ਤਤਸ੍ਤਾ ਮਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਵਾਰ੍ਯ ਜਨਤੁਂ ਸਹਸਾ ਸ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜੰਤੂ ਲਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਰੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਾਰ੍ਤਨਾਦਂ ਸਹਸਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਅਮਾਤ੍ਯਪਰ੍षਦੋ ਮਧ੍ਯੇ ਉਪਵਿष੍ਟਃ ਸਹਰ੍ਤ੍ਵਿਜਾ
ਉਹ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਚਾਨਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਤਸ੍ਮੈ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਨੌਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਹੋਈ ਘਟਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਸ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਸੋਮਕਃ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਦਰਿਂਦਮਃ
ਸੋਮਕਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਨ੍ਨृਪਃ। ऋਤ੍ਵਿਜਾ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਹਾਮਾਤ੍ਯ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਧਿਗਸ੍ਤ੍ਵਿਹੈਕਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਭਵੇਤ੍। ਨਿਤ੍ਯਾਤੁਰਤ੍ਵਾਦ੍ਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼ੋਕ ਏਵੈਕਪੁਤ੍ਰਤਾ
ਅਫ਼ਸੋਸ, ਇਕੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ; ਬੇਹਤਰ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਚਿੰਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੈ।
ਇਦਂ ਭਾਰ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨਾ ਮਯਾ ਵੋਢਂ ਨ ਤਾਸਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਜਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੌ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵਿਆਹਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕਃ ਕਥਂਚਿਦੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਨ੍ਤੁਰਯਂ ਮਮ। ਯਤਮਾਨਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਕਿਂਨੁ ਦੁਃਖਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਯਸ਼੍ਚ ਸਮਤੀਤਂ ਮੇ ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਆਸਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸਮਾਯਤ੍ਤਾ ਮਮ ਚਾਤ੍ਰੈਕਪੁਤ੍ਰਕੇ
ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਹੁਣ ਇਕੋ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ ਹੈ।
ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮ ਤਥਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਮਹਤਾ ਲਘੁਨਾ ਵਾऽਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦੁष੍ਕਰੇਣ ਵਾ
ਕੀ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਔਖਾ ਜਾਂ ਆਸਾਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਸਕਣ?
ਅਸ੍ਤਿ ਚੈਤਾਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਥ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੋਮਕ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਮਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਕਾਰ੍ਯਂ ਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਕृਤਮੇਵੇਤਿ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮੇ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਗਲਤ, ਜੋ ਵੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੋਇਆ ਹੀ ਸਮਝ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਯਜਸ੍ਵ ਜਨ੍ਤੁਨਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਵਿਤਤੇ ਕ੍ਰਤੌ। ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਚਿਰੇਣ ਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਸੌ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।
ਵਪਾਰ੍ਯਾ ਹੂਯਮਾਨਾਯਾਂ ਧੂਮਮਾਘ੍ਰਾਯ ਮਾਤਰਃ। ਤਤਸ੍ਤਾਃ ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਞ੍ਜਨਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਤਾਨ੍
ਜਦ offering ਦੀਆਂ ਅੰਤੜੀਆਂ ਜਲਾਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਧੂੰਆਂ ਸੁੰਘਣਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਜਣਣਗੀਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾਮੇਵ ਤੁ ਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਭਵਿਤਾ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਜਃ। ਉਤ੍ਤਰੇ ਚਾਸ੍ਯ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸੇ ਮਹਿਲਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ; ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਦ੍ਯਦ੍ਯਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਥਾਤਥਾ। ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਤਯਾ ਸਰ੍ਵਂਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚਸ੍ਤਵ
ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਸ ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਸੋਮਕਂ ਤੇਨ ਜਨ੍ਤੁਨਾ। ਮਾਤਰਸ੍ਤੁ ਬਲਾਤਪੁਤ੍ਰਮਪਾਕਾਰ੍षੁਃ ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਸੋਮਕਾ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ ਗਈ; ਪਰ ਮਾਵਾਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਹਾ ਹਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਵਾਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੀਵ੍ਰਸ਼ੋਕਸਮਾਹਤਾਃ। ਤਂ ਮਾਤਰਃ ਪ੍ਤ੍ਯਕਰ੍षਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰੇ
ਉਹ ਮਾਵਾਂ 'ਅਸੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ!' ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਸਵ੍ਯੇ ਪਾਣੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਾਜਕੋਪਿ ਸ੍ਮ ਕਰ੍षਤਿ। ਕੁਰਰੀਣਾਮਿਵਾਰ੍ਤਾਨਾਮਪਾਕृष੍ਯ ਤੁ ਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਯਜਕ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਕੁਰਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼ਸ੍ਯ ਚੈਨਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਪਾਮਸ੍ਯ ਜੁਹਾਵ ਸਃ। ਵਪਾਯਾਂ ਹੂਯਮਾਨਾਯਾਂ ਗਨ੍ਧਮਾਘ੍ਰਾਯ ਮਾਤਰਃ
ਫਿਰ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅੰਤੜੀਆਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਜਦ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁੰਘੀ।
ਆਰ੍ਤਾ ਨਿਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਭਾਨਲਬਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਗਰਭ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਸੁ ਮਾਸੇषੁ ਸੋਮਕਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਜਜ੍ਞੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੋਮਕਾ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸਮਭਵਜ੍ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਾਮੇਵ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍। ਸ ਤਾਸਾਮਿष੍ਟ ਏਵਾਸੀਨ੍ਨ ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ ਨਿਜਾਃ ਸੁਤਾਃ
ਮਾਂ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜਨਮਿਆ; ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ ਉਤ੍ਤਰੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤੇ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਸ ਬਭੂਵ ਗੁਣੈਰਪਿ
ਉਸਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ; ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਲੋਕਮਗਮਤ੍ਸੋਮਕਸ੍ਯ ਗੁਰੁਃ ਪਰਮ੍। ਅਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੁ ਸੋਮਕੋਪ੍ਯਗਮਤ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਸੋਮਕਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸੋਮਕਾ ਵੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਂ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਪਚ੍ਯਮਾਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ। ਤਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਨਰਕੇ ਪਚ੍ਯਸੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਤਕਲੀਫ਼ ਚ ਪਾਇਆ; ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਤੁਸੀਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ?'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਗੁਰੁਃ ਸੋऽਥ ਪਚ੍ਯਮਾਨੋऽਗ੍ਨਿਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਯਾਜਿਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
ਗੁਰੂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ; ਇਹ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਹਮਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਮਮ ਯਾਜਕਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਯਾਜਕ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਕਾਗ੍ਨਿਨਾ। `ਸੋਹਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਧਾਸ੍ਯੇ ਨਰਕੇ ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮਹਾਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ—ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਨਾਨ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਃ ਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ। ਇਮਾਨਿ ਤਵ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਫਲਾਨਿ ਵਦਤਾਂਵਰ
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ, ਰਾਜਾ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ।