਰਤ। ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਮृਦ੍ਧਾਨਿ ਫਲਮੂਲਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਸਂਭੂਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਜਨਾਃ
ਵਰਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ। ਫਸਲਾਂ ਵਧੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਬਹੁਤ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਚ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤੋ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਤਯਃ। ਚਿਰਂ ਸੁਖਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤੇਨ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਨृਪ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮਾਰਕੰਡੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਏਵਂ ਵਿਧਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਪੁਨਸ਼੍ਚਚਾਰ ਚ ਤਪਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਤੁष੍ਟਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗੈਃ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ,
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰੈਃ ਸਕਿਨ੍ਨਰਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਮਹਾਦੇਵਮਵ੍ਯਯਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਮੁਨਿਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾष੍ਟਾਙ੍ਗਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਅਟੱਲ, ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਨੀ ਭਾਵ ਭਰ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੱਠ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਤ੍ਥਾਯ ਸਹਸਾ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਮੁਨਿਃ। ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਮੁਨੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਰਦੋਸ੍ਮਿ ਮੁਨੇ ਤਵ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰ ਦਾਤਾ ਹਾਂ।'
ਏਵਂ ਸਂਬੋਧਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਗਦ੍ਗਦਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਪੁਕਾਰਿਆਂ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੰਨਪਿਆ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ, 'ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ!'
ਨਾਨ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵृਣੇ ਸ਼ਂਭੋ ---ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਙ੍ਕਜੇ। ਭਕ੍ਤਿਂਹ੍ਯਨਨ੍ਯਸੁਲਭਾਂ ਸ੍ਵ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍
'ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ! ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਗਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਨ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਥ ਮੁਨਿਨਾ ਭਰਤਗੀਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਮੁਨੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਮੁੜ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ,
ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧਿਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਾਦਰਾਤ੍
'ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।'
ਸ਼ਤਾਯੁਰ੍ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੁਭਃ षੋਡਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਃ। ਉਭਯੋਰਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਮਾਮ੍
'ਉਹਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ—ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੇ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਹੀ ਰਹੇ। ਜਾਂ, ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੁਣ ਲੈ।' ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਇਉਂ ਆਖਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਮਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਤਾਯੁਃ षੋਡਸ਼ਾਬ੍ਦਕਃ। ਸੁਗੁਣੋऽਸ੍ਤੁ ਸੁਤੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਇਤਿ ਪਿਤ੍ਰਾਵृਤ ਪੁਰਾ
'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।' ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇਉਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤਪ੍ਤੇਨ ਤਪਸਾ ਤੋषਿਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਨੇ। ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿषੇਧਿਤਃ
'ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ। ਤਸ੍ਯਾਯਮਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯੇਮੇ ਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਓਹਦਾ pavittar ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਇਥੋਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀ ਹਨ।