ਸਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੁਲ੍ਯਰੂਪਧਰਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਵਵ੍ਰੇ ਸ੍ਵਕਂ ਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਮਨ ਤੇ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਚ੍ਯਵਨੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂਵਯੋਰੂਪਂ ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍। ਹृष੍ਟੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤੌ ਨਾਸਤ੍ਯਾਵਿਦਂ ਵਚਃ
ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹਾ ਰੂਪ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਖਿੜ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨਾਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਥਾऽਹਂ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨੋ ਵਯਸਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਕृਤੋ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵृਦ੍ਧਃ ਸਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਮਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਪਤਨੀ ਵੀ ਮਿਲੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਵਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾऽਹਂ ਸੋਮਪੀਥਿਨੌ। ਮਿषਤੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਮਨਸੌ ਦਿਵਂ ਤੌ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮਤੁਃ। ਚ੍ਯਵਨਸ਼੍ਚ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਚ ਸੁਰਾਵਿਵ ਵਿਜਹ੍ਰਤੁਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਚ੍ਯਵਨ ਅਤੇ ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ਵਯਸ੍ਥਂ ਚ੍ਯਵਨਂ ਕृਤਮ੍। ਸੁਹृष੍ਟਃ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮੁਪਾਯਾਦ੍ਭਾਰ੍ਗਵਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਯਾਤਿ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਚ੍ਯਵਨ ਮੁੜ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਚ੍ਯਵਨਂ ਚ ਸੁਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਸੁਤਾਵਿਵ। ਰੇਮੇ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹੀਮਿਵ
ਚ੍ਯਵਨ ਅਤੇ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ऋषਿਣਾ ਸਤ੍ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਉਪੋਪਵਿष੍ਟਃ ਕਲ੍ਯਾਣੀਃ ਕਥਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥੈਨਂ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਵਾਚ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍। ਯਾਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਭਾਰਾਨੁਪਕਲ੍ਪਯ
ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਵਾਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰ।"
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰਵਨੀਪਤਿਃ। ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਇਸ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੀ ਨੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇऽਹਨਿ ਯਜ੍ਞੀਯੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍। ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਾਯਤਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਯਜਨ ਲਈ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੀ ਨੇ ਹਰ ਚਾਹਤ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਬਣਵਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰੈਨਂ ਚ੍ਯਵਨੋ ਰਾਜਨ੍ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਅਦ੍ਭੁਤਾਨਿ ਚ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਉਥੇ ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਥੇ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਪਰੀਆਂ—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ।
ਅਗृਹ੍ਣਾਚ੍ਚ੍ਯਵਨਃ ਸੋਮਮਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ਦੇਵਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਗृਹ੍ਣਾਨਂ ਸ ਤਯੋਰ੍ਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਲਿਆ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਉਭਾਵੇਤੌ ਨ ਸੋਮਾਰ੍ਹੌ ਨਾਸਤ੍ਯਾਵਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਭਿषਜੌ ਦਿਵਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਨਾਰ੍ਹਤਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਨਾਸਤ੍ਯਾ, ਸੋਮ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਇਹ ਹੈ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਦ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਸ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਰੂਪਦ੍ਰਵਿਣਵਤ੍ਤਰੌ। ਯੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮਾਂ ਮਧਵਨ੍ਵृਨ੍ਦਾਰਕਮਿਵਾਜਰਮ੍
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਧੁ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਜਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਆਖ।
ऋਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਬੁਧਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਕਥਂ ਵੈ ਨਾਰ੍ਹਤਃ ਸਵਮ੍। ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵਪਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵੌ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪੁਰਂਦਰ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਸੋਮ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਵੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਹਨ—ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲੈ, ਪੁਰੰਦਰ।
ਚਿਕਿਤ੍ਸਕੌ ਕਰ੍ਮਕਰੌ ਕਾਮਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤੌ। ਲੋਕੇ ਚਰਨ੍ਤੌ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਥਂ ਸੋਮਮਿਹਾਰ੍ਹਤਃ
ਉਹ ਵੈਦ ਹਨ, ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਥੇ ਸੋਮ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਏਤਦੇਵ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਮ੍ਰੇਡਯਤਿ ਵਾਸਵੇ। ਅਨਾਦृਤ੍ਯਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਗ੍ਰਹਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਇਹੀ ਗੱਲ ਵਾਸਵ ਨੇ ਫਿਰ ਦੋਹਰਾਈ, ਪਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਂ ਸੋਮਮਸ਼੍ਵਿਨੋਰੁਤ੍ਤਮਂ ਤਦਾ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਲਭਿਦ੍ਦੇਵ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਭਾਰਗਵ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਮ ਦੇਣ ਲੱਗਿਆ, ਤਦ ਬਲਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ:
ਆਭ੍ਯਾਮਰ੍ਤਾਯ ਸੋਮਂ ਤ੍ਵਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਸਿ ਯਦਿ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਵਜ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਘੋਰਰੂਪਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਹ ਸੋਮ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਰਦ ਹਨ, ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸੋਮਮਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਗ੍ਰਹਮ੍
ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਮ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋऽਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰਤੋ ਬਾਹੁਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਵੱਜਣ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਸੁੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯਿਤ੍ਵਾ ਚ੍ਯਵਨੋ ਜੁਹੁਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤੋऽਨਲਮ੍। ਕृਤ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਦੇਵਂ ਹਿਂਸਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਸੁੰਨ ਕਰਕੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੱਗ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕृਤ੍ਯਾऽਥ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪੋਬਲਾਤ੍। ਮਦੋ ਨਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਬृਹਤ੍ਕਾਯੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਮੁਨੀ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਤ੍ਯਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਦ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੀ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਯਸ੍ ਨਿਰ੍ਦੇष੍ਟੁਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੁ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯਮਭਵਦ੍ਧੋਰਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਦਸ਼ਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਐਸਾ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਸਨ।
ਹਨੁਰੇਕਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਮਾਵੇਕਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾ। ਚਤਸ੍ਰਸ਼੍ਚਾਯਤਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਥੋੜੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਲੰਬੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਸੌ-ਸੌ ਜੋਜਨ ਲੰਬੀਆਂ ਸਨ।
ਇਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਦਸ਼ਨਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਸ਼ਯੋਜਨਾਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਾਃ ਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਦੰਦ ਦਸ-ਦਸ ਜੋਜਨ ਲੰਬੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨੁਕਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਬਾਹੂ ਪਰਿਘਸਂਕਾਸ਼ਾਵਾਯਤਾਵਯੁਤਂ ਸਮੌ। ਨੇਤ੍ਰੇ ਰਵਿਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਖ੍ਯੇ ਵਕ੍ਰਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੱਡਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਤੇੜੀਆਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਲੇਲਿਹਞ੍ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਵਕ੍ਰਂ ਵਿਦ੍ਯੁਚ੍ਚਪਲਲੋਲਯਾ। ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨੋ ਘੋਰਦृष੍ਟਿਰ੍ਗ੍ਰਸਨ੍ਨਿਵ ਜਗਦ੍ਬਲਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਵੱਜਦੀ ਤੇ ਤੇੜੀ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ, ਨਜ਼ਰ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਿਗਲਣ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਮਹਤਾ ਘੋਰਰੂਪੇਣ ਲੋਕਾਞ੍ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਾਦਯਤ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ।