ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸੋਮਮਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਗ੍ਰਹਮ੍
ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਮ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋऽਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰਤੋ ਬਾਹੁਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਵੱਜਣ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਸੁੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯਿਤ੍ਵਾ ਚ੍ਯਵਨੋ ਜੁਹੁਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤੋऽਨਲਮ੍। ਕृਤ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਦੇਵਂ ਹਿਂਸਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਸੁੰਨ ਕਰਕੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੱਗ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕृਤ੍ਯਾऽਥ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪੋਬਲਾਤ੍। ਮਦੋ ਨਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਬृਹਤ੍ਕਾਯੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਮੁਨੀ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਤ੍ਯਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਦ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੀ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਯਸ੍ ਨਿਰ੍ਦੇष੍ਟੁਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੁ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯਮਭਵਦ੍ਧੋਰਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਦਸ਼ਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਐਸਾ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਸਨ।
ਹਨੁਰੇਕਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਮਾਵੇਕਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾ। ਚਤਸ੍ਰਸ਼੍ਚਾਯਤਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਥੋੜੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਲੰਬੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਸੌ-ਸੌ ਜੋਜਨ ਲੰਬੀਆਂ ਸਨ।
ਇਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਦਸ਼ਨਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਸ਼ਯੋਜਨਾਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਾਃ ਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਦੰਦ ਦਸ-ਦਸ ਜੋਜਨ ਲੰਬੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨੁਕਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਬਾਹੂ ਪਰਿਘਸਂਕਾਸ਼ਾਵਾਯਤਾਵਯੁਤਂ ਸਮੌ। ਨੇਤ੍ਰੇ ਰਵਿਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਖ੍ਯੇ ਵਕ੍ਰਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੱਡਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਤੇੜੀਆਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਲੇਲਿਹਞ੍ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਵਕ੍ਰਂ ਵਿਦ੍ਯੁਚ੍ਚਪਲਲੋਲਯਾ। ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨੋ ਘੋਰਦृष੍ਟਿਰ੍ਗ੍ਰਸਨ੍ਨਿਵ ਜਗਦ੍ਬਲਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਵੱਜਦੀ ਤੇ ਤੇੜੀ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ, ਨਜ਼ਰ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਿਗਲਣ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਮਹਤਾ ਘੋਰਰੂਪੇਣ ਲੋਕਾਞ੍ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਾਦਯਤ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਵਦਨਂ ਮਦਂ ਦੇਵਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਿਗਲਣ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ।
ਭਯਾਤ੍ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਭੁਜਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਲੇਲਿਹਨ੍ਮੁਹੁਃ। ਤਤੋऽਵ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਰਾਜਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਂ ਭਯਪੀਡਿਤਃ
ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਜਮ ਗਈਆਂ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚ੍ਯਵਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੋਮਾਰ੍ਹਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵੇਤਾਵਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਭਵਿष੍ਯਤਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਚੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ
ਹੁਣ ਤੋਂ, ਭਾਰਗਵ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਨ ਤੇ ਮਿਥ੍ਯਾ ਸਮਾਰਮ੍ਭੋ ਭਵਤ੍ਵੇष ਪਰੋ ਵਿਧਿਃ। ਜਾਨਾਮਿ ਚਾਹਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰਾ ਇਹ ਉਪਰਾਲਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੁਕਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਸੋਮਪਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵੇਤੌ ਯਥਾ ਵਾਦ੍ਯ ਕृਤੌ ਤ੍ਵਯਾ। `ਤਥੈਵ ਮਾਮਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼੍ਰੇਯਸਾ ਯੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦਾ ਹੱਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦੇ।
ਭੂਯ ਏਵ ਤੁ ਤੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਦਿਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਸੁਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਥੇਦਿਤਿ
ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਵਿਖਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੁਕਨਿਆ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇ।
ਅਤੋ ਮਯੈਤਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਭਵਤ੍ਵੇਵਂ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਇਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵ੍ਯਗਮਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਸੁਮੋਚ ਚ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਰ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਦਂ ਚ ਵ੍ਯਭਜਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਾਨੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਮृਗਯਾਯਾਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵਸृष੍ਟਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਸਤ ਹੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪੀਣ, ਔਰਤਾਂ, ਜੂਏ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।
ਤਦਾ ਮਦਂ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਚੇਨ੍ਦੁਨਾ। ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਯਾਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਨृਪਮ੍
ਫਿਰ, ਮਸਤ ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।
ਵਿਖ੍ਯਾਪ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਦਤਾਂਵਰਃ। ਸੁਕਨ੍ਯਯਾ ਸਹਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਜਹਾਰਾਨੁਕੂਲਯਾ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸੁਕਨਿਆ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਂਘੁष੍ਟਂ ਸਰੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਅਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਸਹ ਸੋਦਰ੍ਯੈਃ ਪਿਤृਡਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯ
ਉਹ ਸਰੋਵਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ।
ਏਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੀਪਾਲ ਸਿਕਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਸੈਨ੍ਧਵਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁਲ੍ਯਾਨਾਂ ਕੁਰੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਓ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਰੇਤ ਵਾਲਾ ਇਲਾਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚੋ, ਤਾਂ ਕੁਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਕੁਰੂ।
ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚ ਜਲਂ ਸ੍ਪृਸ਼। ਸ੍ਥਾਣੋਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਜਪਨ੍ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਭਾਰਤ
ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰਾਂ 'ਚ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹੋ; ਸਥਾਣੂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੋਗੇ।
ਸਂਧਿਰ੍ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾ ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਯ ਚ। ਅਯਂ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ। ਅਤ੍ਰੋਪਸ੍ਪृਸ਼ ਚੈਵ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੇ
ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੱਥੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਸਥਾਨ ਹੈ; ਪਾਰਥ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਲਈ ਸਨਾਨ ਕਰੋ।
ਆਰ੍ਚੀਕਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਵਾਸੌ ਵੈ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍। ਸਦਾਫਲਃ ਸਦਾਸ੍ਰੋਤੋ ਮਰੁਤਾਂ ਸ੍ਤਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਥੇ ਆਰਚੀਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਵਸਣ ਥਾਂ ਹੈ; ਸਦਾ ਫਲਦਾਇਕ, ਸਦਾ ਵਹਿੰਦਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਆਸਰਾ।
ਚੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਬਹੁਵਿਧਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਏਤਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮृषਯਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ। ਵੈਖਾਨਸਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਹਨ; ਇਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਵੈਖਾਨਸ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਆਦਿ—ਵਰਤਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪ੍ਰਸਰ੍ਵਣਾਨਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੁਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼
ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਤ ਹਨ; ਸਭ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰੋ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੁਨਕਸ਼੍ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਚੋਭੌ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਨृਪ। ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਨਾਤਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵੀਸ਼੍ਵਰਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰੌ
ਇੱਥੇ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਸ਼ੁਨਕ ਅਤੇ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਲਈ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ।
ਇਹ ਨਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਾ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਆਰ੍ਚੀਕਪਰ੍ਵਤੇ ਤੇਪੁਸ੍ਤਾਨ੍ਯਜਸ੍ਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇੱਥੇ, ਆਰਚੀਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਕਰੋ।