ਅਸ੍ਤਿ ਚੈਤਾਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਥ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੋਮਕ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਮਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਕਾਰ੍ਯਂ ਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਕृਤਮੇਵੇਤਿ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮੇ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਗਲਤ, ਜੋ ਵੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੋਇਆ ਹੀ ਸਮਝ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਯਜਸ੍ਵ ਜਨ੍ਤੁਨਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਵਿਤਤੇ ਕ੍ਰਤੌ। ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਚਿਰੇਣ ਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਸੌ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।
ਵਪਾਰ੍ਯਾ ਹੂਯਮਾਨਾਯਾਂ ਧੂਮਮਾਘ੍ਰਾਯ ਮਾਤਰਃ। ਤਤਸ੍ਤਾਃ ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਞ੍ਜਨਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਤਾਨ੍
ਜਦ offering ਦੀਆਂ ਅੰਤੜੀਆਂ ਜਲਾਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਧੂੰਆਂ ਸੁੰਘਣਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਜਣਣਗੀਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾਮੇਵ ਤੁ ਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਭਵਿਤਾ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਜਃ। ਉਤ੍ਤਰੇ ਚਾਸ੍ਯ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸੇ ਮਹਿਲਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ; ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਦ੍ਯਦ੍ਯਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਥਾਤਥਾ। ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਤਯਾ ਸਰ੍ਵਂਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚਸ੍ਤਵ
ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਸ ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਸੋਮਕਂ ਤੇਨ ਜਨ੍ਤੁਨਾ। ਮਾਤਰਸ੍ਤੁ ਬਲਾਤਪੁਤ੍ਰਮਪਾਕਾਰ੍षੁਃ ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਸੋਮਕਾ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ ਗਈ; ਪਰ ਮਾਵਾਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਹਾ ਹਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਵਾਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੀਵ੍ਰਸ਼ੋਕਸਮਾਹਤਾਃ। ਤਂ ਮਾਤਰਃ ਪ੍ਤ੍ਯਕਰ੍षਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰੇ
ਉਹ ਮਾਵਾਂ 'ਅਸੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ!' ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਸਵ੍ਯੇ ਪਾਣੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਾਜਕੋਪਿ ਸ੍ਮ ਕਰ੍षਤਿ। ਕੁਰਰੀਣਾਮਿਵਾਰ੍ਤਾਨਾਮਪਾਕृष੍ਯ ਤੁ ਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਯਜਕ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਕੁਰਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼ਸ੍ਯ ਚੈਨਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਪਾਮਸ੍ਯ ਜੁਹਾਵ ਸਃ। ਵਪਾਯਾਂ ਹੂਯਮਾਨਾਯਾਂ ਗਨ੍ਧਮਾਘ੍ਰਾਯ ਮਾਤਰਃ
ਫਿਰ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅੰਤੜੀਆਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਜਦ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁੰਘੀ।
ਆਰ੍ਤਾ ਨਿਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਭਾਨਲਬਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਗਰਭ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਸੁ ਮਾਸੇषੁ ਸੋਮਕਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਜਜ੍ਞੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੋਮਕਾ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸਮਭਵਜ੍ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਾਮੇਵ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍। ਸ ਤਾਸਾਮਿष੍ਟ ਏਵਾਸੀਨ੍ਨ ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ ਨਿਜਾਃ ਸੁਤਾਃ
ਮਾਂ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜਨਮਿਆ; ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ ਉਤ੍ਤਰੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤੇ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਸ ਬਭੂਵ ਗੁਣੈਰਪਿ
ਉਸਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ; ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਲੋਕਮਗਮਤ੍ਸੋਮਕਸ੍ਯ ਗੁਰੁਃ ਪਰਮ੍। ਅਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੁ ਸੋਮਕੋਪ੍ਯਗਮਤ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਸੋਮਕਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸੋਮਕਾ ਵੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਂ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਪਚ੍ਯਮਾਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ। ਤਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਨਰਕੇ ਪਚ੍ਯਸੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਤਕਲੀਫ਼ ਚ ਪਾਇਆ; ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਤੁਸੀਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ?'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਗੁਰੁਃ ਸੋऽਥ ਪਚ੍ਯਮਾਨੋऽਗ੍ਨਿਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਯਾਜਿਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
ਗੁਰੂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ; ਇਹ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਹਮਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਮਮ ਯਾਜਕਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਯਾਜਕ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਕਾਗ੍ਨਿਨਾ। `ਸੋਹਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਧਾਸ੍ਯੇ ਨਰਕੇ ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮਹਾਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ—ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਨਾਨ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਃ ਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ। ਇਮਾਨਿ ਤਵ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਫਲਾਨਿ ਵਦਤਾਂਵਰ
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ, ਰਾਜਾ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕਾਮਯੇ ਲੋਕਾਨृਤੇऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਮ੍। ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮਨਨੈਵ ਸਹ ਵਸ੍ਤੁਂ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਪਵੇ; ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਾਂ।
ਨਰਕੇ ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਕਰ੍ਮਣਾऽਸ੍ਯ ਸਮੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਾਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਦੇਵ ਸਮਮਸ੍ਤ੍ਵਾਵਯੋਰਿਦਮ੍
ਚਾਹੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਹੋਵਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਾ।
ਯਦ੍ਯੇਵਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਭੁਙ੍ਖਾਸ੍ਯ ਸਹਿਤਃ ਫਲਮ੍। ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਂ ਸਹਾਨੇਨ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਫਲ ਭੋਗ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਕੇ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਸ ਚਕਾਰ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਪਾਪਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਰਾਜੀਵ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ; ਪਾਪ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ।
ਲੇਭੇ ਕਾਮਾਞ੍ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਗੁਰੁਣਾ ਸ ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏष ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਯ ਏषੋਗ੍ਰੇ ਵਿਰਾਜਤੇ। ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਉष੍ਯਾਤ੍ਰ षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਗਤਿਂ ਨਰਃ
ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ। षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ़ਜ੍ਜੀਭਵ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਰਹੀਏ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸੋਮਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਮੁष੍ਯ ਨਿਯਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾਦਿਭਿਰਰਿਂਦਮਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਸਹਸਾ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਤਥੋਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਸੋਮਕਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਬਹੁਦੂਰਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮਨੋਹਰਮ੍। ਬਹੁਪष੍ਪਫਲਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮਹਾਨਦ੍ਯੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਤੁਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਏ, ਜੋ ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜਾऽਸੌ ਲੋਮਸ਼ਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਕਿਮਿਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਮ੍ਯਂ ਵਨਂ ਬਹੁਮृਗਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਲੋਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸੋਹਣਾ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਹਨ?'