ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇऽਹਨਿ ਯਜ੍ਞੀਯੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍। ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਾਯਤਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਯਜਨ ਲਈ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੀ ਨੇ ਹਰ ਚਾਹਤ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਬਣਵਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰੈਨਂ ਚ੍ਯਵਨੋ ਰਾਜਨ੍ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਅਦ੍ਭੁਤਾਨਿ ਚ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਉਥੇ ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਥੇ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਪਰੀਆਂ—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ।
ਅਗृਹ੍ਣਾਚ੍ਚ੍ਯਵਨਃ ਸੋਮਮਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ਦੇਵਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਗृਹ੍ਣਾਨਂ ਸ ਤਯੋਰ੍ਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਲਿਆ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਉਭਾਵੇਤੌ ਨ ਸੋਮਾਰ੍ਹੌ ਨਾਸਤ੍ਯਾਵਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਭਿषਜੌ ਦਿਵਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਨਾਰ੍ਹਤਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਨਾਸਤ੍ਯਾ, ਸੋਮ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਇਹ ਹੈ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਦ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਸ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਰੂਪਦ੍ਰਵਿਣਵਤ੍ਤਰੌ। ਯੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮਾਂ ਮਧਵਨ੍ਵृਨ੍ਦਾਰਕਮਿਵਾਜਰਮ੍
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਧੁ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਜਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਆਖ।
ऋਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਬੁਧਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਕਥਂ ਵੈ ਨਾਰ੍ਹਤਃ ਸਵਮ੍। ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵਪਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵੌ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪੁਰਂਦਰ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਸੋਮ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਵੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਹਨ—ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲੈ, ਪੁਰੰਦਰ।
ਚਿਕਿਤ੍ਸਕੌ ਕਰ੍ਮਕਰੌ ਕਾਮਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤੌ। ਲੋਕੇ ਚਰਨ੍ਤੌ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਥਂ ਸੋਮਮਿਹਾਰ੍ਹਤਃ
ਉਹ ਵੈਦ ਹਨ, ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਥੇ ਸੋਮ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਏਤਦੇਵ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਮ੍ਰੇਡਯਤਿ ਵਾਸਵੇ। ਅਨਾਦृਤ੍ਯਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਗ੍ਰਹਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਇਹੀ ਗੱਲ ਵਾਸਵ ਨੇ ਫਿਰ ਦੋਹਰਾਈ, ਪਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਂ ਸੋਮਮਸ਼੍ਵਿਨੋਰੁਤ੍ਤਮਂ ਤਦਾ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਲਭਿਦ੍ਦੇਵ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਭਾਰਗਵ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਮ ਦੇਣ ਲੱਗਿਆ, ਤਦ ਬਲਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ:
ਆਭ੍ਯਾਮਰ੍ਤਾਯ ਸੋਮਂ ਤ੍ਵਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਸਿ ਯਦਿ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਵਜ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਘੋਰਰੂਪਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਹ ਸੋਮ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਰਦ ਹਨ, ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸੋਮਮਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਗ੍ਰਹਮ੍
ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਮ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋऽਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰਤੋ ਬਾਹੁਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਵੱਜਣ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਸੁੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯਿਤ੍ਵਾ ਚ੍ਯਵਨੋ ਜੁਹੁਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤੋऽਨਲਮ੍। ਕृਤ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਦੇਵਂ ਹਿਂਸਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਸੁੰਨ ਕਰਕੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੱਗ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕृਤ੍ਯਾऽਥ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪੋਬਲਾਤ੍। ਮਦੋ ਨਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਬृਹਤ੍ਕਾਯੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਮੁਨੀ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਤ੍ਯਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਦ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੀ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਯਸ੍ ਨਿਰ੍ਦੇष੍ਟੁਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੁ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯਮਭਵਦ੍ਧੋਰਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਦਸ਼ਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਐਸਾ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਸਨ।
ਹਨੁਰੇਕਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਮਾਵੇਕਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾ। ਚਤਸ੍ਰਸ਼੍ਚਾਯਤਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਥੋੜੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਲੰਬੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਸੌ-ਸੌ ਜੋਜਨ ਲੰਬੀਆਂ ਸਨ।
ਇਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਦਸ਼ਨਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਸ਼ਯੋਜਨਾਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਾਃ ਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਦੰਦ ਦਸ-ਦਸ ਜੋਜਨ ਲੰਬੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨੁਕਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਬਾਹੂ ਪਰਿਘਸਂਕਾਸ਼ਾਵਾਯਤਾਵਯੁਤਂ ਸਮੌ। ਨੇਤ੍ਰੇ ਰਵਿਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਖ੍ਯੇ ਵਕ੍ਰਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੱਡਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਤੇੜੀਆਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਲੇਲਿਹਞ੍ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਵਕ੍ਰਂ ਵਿਦ੍ਯੁਚ੍ਚਪਲਲੋਲਯਾ। ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨੋ ਘੋਰਦृष੍ਟਿਰ੍ਗ੍ਰਸਨ੍ਨਿਵ ਜਗਦ੍ਬਲਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਵੱਜਦੀ ਤੇ ਤੇੜੀ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ, ਨਜ਼ਰ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਿਗਲਣ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਮਹਤਾ ਘੋਰਰੂਪੇਣ ਲੋਕਾਞ੍ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਾਦਯਤ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਵਦਨਂ ਮਦਂ ਦੇਵਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਿਗਲਣ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ।
ਭਯਾਤ੍ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਭੁਜਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਲੇਲਿਹਨ੍ਮੁਹੁਃ। ਤਤੋऽਵ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਰਾਜਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਂ ਭਯਪੀਡਿਤਃ
ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਜਮ ਗਈਆਂ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚ੍ਯਵਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੋਮਾਰ੍ਹਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵੇਤਾਵਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਭਵਿष੍ਯਤਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਚੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ
ਹੁਣ ਤੋਂ, ਭਾਰਗਵ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਨ ਤੇ ਮਿਥ੍ਯਾ ਸਮਾਰਮ੍ਭੋ ਭਵਤ੍ਵੇष ਪਰੋ ਵਿਧਿਃ। ਜਾਨਾਮਿ ਚਾਹਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰਾ ਇਹ ਉਪਰਾਲਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੁਕਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਸੋਮਪਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵੇਤੌ ਯਥਾ ਵਾਦ੍ਯ ਕृਤੌ ਤ੍ਵਯਾ। `ਤਥੈਵ ਮਾਮਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼੍ਰੇਯਸਾ ਯੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦਾ ਹੱਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦੇ।
ਭੂਯ ਏਵ ਤੁ ਤੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਦਿਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਸੁਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਥੇਦਿਤਿ
ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਵਿਖਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੁਕਨਿਆ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇ।
ਅਤੋ ਮਯੈਤਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਭਵਤ੍ਵੇਵਂ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਇਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵ੍ਯਗਮਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਸੁਮੋਚ ਚ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਰ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਦਂ ਚ ਵ੍ਯਭਜਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਾਨੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਮृਗਯਾਯਾਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵਸृष੍ਟਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਸਤ ਹੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪੀਣ, ਔਰਤਾਂ, ਜੂਏ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।
ਤਦਾ ਮਦਂ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਚੇਨ੍ਦੁਨਾ। ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਯਾਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਨृਪਮ੍
ਫਿਰ, ਮਸਤ ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।