ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕਾਮਯੇ ਲੋਕਾਨृਤੇऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਮ੍। ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮਨਨੈਵ ਸਹ ਵਸ੍ਤੁਂ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਪਵੇ; ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਾਂ।
ਨਰਕੇ ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਕਰ੍ਮਣਾऽਸ੍ਯ ਸਮੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਾਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਦੇਵ ਸਮਮਸ੍ਤ੍ਵਾਵਯੋਰਿਦਮ੍
ਚਾਹੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਹੋਵਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਾ।
ਯਦ੍ਯੇਵਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਭੁਙ੍ਖਾਸ੍ਯ ਸਹਿਤਃ ਫਲਮ੍। ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਂ ਸਹਾਨੇਨ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਫਲ ਭੋਗ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਕੇ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਸ ਚਕਾਰ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਪਾਪਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਰਾਜੀਵ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ; ਪਾਪ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ।
ਲੇਭੇ ਕਾਮਾਞ੍ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਗੁਰੁਣਾ ਸ ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏष ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਯ ਏषੋਗ੍ਰੇ ਵਿਰਾਜਤੇ। ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਉष੍ਯਾਤ੍ਰ षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਗਤਿਂ ਨਰਃ
ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ। षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ़ਜ੍ਜੀਭਵ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਰਹੀਏ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸੋਮਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਮੁष੍ਯ ਨਿਯਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾਦਿਭਿਰਰਿਂਦਮਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਸਹਸਾ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਤਥੋਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਸੋਮਕਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਬਹੁਦੂਰਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮਨੋਹਰਮ੍। ਬਹੁਪष੍ਪਫਲਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮਹਾਨਦ੍ਯੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਤੁਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਏ, ਜੋ ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜਾऽਸੌ ਲੋਮਸ਼ਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਕਿਮਿਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਮ੍ਯਂ ਵਨਂ ਬਹੁਮृਗਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਲੋਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸੋਹਣਾ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਹਨ?'
ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਂ ਮੁਨਿਸਙ੍ਘੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਸ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਯਾ
ਇਹ ਥਾਂ ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।
ऋषੀਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧਾ ਮੁਨੇ। ਕਸ੍ਯਾਯਮਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਕਸ੍ਯੇਮੇ ਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਦ ਤ੍ਵਂ ਵਦਤਾਂਵਰ
ਹੇ ਸਾਧੂ, ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕੌਣ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀ ਹਨ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਦੱਸ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਨਿਖਿਲੇਨਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾऽਨਘ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ।
ਮृਕਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇਧਾਵੀ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਬਾਲ ਏਵ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਕੰਡੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤਪੋਰ੍ਥਂ ਵਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਅਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਞ੍ਚਤਪਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਾਕਾਸ਼ਸਂਸ਼੍ਰਯਃ। ਜਲਸ੍ਥਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਯੋਗੀ ਬਹੁਕਾਲਮਵਰ੍ਤਤ
ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਉਹ ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮੀਂਹਾਂ ਵਿਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਃ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਵਿष੍ਠਿਤਃ। ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਜਿਤਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਦृਢਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਅਨਾਹਾਰੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚਿਰਮੇਵਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਹ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ, ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਹਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਨ੍ਨਨਾਵृष੍ਟਿਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾ। ਸਂਭੂਤਾ ਸਰ੍ਵਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੀ ਤਯਾ ਦਗ੍ਧਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇ ਅਜੀਵ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ। ਕੇਚਿਦਨ੍ਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮੁਨਯੋ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਜਦ ਸੁੱਕਾ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਮਰ ਗਏ; ਪਰ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਨ, ਬਚ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ। ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਮृਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਸਮਾਕੁਲਾਃ। ਕृਸ਼ਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕੋष੍ਠਕਣ੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ — ਸਾਰੇ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਸੁੱਕੀ ਗਲ੍ਹਾ ਵਾਲੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਭਟਕਦੇ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ।
ਕੇਨਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੇषੇਣ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ਨਕੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ ਸਹਸਾऽਪਤਨ੍
ਮਾਰਕੰਡੇ ਦੇ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਦੇ ਬਚੇ-ਖੁਚੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੱਕ ਆਏ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਮਾਧਿਵਿਰਤੋ ਯੋਗੀ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤਦ੍ਵਨਂ ਨਿਬਿਡਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਟ੍ਸਮਾਕਲੈਃ
ਮਾਰਕੰਡੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ।
ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰਹृਦਯੋ ਯੋਗੀ ਸ਼ਿਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਹृਦਮ੍ਬੁਜੇ। ਤੇषਾਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵੇਦਗਨ੍ਧਿਸ੍ਵਰੇਣ ਸਃ। ਆਜੁਹਾਵ ਤਦਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਪੋਯੋਗੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਗਙ੍ਗਾ ਸਮਾਗਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤੇਨਾਹੂਤਾऽਤਿਪਾਵਨਾ। ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੇਦਨਦੀਤ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਾ ਲੋਕਪਾਵਨਾ
ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬੁਲਾਉਣ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ 'ਵੇਦਨਦੀ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਤਃ ਸੁਖਂ ਵਰ੍षਤਿ ਭਾਰਤ। ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਮृਦ੍ਧਾਨਿ ਫਲਮੂਲਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਸਂਭੂਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਜਨਾਃ
ਵਰਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ। ਫਸਲਾਂ ਵਧੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਬਹੁਤ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਚ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤੋ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਤਯਃ। ਚਿਰਂ ਸੁਖਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤੇਨ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਨृਪ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮਾਰਕੰਡੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਏਵਂ ਵਿਧਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਪੁਨਸ਼੍ਚਚਾਰ ਚ ਤਪਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਤੁष੍ਟਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗੈਃ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ,
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰੈਃ ਸਕਿਨ੍ਨਰਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਮਹਾਦੇਵਮਵ੍ਯਯਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਮੁਨਿਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾष੍ਟਾਙ੍ਗਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਅਟੱਲ, ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਨੀ ਭਾਵ ਭਰ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੱਠ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।