ਕਥਂ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕ ਲਿਆ? ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ?
ਨਾਸਤ੍ਯੌ ਚ ਕਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਸੋਮਪੀਥਿਨੌ। ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯਾਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਮਮ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਭृਗੋਰ੍ਮਹਰ੍षੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਚ੍ਚਯਵਨੋ ਨਾਮ ਭਾਰਤ। ਸਮੀਪੇ ਸਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਚਯਵਨ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵੀਰਸ੍ਥਾਨੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਅਤਿष੍ਠਤ ਚਿਰਂ ਕਾਲਮੇਕਦੇਸ਼ੇ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਇੱਕ ਹੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੜੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਨਿਹਚਲ ਹੀਰੋ ਵਾਲੀ ਮੂੜ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸਵਲ੍ਮੀਕੋऽਭਵਦृषਿਰ੍ਲਤਾਭਿਰਿਵ ਸਂਵृਤਃ। ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਃ ਪਿਪੀਲਿਕੈਃ
ਰਾਜਾ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬਿਲਕੁਲ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਸ ਸਂਵृਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਮृਤ੍ਪਿਣ੍ਡ ਇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਵਲ੍ਮੀਕੇਨ ਸਮਾਵृਤਃ
ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਵਾਂਗ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਆਜਗਾਮ ਸਰੋ ਰਮ੍ਯਂ ਵਿਹਰ੍ਤੁਮਿਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਸਕੇ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਾਸਨ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਏਕੈਵ ਚ ਸੁਤਾ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਨਾਮ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਕੋਲ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਇਕੋ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਭੌਹਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸੁਕੰਯਾ ਸੀ।
ਸਾ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਚਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣਾ ਵਲ੍ਮੀਕਂ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਸਮਾਸਦਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਗਹਣੇ ਪਾਈ ਹੋਏ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਸਾ ਵੈ ਵਸੁਮਤੀਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸੁਮਨੋਰਮਾਮ੍। ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੀ ਵਿਜਹਾਰ ਸਖੀਵृਤਾ
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ।
ਰੂਪੇਣ ਵਯਸਾ ਚੈਵ ਭਦਨੇਨ ਮਦੇਨ ਚ। ਬਭਞ੍ਜ ਵਨਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸ਼ਾਖਾਃ ਪਰਮਪੁष੍ਪਿਤਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ, ਜਵਾਨੀ, ਚੰਚਲਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੂਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋੜਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਸਖੀਰਹਿਤਾਮੇਕਾਮੇਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾਮਲਂਕृਤਾਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਧਮਾਂਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤੀਮਿਵ ਵਿਦ੍ਯੁਤਮ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲੀ, ਸਖੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਇਕੋ ਕੱਪੜਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਜੀ-ਧਜੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਫਿਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਵਿਜਨੇ ਸ ਰੇਮੇ ਪਰਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਕ੍ਸ਼ਾਮਕਣ੍ਠਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਸ੍ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਤਾਮਾਬਭਾषੇਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਸਾ ਚਾਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵੈ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਤਪਸਵੀ, ਪਤਲਾ ਗਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸਨੂੰ ਸੁੰਨਸਾਨ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਵਲ੍ਮੀਕੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ। ਕੌਤੂਹਲਾਤ੍ਕਣ੍ਟਕੇਨ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਬਲਾਤ੍ਕृਤਾ। ਕਿਂਨੁ ਖਲ੍ਵਿਦਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦਾਸ੍ਯ ਲੋਚਨੇ
ਫਿਰ ਸੁਕੰਯਾ ਨੇ, ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਤੇ ਮੱਤ ਭੁੱਲਣ ਕਰਕੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਆਖਿਆ ਤੇ ਕੰਡੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੁਭੋ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਕ੍ਰੁਦ੍ਧ੍ਯਤ੍ਸ ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਧੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਪਰਮਮਨ੍ਯੁਮਾਨ੍। ਤਤਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰੇ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚੁਭੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਪਖਾਨ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰੇ ਸੈਨ੍ਯਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍। ਤਥਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਜਦ ਪਖਾਨ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਰੁਕ ਗਏ, ਫੌਜ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕੀਤੀ।
ਤਪੋਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰੋषਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਕੇਨਾਪਕृਤਮਦ੍ਯੇਹ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਜ੍ਞਾਤਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਜ੍ਞਾਤਂ ਤਦ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਬ੍ਰੂਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਤਮੂਚੁਃ ਸੈਨਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਵਿਦ੍ਮੋऽਪਕृਤਂ ਵਯਮ੍। ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਰ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਭਵਾਂਸ੍ਤਦਧਿਗਚ੍ਛਤੁ
ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਕਿਸ ਨੇ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਤਾ ਕਰ ਲਵੋ।'
ਤਤਃ ਸ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਃ ਸਾਮ੍ਨਾ ਚੋਗ੍ਰੇਣ ਚ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਸੁਹृਦ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਰ੍ਯਜਾਨਨ੍ਨ ਚੈਵ ਤੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।
ਆਨਾਹਾਰ੍ਤਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮਨੁਖਾਰ੍ਦਿਤਮ੍। ਪਿਤਰਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਕਨ੍ਯੇਦਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਖਾਨ ਰੁਕਣ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਕੰਯਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਯਾऽਟਨ੍ਤ੍ਯੇਹ ਵਲ੍ਮੀਕੇ ਦृष੍ਟਂ ਸਤ੍ਵਮਭਿਜ੍ਵਲਤ੍। ਖਦ੍ਯੋਤਵਦਭਿਜ੍ਞਾਤਂ ਤਨ੍ਮਯਾ ਵਿਦ੍ਧਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਚੂਹੇ ਦੀ ਬਿੱਲ ਕੋਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਜਗਮਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਲ੍ਮੀਕਂ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼ਯ੍ਤ੍ਤਪੋਵृਦ੍ਧਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਚੂਹੇ ਦੀ ਬਿੱਲ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਯਾਚਦਥ ਸੈਨ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਬਾਲਯਾ ਯਤ੍ਤੇ ਕृਤਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਣਜਾਣੀ ਤੇ ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ।"
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹੀਪਾਲਂ ਚ੍ਯਵਨੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤਦਾ। ਅਪਮਾਨਾਦਹਂ ਵਿਦ੍ਧੋ ਹ੍ਯਨਯਾ ਦਰ੍ਪਪੂਰ੍ਣਯਾ
ਫਿਰ ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਚਯਵਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।"
ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਲੋਭਮੋਹਬਲਾਤ੍ਕृਤਾਮ੍। ਤਾਮੇਵ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਹਂ ਰਾਜਨ੍ਦੁਹਿਤਰਂ ਤਵ। ਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਮਹੀਪਾਲ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਇਹ ਕੁੜੀ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਲਾਲਚ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠੀ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ऋषੇਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਦਦੌ ਦੁਹਿਤਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਚ੍ਯਵਨਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਤਪੱਸਵੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਸੋਚੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਚਯਵਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਸਾਦ ਹ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਪ੍ਰਸਾਦੌ ਰਾਜਾ ਵੈ ਸਸੈਨ੍ਯਃ ਪੁਰਮਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਚਯਵਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਵੀ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੁਕਨ੍ਯਾऽਪਿ ਪਤਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਸੁਕੰਯਾ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਤਪੱਸਵੀ ਪਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਅਗ੍ਨੀਨਾਮਤੀਥੀਨਾਂ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਨਸੂਯਿਕਾ। ਸਮਾਰਾਧਯਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਚ੍ਯਵਨਂ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਅੱਗੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਨ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਲਦੀ ਹੀ ਚਯਵਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਵਸ਼੍ਵਿਨੌ ਨृਪ। ਕृਤਾਭਿषੇਕਾਂ ਵਿਵृਤਾਂ ਸੁਕਨ੍ਯਾਂ ਤਾਮਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਸੁਕੰਯਾ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਜੀ ਹੋਈ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ।