ਆਰ੍ਤਾ ਨਿਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਭਾਨਲਬਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਗਰਭ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਸੁ ਮਾਸੇषੁ ਸੋਮਕਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਜਜ੍ਞੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੋਮਕਾ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸਮਭਵਜ੍ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਾਮੇਵ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍। ਸ ਤਾਸਾਮਿष੍ਟ ਏਵਾਸੀਨ੍ਨ ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ ਨਿਜਾਃ ਸੁਤਾਃ
ਮਾਂ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜਨਮਿਆ; ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ ਉਤ੍ਤਰੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤੇ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਸ ਬਭੂਵ ਗੁਣੈਰਪਿ
ਉਸਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ; ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਲੋਕਮਗਮਤ੍ਸੋਮਕਸ੍ਯ ਗੁਰੁਃ ਪਰਮ੍। ਅਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੁ ਸੋਮਕੋਪ੍ਯਗਮਤ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਸੋਮਕਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸੋਮਕਾ ਵੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਂ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਪਚ੍ਯਮਾਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ। ਤਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਨਰਕੇ ਪਚ੍ਯਸੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਤਕਲੀਫ਼ ਚ ਪਾਇਆ; ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਤੁਸੀਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ?'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਗੁਰੁਃ ਸੋऽਥ ਪਚ੍ਯਮਾਨੋऽਗ੍ਨਿਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਯਾਜਿਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
ਗੁਰੂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ; ਇਹ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਹਮਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਮਮ ਯਾਜਕਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਯਾਜਕ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਕਾਗ੍ਨਿਨਾ। `ਸੋਹਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਧਾਸ੍ਯੇ ਨਰਕੇ ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮਹਾਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ—ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਨਾਨ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਃ ਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ। ਇਮਾਨਿ ਤਵ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਫਲਾਨਿ ਵਦਤਾਂਵਰ
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ, ਰਾਜਾ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕਾਮਯੇ ਲੋਕਾਨृਤੇऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਮ੍। ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮਨਨੈਵ ਸਹ ਵਸ੍ਤੁਂ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਪਵੇ; ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਾਂ।
ਨਰਕੇ ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਕਰ੍ਮਣਾऽਸ੍ਯ ਸਮੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਾਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਦੇਵ ਸਮਮਸ੍ਤ੍ਵਾਵਯੋਰਿਦਮ੍
ਚਾਹੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਹੋਵਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਾ।
ਯਦ੍ਯੇਵਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਭੁਙ੍ਖਾਸ੍ਯ ਸਹਿਤਃ ਫਲਮ੍। ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਂ ਸਹਾਨੇਨ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਫਲ ਭੋਗ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਕੇ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਸ ਚਕਾਰ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਪਾਪਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਰਾਜੀਵ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ; ਪਾਪ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ।
ਲੇਭੇ ਕਾਮਾਞ੍ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਗੁਰੁਣਾ ਸ ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏष ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਯ ਏषੋਗ੍ਰੇ ਵਿਰਾਜਤੇ। ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਉष੍ਯਾਤ੍ਰ षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਗਤਿਂ ਨਰਃ
ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ। षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ़ਜ੍ਜੀਭਵ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਰਹੀਏ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸੋਮਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਮੁष੍ਯ ਨਿਯਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾਦਿਭਿਰਰਿਂਦਮਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਸਹਸਾ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਤਥੋਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਸੋਮਕਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਬਹੁਦੂਰਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮਨੋਹਰਮ੍। ਬਹੁਪष੍ਪਫਲਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮਹਾਨਦ੍ਯੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਤੁਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਏ, ਜੋ ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜਾऽਸੌ ਲੋਮਸ਼ਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਕਿਮਿਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਮ੍ਯਂ ਵਨਂ ਬਹੁਮृਗਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਲੋਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸੋਹਣਾ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਹਨ?'
ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਂ ਮੁਨਿਸਙ੍ਘੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਸ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਯਾ
ਇਹ ਥਾਂ ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।
ऋषੀਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧਾ ਮੁਨੇ। ਕਸ੍ਯਾਯਮਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਕਸ੍ਯੇਮੇ ਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਦ ਤ੍ਵਂ ਵਦਤਾਂਵਰ
ਹੇ ਸਾਧੂ, ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕੌਣ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀ ਹਨ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਦੱਸ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਨਿਖਿਲੇਨਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾऽਨਘ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ।
ਮृਕਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇਧਾਵੀ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਬਾਲ ਏਵ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਕੰਡੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤਪੋਰ੍ਥਂ ਵਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਅਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਞ੍ਚਤਪਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਾਕਾਸ਼ਸਂਸ਼੍ਰਯਃ। ਜਲਸ੍ਥਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਯੋਗੀ ਬਹੁਕਾਲਮਵਰ੍ਤਤ
ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਉਹ ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮੀਂਹਾਂ ਵਿਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਃ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਵਿष੍ਠਿਤਃ। ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਜਿਤਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਦृਢਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਅਨਾਹਾਰੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚਿਰਮੇਵਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਹ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ, ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਹਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਨ੍ਨਨਾਵृष੍ਟਿਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾ। ਸਂਭੂਤਾ ਸਰ੍ਵਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੀ ਤਯਾ ਦਗ੍ਧਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇ ਅਜੀਵ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ। ਕੇਚਿਦਨ੍ਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮੁਨਯੋ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਜਦ ਸੁੱਕਾ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਮਰ ਗਏ; ਪਰ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਨ, ਬਚ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ। ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਮृਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਸਮਾਕੁਲਾਃ। ਕृਸ਼ਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕੋष੍ਠਕਣ੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ — ਸਾਰੇ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਸੁੱਕੀ ਗਲ੍ਹਾ ਵਾਲੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਭਟਕਦੇ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ।